Tejo's Story Book

Mieke

2010-12-27T23:53:00.001+01:00

Mieke zat naast een andere, iets oudere dame, recht over mij in de wachtzaal van de diabetes consulente en de diëtiste. Die hielden zich beide bezig met de begeleiding van patiënten met diabetes. Ik kan van beide dames geen slecht woord zeggen hoor. Neen, ze zijn de doorsnee van de vrouwelijke hulpverlening die je nu eenmaal in een doordeweekse afdeling van elke kliniek tegen komt. Weinig initiatief, weinig sympathie, weinig fantasie, weinig illusies en af en toe een beetje raad en wat meer smaad. En dan van die raad waar je eigenlijk niks kan mee aanvangen. En neen, inderdaad, eigenlijk vind ik ze helemaal niet leuk. Al zijn ze best wel leuk om naar te kijken, dat geeft deze jongen graag toe. Dat wel. Want het oog wil ook wel eens wat. Of dan toch, mijn oog.
Maar kan je hen iets kwalijk nemen ? Ze proberen toch ook maar hun boterhammen te verdienen. Net als iedereen. Net als ik, zou ik zeggen. Al is dat boterham verdienen toch relatief. Niet ? De ene verdient beter zijn beleg op die dagelijkse boterham, dan de andere. Dat ziet u ook. Dat ziet we immers allemaal wanneer we langs Vlaanderen wegen rijd en rondkijkt. Je ziet villa’s staan die je nooit met werken alleen kan verdienen.
Dus dat bedoel ik.
De dames waarvan ik spreek komen dus om hun boterham te verdienen. Niet om de wereld te redden van – ik zeg maar zo iets – het huiveringwekkend groeiend gat in de ozonlaag. Niet om de armen rijker te maken. Niet om de tijger van ondergang te behoeden. Niet om mensen gelukkiger te maken. Niet om het gras groener te maken, of om uw temperatuur of iets anders te doen stijgen. Niet om de honger uit de wereld te helpen, want zo overmoedig ze ook mogen zijn, die veroorzaken ze net zelf. Dat alles zal hun dus worst wezen. Het is een heldere, en open vraag of ze daar, in dat gelig betegelde kantoortje met kantoorornamenten en meubulair uit de jaren veertig, eigenlijk uberhaupt wél drijfveren hebben. Drijfveren die wij, als gewone patiënten, begrijpen zouden kunnen. Want dan kenden we misschien de excuses voor hun houding. En je hebt nu eenmaal een houding nodig, voor je tot een verhouding of een of andere vorm van relatie, komen kunt. Al lijkt het me pertinent zo, dat ze net die relatie met hun patiënten, missen kunnen als rotte kiespijn, en ze hen behandelen als een “dossier” gevuld met getalletjes en datums. Want zeg nu zelf, wie heeft er een emotionele band met een stapel papier dat we een dossier noemen ?
Maar ach, dat is natuurlijk mijn bescheiden mening.
En, ik was hier tenslotte over Mieke begonnen.
Is het niet ?

Ik kende ze wel hoor, ik heb ze daar nog al eens bemerkt. Ze was zeker een kleine twintig jaar jonger dan ik. En als je haar aanbiddelijk figuur zag, zou je niet begrijpen wat ze bij een diëtiste kwam doen. Mijn gretige ogen vertelden me dat ze alles in huis had, wat een man gelukkig maken kan. Een lijf om u tegen te zeggen. Een paar prammen van tieten die ik wat graag in mijn handen zou nemen, om daarna mijn lippen om de mooie ronde tepels van haar borsten te sluiten en eens goed aan die, ongetwijfeld, grandioos smakende heuveltjes te zuigen. Ze had optimale rondingen, die ik, stuk voor stuk, helemaal belikken en betasten wou. Zonder een stukje over te slaan. Iedere man zou bij haar in de zevende hemel vertoeven. Mijn fantasie sloeg hier blijkbaar erg snel op hol. Ik zou haar strelen en overal met mijn hete tong aftasten. Haar tieten zou ik uitgebreid bezeveren en bepotelen en ik zou zuigend en snakkend, afdalen naar haar navel, terwijl mijn vingers haar tepels zouden beroeren. Daar zou ik voorzichtiger moeten worden, want haar navelpiercing leek me op het eerste zicht, nu niet direct het ideale metalen fantasietje, om eens stevig een tongske bij te draaien. Eerder om je tong flink mee te snijden. Haar foef zou vunzig, vochtig en heet, heel heet naar mij staan. En helemaal kaal geschoren zijn. De zever liep uit mijn mond, en mijn jongeheer stond te duwen tegen de gesloten rits van mijn jeans, als een driftige bok. O, o ,o, wat heeft een man anders nodig ?
Veel moed om haar aan te spreken misschien ?
Ja, Mieke en ik zouden hete momenten samen kunnen delen.
Mijn ding dat haar onderste, vlezige lippen zou doen splijten. Wouw, dat zou vonken van vuur en zweet in het rond doen spatten. Zweet ja, en de rest. Jongens toch, ik zou de “time of my life” hebben met haar. Op haar. In haar. En zij met mij. Want, was ik niet een minnaar uit duizend en een nacht misschien ? Was ik geen goddelijk geschenk aan elke vrouw ? Een bereikbare Richard Gere ?
Of neen, nee. Ik had een beter idee.
Achter op mijn stalen ros zou ik haar meenemen naar mijn verborgen plekjes in een verholen bocht van de Schelde. Bij haar haren zou ik haar meesleuren ja ! Eerst omhoog, over de dijk, dan neerwaards, naar de oevers van de stroom. Doorheen het struikgewas. Doorheen het onkruid. Dwars doorheen de netels en de stekelige distels. Over scherpe keien en steengruis. Over afgebroken takken en verdorde bladeren. Tot ik met haar aan de laatste bomen voor de waterrand aangekomen zou zijn. Daar zou ik haar de rest van haar kleren van het lijf sleuren, en ze met een paar kettingen vastmaken aan de laagste staande boom daar. Haar handen laag bij de grond vast aan de wortels. Haar voeten vlak bij haar handen. Zodat ze daar stond met haar blote kont kaarsrecht omhoog richting water. De billen hoog omhoog, en haar hoofd ver naar beneden, haar losse rode haren, omlaag naar beneden hangend, tot over haar voeten. Haar blanke billen zouden zichtbaar zijn voor elke schipper en bootsman die op het water voorbijkwam. En of die dat leuk zouden vinden !!! Maar eerst zou ik haar ranke blanke billen behandelen met wat beukentwijgen. Rode striemen zouden de zon tegemoet lachen. Hete tranen van de pijn zouden haar bolle wangen bevochtigen, en hun aantal zou aanzwengelen bij elke zweepslag ik haar daar verkocht. Ik hoorde ze al om genade smeken. Dan zou ik haar billen kneden en overal betasten. Haar bilspleet open trekken, en haar intiemste binnenste plekjes open en bloot kunnen aanschouwen. Wat een genot !! Wat een zicht !! Wat een vrouw !!! Ik hoorde de schippers hun stoomfluit al blazen. Tonen die haar billen zouden doen trillen, en op wiens ritme mijn genotsknots zich een weg naar haar binnenkant zou banen. Als mijn lul bij haar naar binnen zou dringen, sloeg ze een kreet van opluchting. Haar lichaam zinderde van emotie onder het voelen van die penetratie. Net boter. En het toneel maakte mij zo hitsig, zo hitsig, dat ze elk druppeltje zou mogen ontvangen.......

Ik moets me even verzetten op mijn stoel.
Er begon immers wat te wringen in mijn broek.
Ik hoorde haar haar verhaal vertellen tegen haar buurvrouw.
Dat doen mensen vaker als ze samen in een wachtzaal zitten weet u ? Alle miserie van de wereld passeert daar immers dagelijks de revue. Ook de uwe. Sommige mensen praten daar graag over. Als je uitvvoerig over je eigen miserie praten kan, dan weegt die nog maar half zo zwaar. Naar het schijnt. Dat weet u ook. Ik echter niet. Maar de tijd passeert er sneller door. Mensen praten graag, zeker als het vrouwen zijn. Dat ligt in de aard van het menselijk beestje. En zeker als het vrouwen zijn. De informatie moet gedeeld worden hé. Zeker als je een vrouw bent.
Ja, Mieke moest ook bij de diëtiste wezen in het kader van haar therapie.
Sinds de geboorte van haar jongste had ze rare eetstoornissen.
Ze wist het allemaal wel goed hoor.
Ze wou aan het ideaalbeeld uit alle media voldoen.
Maar ze had ook wel honger. Meer honger dan dat ideaalbeeld eigenlijk toeliet.
Dus hongerde ze zich uit of stak ze haar vingers in haar keel, en als resultaat van dat gedrag had ze vreetbuien. Waarna ze laxeermiddelen nam.
Want ze wou helemaal niet bijkomen, neen !
Ze wou net gewicht verliezen.
Soms zag ze geen uitweg, wist ze niet welke weg in te slaan.
En haar eigen gedrag maakte haar radeloos.
Zo over en weer geslingert worden door twee uitersten.
Ze werd zo radeloos dat ze haar kind en man verwaarloosde.
Resultaat, haar kinderen zaten nu hele dagen bij de grootouders, en haar man zat elders, ze wist ook niet zo goed waar. En zij zat thuis tussen vier muren in een benepen appartementje, en werd keer op keer geconfronteerd me haar eigen gedrag en haar eigen beperkingen. En ze werd er langzaamaan gek van, zei ze. Bovendien was ze begonnen met te drinken en rookte ze nu al meer dan twee pakjes per dag. Dat maakte haar allemaal nog labieler. En ze vond zichzelf o zo dik, dat kon gewoon niet. Al die vetrolletjes. Zoals die over de bandjes van haar BH rolden. En over de rand van haar slipjes. Niets leek haar nog te passen. Dat was allemaal écht geen zicht, vond ze. Rijp voor de psychiater en het zothuis was ze. En dat waren haar eigen woorden. Ze kon geen handen meer op haar lijf verdragen. Zeker niet zonder kleren. En tegen seksueel contact kon ze helemaal niet meer. Want haar buik hing te ver over haar kut omlaag.
Neen, Mieke vond zichzelf helemaal niet mooi.
Ze vond zichzelf een heks met heksenstreken, maar zonder toverspreuken.
Anno 2010 kan zoiets tellen.
Zeker bij psychiaters en psychische gezondheidswerkers.
Nobody is perfect, zei ik reeds zo vaak.
Ik denk dat de voornaam van madam Nobody, Mieke is.
En ik bezag haar al even anders als daarstraks.
Haar prammen leken me al een stuk onaantrekkelijker, en haar onbehaarde pruim al een heel eind verder van mij weg.
Haar piercing leek me plots ook best levensgevaarlijk.
En haar rookgedrag al helemaal onoverkomelijk.
Om deze reden zat Mieke dus hier bij de diëtiste.
Ik voelde me een beetje raar. Een beetje, ongepast misschien ?
Mijn, door men levendige fantasie stijf geworden fluit, verschrompelde.
Nobody is perfect.
Wel, ik precies ook niet.

Naar de bank.... en nog wat

2010-10-05T17:16:00.000+02:00

Alle weken ga ik naar de bank.
Dat is niet zo speciaal.
U doet dat waarschijnlijk ook.
Omdat u geld nodig hebt, of een overschrijving te doen.
Maar hier zit hem net het verschil.
Ik ga ook naar de bank.
Niet omdat ik geld voor mezelf nodig heb.
Neen, ik ga in naam van de firma naar de bank.
En dat is het een en het ander.
Want niet iedereen doet dat, of mag dat doen.
Toch niet bij onze firma.
Ik krijg dan telkens zo een imposant ogend papier van mijn directeur mee.
Een papier vol grote handtekeningen en al even grote bedragen.
En soms heb ik daardoor dus een flinke bom geld op zak, he !
Ze geven me dat geld mee van op de bank.
Maar ik moet wel zelf voor de enveloppe zorgen, om dat geld in te steken.
Ja, het is me het bankje wel !
Gierig dat ze er zijn !
Kado krijg je er niets !
En dat is nog eens niet alles !
Het is ook een bijzonder vreemde bank.
Ja, vreemd, is hier wel het gepaste woord.
Het lijkt er zo een onoverzichtelijke warboel.
Slordigheid en onbeleefdheid alom.
En ook het personeel ziet er zo uit.
Iedereen werkt er tegen zijn zin.
En dat zal je gemerkt hebben.
Ze maken voortdurend klinkende ruzie.
Alhoewel, voortdurend is misschien lichtelijk overdreven.
Toch al meermaals meegemaakt.
Op een drietal personen na, is er ook ontzettend veel verloop in dat kantoor.
Iedere maand begint er wel een nieuw individu te werken.
En is er iemand anders verdwenen.
Brieven, formulieren en correspondentie stapelen zich zichtbaar op.
Zelfs kaders hangen er scheef aan de muur.
Papieren blijven er weken rondslingeren.
Het kantoor lijkt meer één grote chaos.
Ook als klant merk je dat allemaal op.
Of wat dacht u ?
De mensen die er werken, zijn er dus vaak nieuw.
En ze kunnen dan ook meestal niet op je vragen antwoorden.
Dat is wel een beetje vervelend.
Je bent dus genoodzaakt om naar die drie ‘anciens’ te zoeken.
Zeker, als je probleem een paar weken aansleept.
Ik kom er ten slotte alle weken maar een enkele keer.
En ik vind al dat gedoe dan in eens niet zo erg leuk meer.
U begrijpt dat wel.
Hoop ik.
Nu, ja.
De firma heeft er ook een brandkoffer.
Een safe, zoals dat tegenwoordig netjes heet.
In die safe bewaar ik een aantal waardevolle papieren en tapes.
En dat zijn dan computertapes.
Via een bepaald rotatiesysteem is er altijd een doosje tapes bij mij op het bureel, en een gelijkaardig doosje in die kluis bij de bank. Dat is best handig. Voor het geval er eens een exemplaar verloren zou gaan, of door een of andere oorzaak, buiten onze controle om, te niet zou gaan. Je weet het maar nooit met het weder van de laatste tijd. Zo heb je altijd iets waar je op terug vallen kunt.
En dan slaap je wat rustiger, niet ?
Daarom ga ik dus elke maandagnamiddag naar de bank.
En wissel mijn taapjes om.
En dat lijkt me best leuk tot nu toe.
Eens .... iets anders, niet.
Zou je zo denken.
Het doorbreekt zo wel die dagelijkse sleur.
En dat is niet mis op een dag als een maandag.
Maar, dat begreep u al.
De bank bevind zich in hetzelfde gebouw als een gekend groot warenhuis. En dan niet zo een uitgestrekt grootwarenhuis zoals we ze de dag van vandaag zo vaak zien, neen. Het grootwarenhuis bevind zich, warempel, in een heus torengebouw. Het is verschillende verdiepingen hoog en heeft zelfs twee kelderverdiepingen. Er paalt een parkeergarage aan van evenveel verdiepingen. Warenhuis en garage zijn eigenlijk ondergebracht onder het zelfde dak. Je moet dus altijd heel dat warenhuis door, en afhankelijk waar je je wagen kwijt geraakte, zijn dat enkele verdiepingen, naar die bank toe. Je passeerd via enkele piepende roltrappen, al de etages van de winkel, en vaak zie je er intressante dingen. Zoals een bloemenstand, een kapper, een restaurant of een bar. Kinderen die spelen op zulke automatische speelautootjes of op de rug van een roze olifant zitten te kwakkelen met hun bezorgde moeders naast hen. Meestal zit men in het gedeelte voor de winkel, tegen de roltrappen aan, met een of ander, al dan niet, uitzonderlijk produkt te leuren.
Standwerk heet dat tegenwoordig, denk ik.
Er staat altijd een warme suikerwafelstand.
Dat ruikt steeds toch zo erg verleidelijk.
Er staat zo een sympathieke, mollige dame achter die stand. En ze lacht altijd zo smakelijk. Echt iemand om lekkernijen te verkopen dus. Maar ik hoed mij, ik laat mij niet verleiden door die toevallige dikmakers. Maar vandaag was er echter iets verrassend nieuws. Naast de wafelstand was een andere demonstratiestand opgesteld. Men verkocht er, of probeerde er met succes te verkopen, van die nieuwe moderne speciale bezems die alles vegen en geen strepen achterlaten. U kent die wel van op de reclame. De stand werd open gehouden door twee geuniformde, en wel erg kort gerokte dames. Ze droegen beiden hetzelfde lichtbeige mantelpakje, dezelfde bleke, vleeskleurige en doorschijnende kousen en dezelfde zwarte, hooggehielde open schoenen met sexy enkelriempje. Een van hen demonstreerde hoe je veegde en de bezem in een emmer gebruikte, de andere verkocht het produkt achter de tafel staande. Ze zorgden er beiden duidelijk goed voor dat elke omstaander en elke voorbijganger een uitstekende blik op hun benen had. Ook zij die achter de tafel stond, er was immers geen tafellaken dat iets of wat verhullen kon. Want, benen, lange sexy benen, doen nu eenmaal verkopen, dat weet iedereen die met publiciteit zijn brood verdient. En ik verzeker u, van wat ik zag, hadden ze daar gelijk in. Hun zwaaierige demonstratie wond mij wel een beetje op. Het prikkelde me wat. Toen ik met de roltrap omhoog kwam, passeerde ik immers achter de dame die aan het verkopen was, en vermits ik op dat moment lager stond dan zij, kon ik met gemak haar lichtblauw, kanten slipje, doorheen het achterste gedeelte van haar panty zien. En ik vond dat best een erg lekker gezicht zo. Op hun niveau aangekomen bleef ik, tussen de andere omstaanders, even voor de demonstratie staan kijken, kwestie van ook wat van die andere dame te genieten. Ook deze bukte zich bij het reinigen van het stuk demonstratielinolium, ver genoeg naar voor om ook haar kanten slipje, duidelijk genoeg, aan de omstaande publiek te tonen. Nadat ik mijn portie van het aangeboden spectakel flink gehad had, begaf ik mij tevreden, en met de nodige kriebels tussen mijn benen, naar de bank.
Ik moest tenslotte mijn werk doen. Of wat dacht u anders ?
Soms moet ik van uit de bank geld meebrengen. Er zijn zo van die momenten dat men op de firma wat geld in kassa wil hebben, om bepaalde leveranciers te betalen. Zoals de brouwer of de melkman, u weet wel, mensen die cash betaald moeten worden. Men vraagt dan wel eens aan mij om dat vanuit de bank mee te brengen, en van de firmarekening aldaar af te halen. En vermits ik toch alle weken in de bank kom, doe ik dat maar, waarom ook niet ? Dan moet ik aan de loketten gaan aanschuiven en mijn beurt afwachten, net als iedereen. Ik heb dat al meerdere keren gedaan, en verschillende keren moest ik daarvoor bij een bijzonder knappe jonge dame zijn, die duidelijk voor de helft of voor een vierde, van Marokaanse afkomst was. Ik vond haar echter bijzonder aantrekkelijk en uiterst vriendelijk. Voorwaar een schoonheid. Ze was steeds erg behulpzaam, en vanaf de eerste keer dat ik aan haar loket stond aan te schuiven, had ik al een boontje voor haar. Ik bedoel hiermee, dat ik me tot haar aangetrokken voelde. En hoe. Zelfs die keren dat ik niet aan haar loket hoefde te zijn, knikte ze me nog beleefd goedendag, en de keren dat ik alleen maar naar de kluis moest, die zich in de bankkelder bevind, glimlachtte en knikte ze eveneens nog naar mij. Ze groette me steeds beleefd, en was steeds duidelijk blij om me te zien. Ja, ik had wel een boontje voor haar, en zij zag mij dus ook wel goed staan, als u begrijpt wat ik bedoel. Dus wachtte ik eigenlijk op een gelegenheid om een stapje verder in haar richting te zetten.
En wederom lachtte het geluk me toe. U moet weten dat we eigenlijk twee kluizen in de firma hebben. Beiden wel in die bank. Maar de oudste koffer, is zo een groot model. Destijds waren de tapes en de schijven een heel stuk groter dan tegenwoordig. En daar had je dus een grotere koffer voor nodig. Nu gebruik ik nog uitsluitend die kleinere koffer, die is voor zijn doeleinden groot genoeg. Die grotere koffers staat al jaren leeg, en word niet meer door de firma gebruikt. Het is dus een probleempje dat al vrij lang aansleept, al van voor ik bij de firma begon te werken. Hij situeert zich in het achterste gedeelte van de kelderverdieping van de bank. Het is een gedeelte dat nog eens apart afgesloten kan worden. De nieuwere koffers, zoals de kleine, bevinden zich in het voorste deel van de kelder. Het achterste deel word haast door niemand meer gebruikt. Logisch, niemand heeft tegenwoordig meer behoefte aan een safe waar de helft van zijn huisraad een onderkomen in kan vinden. Er komt dus ook haast niemand meer. Nu had men van de firma uit gevraagd of ik die koffer op wou zeggen. Daar moesten echter, van de bank uit een aantal formaliteiten voor vervuld worden, en een flink aantal formulieren voor ingevuld én getekend door onze PDG worden overgemaakt. Dit duurde wel enige weken, en, o geluk, mijn oogappeltje bij de bank werd de aangewezen persoon om dit op te volgen. Zo kwam het mij dus geweldig goed uit, dat ik haar meermaals zag. En, dat ik haar meerdere keren spreken kon. We maakten wel eens een praatje, voor ik naar de koffer beneden verdween. Of ik een druk leven had ? En wat ik zoal deed voor de kost ? En hoe het met mijn hond ging ? U kent dat wel he, de koetjes en de kalfjes. Zo leerde ik dat haar hobby joggen was. En dat ze als amateur meedeed aan kickboxen. Voorwaar, dat verbaasde me wel ! Kickboxen nog wel ! Das een contactsport van jewelste. Maar ze amuseerde zich daar geweldig mee. Ze vertelde me dat er verrassend veel vrouwen aan die sport doen, meer vrouwen dan mannen, zei ze me. Slaan en stampen vond ze geweldig. Maar niet echt om iemand te kwetsen he, just for the fun. En ze zag er zo een lekker dingetje uit, een avontuurtje meer dan waard. Verdorie, ik wou best een deel van mezelf geven, als ik die kleine haar benen eens zien mocht. Ik zeg die kleine, en dat is een slechte gewoonte. Haar naam was Irene Habadha. En ik vond ze betoverend mooi. Zo bevallig en zo lief. Waren alle mensen maar zo.
En mijn hart was vandaag al , voor ik binnenging, vervuld met blijdschap. Ik moest weer geld meebrengen, en hoopte aan haar loket te mogen staan. Maar mijn ingebeeld geluk was van korte duur. Irene was nergens in de bak te bespeuren, niet op een kantoor, niet achter een loket. Ik schoof dan maar bij een andere persoon aan.
Dit was duidelijk een nieuweling hier. Opnieuw !
Aan het opgewonden gebrabbel van de klant waar hij mee bezig was, kon je opmaken dat de nieuwe bediende echt alles van zijn klant hebben en weten moest. En zelf niet goed bleek te weten wat hij met die informatie aanvangen moest. Soms kan je blijkbaar je klanten moe tergen. Bovendien bleek dat hij nog niet goed horen kon ook. Dat leidde ik af aan de verheven stem van de klant. Tegen het roepen aan. Wat kan een bankbezoek toch aangenaam zijn. Hoedanook, dankzij de tussenkomst van de dikke mevrouw die een loket verder zat, geraakte die klant toch aan zijn gerief. Er stond nog iemand voor mij bij deze nieuwe bediende aan te schuiven. Ik begon langzamerhand wanhopig te worden. Mijn oogappeltje was in de verste verte niet te bespeuren, ik ging nog lang op mijn geld moeten wachten, en ik zou nooit voor sluitingstijd de bank uit zijn. En ik moest nog naar de koffer ! Het leven is een strijd, niet ? Mijn fantasie ging in de richting van Irene en hoe ik haar stilletjes besnuffelen en bepotelen wou. Zo gaat de tijd wat vlugger voorbij, als je aan aangename dingen denkt. Of niet ? Plots was het mijn beurt. Ik groette de nieuweling aan de andere kant van het kogelvrije venster maar beleefd. Je weet tenslotte nooit waar dat goed voor kan zijn. Dan overhandigde ik hem dat papier van de accountenant en dat door onze PDG getekend was, en me normaal toe moest laten het geld aan te nemen en er te ‘mogen’ voor tekenen. Maar mijn gesprekspartner vroeg me laconiek of ik wel een rekening had bij de bank. Ik antwoorde daarop dat ik wel een rekening had bij een bank, maar beslist niet bij deze. Hij scheen dat niet goed te begrijpen, en vroeg maar eens raad aan de dikkere dame naast hem. Daar kon hij immers raad aan vragen, zij was een van die drie ‘anciens’. Zij herkende me onmiddelijk, knikte goeiendag naar mij, en legde het geval uit aan haar nieuwe collega. Groot was mijn opluchting toen ik achteraan vanuit een zijdeur mijn ‘vriendinnetje’ Irene zag binnen komen. Ze naderde het loket en had direct begrepen wat er hier aan het scheef lopen was. Ze begroette me met een brede glimlach en ontfermde zich over haar nieuwbakken collega, waarmee ze hem probeerde duidelijk te maken wat hij in dit geval doen moest, en hoe hij deze klant verder moest helpen. Nu kreeg ik zonder verdere problemen onmiddelijk het geld dat de firma nodig had. Terwijl ik het geld in de enveloppe deed en deze voor alle zekerheid dicht plakte, keek ik naar haar, en zei haar,
Ik moet u toch de sleutel van de tweede kluis nog overhandigen.
Ik kom dadelijk met u mee., reageerde ze prompt.
Ik wist eigenlijk niet goed waarom ze mee moest, ik kon die sleutel hier toch ook afgeven, maar ik waardeerde haar gezelschap enorm, dus keek ik verlangend naar haar uit. Ze ging achterdoor, en ze stond in no time naast mij.
Hallo, zei ze, me een hand gevend, Hoe maak je het.
Nu maak ik het uitstekend., antwoorde ik haar oprecht.
Ze glimlachtte teder. En ik werd opnieuw helemaal warm van binnen. Het was alsof ik op wolken liep. En dat ik in hogere regionen vertoefde. Ik was duidelijk smoorverliefd op haar. Ik voelde warempel vlinders in mijn buik. En ik hoopte alleen, diep in me, dat het voor haar, ergens toch, het zelfde was.
Voor u de sleutel overhandigt, moet u de koffer even tonen, verduidelijkte ze me, Daarna kan ik de lettercombinatie terug op onze gestandardiseerde code herzetten, want anders krijgen we die koffer nooit meer open.
Bij die laatste opmerking glimlachte ze als het kon nog uitbundiger.
Mijn frank was inderdaad wat laat gevallen, en ze had dat duidelijk gemerkt.
Hoedanook, we gingen samen in de richting van de trap, naar de kelder toe.
Op weg daarheen passeerden we een open bureel waar zo een moderne grote wandklok in de vorm van een polshorloge hing. Het ging blijkbaar al tegen sluitingstijd. Ze had dit natuurlijk zelf ook opgemerkt.
Ik vermoed dat we heel alleen in de kelder zullen zijn., zei ze, U gaat zich toch gedragen, hoop ik. ?
Ze schaterde het uit.
Natuurlijk, antwoorde ik, ik ben zelfs de goedheid in persoon.
Ik had ook niets minder verwacht., grinnikte ze.
We gingen doorheen de deur naar de trap, en begaven ons naar beneden. Onze stappen galmden in de traphal. Het leek of we samen afdaalden in een andere wereld. Geen enkel geluid van buitenaf drong tot hier door. Hier heerste de doodste stilte. Je kon er bij wijze van spreken een muis haar laatste zucht horen laten. Mijn uiterst charmant gezelschap was bijzonder bevallig gekleed. Ze droeg een zwart mantelpakje, een taileur zeggen ze geloof ik, met een wat kort rokje, dat voorzien was van ontelbare plooitjes. Bij iedere draai of wending die ze nam, of telkens als ze met de heupen zwierde, maakte dat rokje een zwierige, draaiende beweging die een ware streling voor het oog was. Het vestje dat ze er op droeg was een soort van colbertje, met een diepe uitsnijding. Onder dat vestje vermoedde ik een donkerpaartse blouse of een body, vermits ik onder haar grijze sjaaltje geen knopen waar kon nemen. Ze droeg bevallige witte pantys met een klein bloemenmotiefje aan de zijkant. Deze staken in niet al te hoog gehielde pumps. Ze zag er weer fantastisch uit zeg. En die manier waarop ze met haar heupen zwierde bij elke trap. Verdorie zeg, wat had ik graag onderaan die trap gestaan. En haar bewonderd als ze naar beneden kwam. Maar, plande ik, als we wat later terug omhoog zouden gaan bij het verlaten van de kelderverdieping, dan zou ik wederom achter haar staan. We waren nu beneden aangekomen, en we gingen in de richting van de kluizen. Net voor je daar binnen komt hangt er een kleine spiegel voor de zware afsluitdeur. Ze hield even halt, bekeek zichzelf en schikte eventjes haar glanzende, ravenzwarte haren. Ik nam mijn kans waar.
U ziet er echt prachtig uit, hoor., zei ik haar zachtjes.
Ze bekeek me even met glanzende ogen : Dank je wel hoor., zei ze me, ietwat bedeesd.
Ik moet toegeven, zei ik haar, ik ben een beetje bevooroordeelt in die woorden.
O, ja ? ,reageerde ze een beetje vragend.
Wel, zei ik een beetje verlegen toen we doorheen de grote kluisdeur binnenstapten, ik heb eigenlijk al van in het begin een boontje voor u.
Ze keek me met haar grote zwarte ogen, nu heel ernstig aan.
Ik heb dat wel gemerkt, zei ze, ik moet zeggen dat ik dat heel prettig vind. Ik had me al lang voorgenomen dat, indien u me avances zou maken, ik er zeker op zou ingaan.
Meen je dat nou ?, vroeg ik haar verbaasd.
Zeker, antwoorde ze me, maar je hebt er zo lang mee gewacht, dat ik bijna begon te wanhopen. En ik was te bevreesd en verlegen om de eerste stap zelf te zetten. En het feit dat u wachtte, maakte me wat onzeker.
Maar Irene, toch zei ik haar, terwijl ik mijn hand op haar schouder legde, daar was ik me helemaal niet van bewust.
We waren nu in de eerste kluizenzaal aangekomen, en ze draaide zich nu helemaal naar mij.
Ik weet het, zei ze stilletjes, maar je zal toch wel begrijpen dat het leven voor iemand met mijn uiterlijk niet zo evident is als voor iemand met een blank uiterlijk zoals u.
Ik was verbouwerd. Dat zo een prachtig meisje last van ons befaamd Belgisch rascisme kon hebben, was nog geen moment in mijn gedachten opgekomen. Ik vond haar zelf zo mooi, dat ik meende dat anderen haar ook alleen maar voor lief aanzien konden.
Toen besefte ik dat de wereld moest veranderen.
Ik vind u heel lief., flapte ik er uit.
Ik mag u anders ook best hoor., zei ze me nu wat minder ernstig
Terwijl ik mij beide handen naar haar heupen bracht, vroeg ik zachtjes, Mag ik je een kusje geven ?
Ze antwoorde niet.
Maar ze sloot haar armen onder mijn oksels, stak haar donkere glanzende lippen lichtjes vooruit, sloot gedwee de ogen, en zocht stilletjes naar mijn mond. Ik drukte mijn lippen op die van haar. Heel zachtjes. Ik wou immers niets forceren, want ik had het gevoel dat ze al te vaak geforceerd was. Ik kuste haar nogmaals. Dit maal wat langer. Ik liet mijn handen zachtjes over heel haar rug en haar gewelfde zijkanten glijden. Ze kuste dus terug, eerst heel teder, dan met meer overgave. Na een paar maal, voelde ik dat ze haar lippen een beetje opende, en ik verzamelde al mijn moed en duwde mijn tong wat naar binnen. Daar vond ik haar hagelwitte tanden en ook haar tong, die op haar beurt mijn mond zachtjes binnen drong. We kusten elkaar een hele tijd, zonder elkaar te lossen. Onze tongen rolden over elkaar en onze lippen sloten elkaar steeds steviger af. De begeerte was groot. Mijn zoekende handen gleden nu over haar billen, zonder haar rok op te tillen. Ik voelde hoe ze sidderde en hoe ze van elke aanraking genoot. Dit was een heel innig en intiem moment. Voor ons beiden. We hadden daar alle twee veel te lang op gewacht. We geraakten dan ook slechts heel moeizaam uit elkaar. We wilden er maar niet mee stoppen. Maar we hadden hier nog wel wat te doen.
Nu weet ik alleszins wat de Engelse de uitdrukking ‘The first kiss lasts for ever’ uit het liedje betekend.
We moeten nog naar de kluis., fezelde ze me zacht in het oor.
En we moeten ons wel haasten., zei ze gehaast, want binnen vijftien minuten word alles hier beneden automatisch gesloten. Als we dan nog hier zijn, gaat er bij de politie een alarm af. En ik wil niet diegene zijn die dat moet afbellen, want dat komt in je rapport te staan. En ik wil geen slecht rapport krijgen. , zei ze me nog schertsend.
Ik lachte even., was dit nu geen carrierevrouw, of wat ?
We begaven ons wat gehaast voorbij het nieuwe gedeelte, doorheen de grote gril achteraan, naar de oude kluis. Daar opende ik de grootste safe van de firma met de sleutel en mijn oude code, en eens ze geopend was, stak ze een apparaatje dat ze uit haar zak haalde achterin de combinatiemodule, en zette ze de combinatie daarmee terug op de standaardcode. Dit alles legde ze me uit terwijl ze de verrichtingen snel, en vakkundig afhandelde. Ik lachte even toen ze mij die defaultcode zei, het was gewoon de naam van de bank.
Dat kan helemaal geen kwaad hoor., zei ze terwijl ik naar haar benen gluurde, alleen de lege koffers hebben deze code.
Ze lachte even blij, toen ze zag dat ik haar gretig bekeek.
Op de terugweg, verwisselde ik snel nog even mijn tapejes, daar was ik tenslotte in de eerste plaats voor gekomen, nietwaar ?
Nu zijn we hier weg, zei ze mijn wang strelend.
We gingen onze weg terug, en op de trap liep ik dus achter haar. En wat dacht u, ik kon mijn ogen dus niet van haar benen afhouden. Ik wou van het spektakel genieten, zeker nu we elkaar al heel wat beter beginnen kennen waren. Ze keek nonchalant lachend achterom op de trap, en begon harder met haar billen heen en weer te schudden, om het schouwspel voor mij aantrekkelijker te maken. Haar rok wuifde daarbij heen en weer, en ik nam mijn kans waar. Ik nam hem vast en hief hem hoog genoeg op om haar volledige ranke benen in hun volle schoonheid te ontwaren, en te zien dat ze een wit splipje droeg. Ik floot even tussen de tanden. Lachend, sloeg ze op een speelse manier mijn hand weg, toen we aan de bovenste deur kwamen.
Ze sloot de deur naar de kelder toe achter ons. Het kantoor leek verlaten.
Met zachte aandrang duwde ik haar met haar rug tegen de deur, en kuste haar opnieuw innig en met voldoende tederheid. Mijn kus werd spontaan beantwoord. We maalden door elkaars mond en genoten van elke aanraking. Heigend lieten we elkaars mond los, na enkele minuten van intens genot.
We moeten doorgaan zei ze,een beetje sip, in het kantoor zitten ook automatische alarmen en ik moet nog alles afsluiten.
Goed., antwoorde ik wat vervelend.
Zien we elkaar nog ?, vroeg ik gehaast.
Ik bel je vanavond nog., zei ze kort.
Heb je de nummer van mijn GSM ?, vroeg ik naar een kaartje in mijn binnenzak zoekend.
Ik overhandigde haar dat kaartje terwijl ze me buiten liet.
Doen he ?, zei ik in het buitengaan.
Wees maar gerust., zei ze me een zoen toewerpend.
In het naar buiten gaan passeerde ik de twee demonstratiedames, die hun stand aan het afruimen waren. Ik had geen oog meer voor hen. Ik liep met mijn hoofd tussen de wolken, voelde me in de zevende hemel. Die hemel heette Irene.
Ik haaste me naar het werk, en dan terug naar huis.
Ik ging op de bank zitten naast de telefoon, en met mijn GSM op de salontafel.
Ik hoopte op een zwoel gesprek vanavond.
En ze belde dus.
We hadden een lang gesprek.
Een heel lang gesprek.
Tot de batterij van mijn GSM leeg was.
Over mijn jeugd, over haar jeugd. Dat jong zijn niet altijd makkelijk is.
Over lekker eten. En over goede drank. Want drinken moest je met mate doen. Dan genoot je langer.
Over de wereld. En hoe we die alle twee zagen. We zagen dus wel alle twee wel een enigzins andere wereld. Met andere mensen. En andere wetten. Zeg maar witte en zwarte wetten. We zagen de wereld met verschillende ogen. Onverschilligheid en haat. Vaders en moeders. Liefde en wanhoop. Desillusies en religies. De zon en de maan, alle sterren aan de hemel. Haar job en mijn job. De zomer en de herfst. Alles passeerde de revue. Ook het plezier dat er in het leven was, en ook, al het verdriet.
Ik leerde dat ze het niet makkelijk gehad had in het leven. Dat haar jonge leven moeilijker was dan ik het me voorstelde. En toch was ze meer dan vijftien jaar jonger dan ik. Dat ik ook mijn deel van miserie en ellende in die wereld gekregen had, bespaarde ik haar voorlopig. Ik wou immers niet dat ze treurde. En ik wou haar gemoed niet bezwaren. Zeker nu niet. Ik leerde ook dat ze al haar frustraties tot nu toe aan niemand kwijt kon. Dat ze geleerd had alles op te kroppen. Marokaanse vrouwen vallen hun echtgenoten, vaders en moeders niet lastig met hun emoties en problemen. Jongens kunnen dat wel, zij zijn de mannen. Meisjes moeten zwijgen en luisteren. Dus kroppen ze al hun ellende en verdriet alle dagen opnieuw, weer op. Ze was zo blij dat ze met mij over die dingen praten kon. Ze voelde zich zo gelukkig dat ze dat alles nu wel aan iemand vertellen kon. En iemand die met veel plezier naar haar luisteren wou.
Alle dagen die week belden we opnieuw de batterij van mijn GSM plat terwijl we beiden uitgestrek op ons eigen bed lagen. We vertelden elkaar ons hele leven en onze zuchten, en leerden mekaar alzo op een korte tijd heel goed kennen. Ik begreep heel goed dat ze problemen met haar achtergrond had. Ze wou er zich van lostrekken, maar, ze had ook zo haar redenen om dat net niet te doen. Ze zocht intimiteit, vriendschap, warmte en genegenheid, en hoopte dat alles in mij gevonden te hebben. En ik ging in heel veel dingen met haar mee. Ik zocht met zoveel woorden naar haar sensuele plekjes en de zones van, haar lichaam die haar prikkelingen geven konden. En bij die pogingen om haar verbaal op te vrijen genoot ze duidelijk hoorbaar. Ik voelde me steeds verder tot haar aangetrokken ; emotioneel, en ook fysiek. Natuurlijk besloten we elkaar zaterdagavond te ontmoeten. En aan de telefoon bleven we elkaar met woorden diep en intens verkennen. We waren al lang geen vreemden meer voor elkaar. Zo kwam het, dat we op onze afspraak van zaterdag, elkaar als oude bekenden en met tranen in de ogen, in de armen vlogen.

De Karekiet was ook een taverne die bij uitstek geschikt was om dergelijke intieme ontmoetingen te plannen. Daarom had ik deze gelegenheid durven voorstellen. Er waren vele eethoekjes geschikt op een dergelijke manier dat je privé zat en geen oogcontact met andere gasten had. Heel intiem en gezellig zo. Echt geschikt voor een ontmoeting van een verliefd stelletje. Ik keek daar reeds heel de week, met steeds toenemend verlangen, halsreikend naar uit. Ik had dan ook vol enthousiasme een tafeltje gereserveerd. En een fles champagne op de koop toe. We omhelsden elkaar heel hevig, de wereld verdween rondom ons, en we konden elkaar maar moeilijk terug loslaten. Ik opende smachtend mijn ogen. Vanuit mijn ooghoeken zag ik een vent naar ons staan kijken. Hij had zijn lippen op elkaar geperst en stond wijdbeens met de armen over elkaar naar ons te staren. Hij was iets groter dan ik zelf, had een getaand en ietwat pokdalig gelaat en een snor om u tegen te zeggen. Zijn glanzend haar was achterover gekamd, en zijn snor leek uit zijn neus gegroeid te zijn. Het leek me helemaal geen aangenaam heerschap.
Irene merkte mijn reaktie op. Ze hief het hoofd een beetje, en volgde mijn blik.
Dit is mijn oudste broer, Achmed., zei ze met een diepe zucht.
Ik hoop dat je hier een beetje begrip kunt voor opbrengen, maar mijn vader wenste dat hij mij zou vergezellen.
Ze aanschouwde een beetje triest mijn verbazing.
Ik weet het., zei ze me, Maar zo gaat dat bij ons, dat heet men traditie.
Ik rijkte mijn hand naar Achmed, ik wou hem beleefd groeten en zei, Wel dan, goedenavond vriend.
Hij hield zijn armen overeen en knikte droogjes. Neen, een woord kwam er voorlopig nog niet uit. Hij bekeek me uit de hoogte. Hij keek op me neer alsof ik een hondendrol was. Discriminerend gedachtengoed werkt dus langs beide zijden, zoveel was duidelijk.
Maar dat was nog niet alles. Ik maakte aanstalten om te gaan zitten, en nodigde hen beide uit om aan een tafel plaats te nemen. Ik wees daartoe met uitgestoken hand naar de vrije tafel die ik voor hun aankomst bezet hield, en begaf mij reeds in die richting. Maar beiden bleven nog ter plekke staan. Ik keerde op mijn stappen terug van zo gauw ik dat merkte. Verbaasd en een beetje geirriteerd vroeg ik aan Irene ‘Scheelt er iets ?
We wachten nog even op de vriendin van Achmed, fluisterde ze me toe.
Maar we kunnen toch wachten én zitten., stelde ik lachend voor.
Wij staan., zei Achmed kort en krachtig, de armen nog steeds over elkaar.
Hij sprak die woorden in behoorlijk gebrekkig nederlands uit, je hoorde dus ook van waar hij afkomstig was Zo kwam het, dat we alle drie gedurende enkele ogenblikken naar de ingang bleven staren. En ik voelde me volslagen belachelijk. Ik voelde al hoe lugubere donderwolken, mijn piepjonge relatie met de Marokkaanse Irene, begonnen te overschaduwen. Het beloofde alleszins nu reeds al, niet erg gemakkelijk te worden. Maar het gaf me de gelegenheid Irene nog maar eens goed in me op te nemen. Ze was tenslotte een schoonheid die weggelopen kon zijn uit een sprookje van duizend en een nacht. Deze keer droeg ze een licht beige kleurig mantelpakje met broek. Het pakje met perfect aansluitende snit, was voorzien van donkere streepjes. Ze toonde er bekoorlijk en langer mee. Dit werd nog extra geaccentueerd door de hoge open pumps die ze droeg. Ook dezen waren van een beige tint, en maakten de aanblik van mijn vriendin nog bevalliger. Onder het pakje droeg ze een donkere pull met ietwat opstaande kraag, en een roze sjaaltje. Ja, er mocht duidelijk op dit moment niet zo veel van haar lichaam getoond worden als op het werk. En eigenlijk verbaasde me dat niet. Ze zag er zo, ook geweldig uit. Als een mondaine dame, die er wat bedroefd uit zag. Ik besloot echter het beste van de avond die ons te wachten stond te maken. Het was tenslotte zaterdagavond, niet ? Dus ik gaf haar even een complimentje.
Prachtig pakje, draag je daar ? Nieuw ?, vroeg ik op vragende toon.
Ja zei ze stilletjes, speciaal voor deze gelegenheid.
Ik dacht het al., glimlachtte ik, het staat je perfect., zei ik met een stem die naar voldoening klonk.
We begonnen een gesprek over koetjes en kalfjes, u weet wel, bloemen en bijtjes, enfin, toch bijna. Onze gezelschapheer hield zijn ogen op de deur gericht.
Willen we toch liever niet gaan zitten ?, vroeg ik een beetje aandringerig.
Even nog, zei ze me, Angele is de wagen gaan parkeren.
Oh ? zei ik bedenkelijk.
Dus haar broer liet zijn liefje rijden !
Of was het misschien haar wagen ? Hoedanook, het leek me een niet erg vrouwvriendelijk houding voor een heer. Een heer ? Veel van een heer had dit individu anders niet weg. Irene stond naast mij in scherp contrast naast haar broer. Hij was in slobbertrui en jeans gekleed. Op die jeans droeg hij een afgedragen en deels gescheurde broeksriem die vooraan gesloten werd door een eigenaardige metalen gesp met de beeltenis van samengevouwde handen. Zoals ik al zei had hij een ruige snor, maar liep er verder ongeschoren bij. Hij was duidelijk een verstokte roker. Zijn duim, wijs en middenvingers waren behoorlijk aangeslagen van het veelvuldig nicotinegebruik en hij stonk uren in het rond naar tabak en sigarettenas overgoten met een vleugje look. Neen, Irene was duidelijk anders. In plaats van een heer had hij meer weg van een matroos die té lang gevaren heeft en weken geen bad heeft gezien.
Doorheen de ingang kwamen wat mensen binnen. Een oudere, kalende heer, vergezelde een piepjonge dame. Hij hing zijn hoed en haar jasje met veel liefde over de kapstok. Hier werden wel meer afspraakjes gemaakt. Mijn verbazing groeide. Vlak achter hen kwam een jonge dame binnen, hoog blond, hoog van hielen en kort van rok. En ik kende haar ! Zij was een van die dames die vorige week in het grootwarenhuis tijdens de demonstratie van dat nieuw soort borstels haar slipje aan de omstaanders toonde ! Voorwaar, de verassingen zijn de wereld nog niet uit, dacht ik zo. Ze hing haar gelige cape met een zwier over een kapstok en kwam onze richting uit gewaggeld.
Allez !, schoot er door mijn hoofd, dat kan toch niet zijn ?
Ze kuste haar Marokkaanse vriend tammetjes op de wang. Daarna knikte ze bedeesd naar Irene die met lege nietszeggende lege ogen voor zich uit staarde. Ze gaf me een hand.
Ik ben Angele., zei ze met opgetogen stem tegen mij. Ik ben de vriendin van Achmed.
Aangename kennismaking., zei ik opgelucht.
Ik keek gelaten naar Irene.
Ik herkende haar haast niet meer.
Van het vurige temperamentvolle meisje van in de kelder van de bank en achter de telefoon bleef niets meer over. We begaven ons alle vier naar het tafeltje waar ik vandaan kwam. Het was een rustig afgeschermd hoekje van het restaurant waar drie sfeervolle kaarsjes de waan van intimiteit trachtten te insinueren. Maar ik wist nu wel beter. Irene was een stijlvolle volwassen maar stille en bedeesde dame geworden. Ze straalde gewoon Marokko uit. En ik moet toegeven, het huilen stond me nader dan het lachen. Ik had invloeden van haar thuis verwacht, maar zoiets … Of deed ze er het voor ? Wou ze me intimideren ? Wou ze me uit mijn schulp lokken ? Of was ze gewoon bang voor haar broer en de rest van de familie ? Was haar op dergelijke manier de les gelezen, dat ze haast geen woord praten durfde ? Had ik me al die dagen illusies gemaakt ? Ik zou het niet weten. Maar ik begon met haar te praten. Als je niet communiceert kom je immers niets te weten. Wat me opviel tijdens het gesprek dat ik probeerde te voeren met haar, was, dat ze me niet durfde aankijken. Ze keek naar de muur, naar de rode kussens, naar haar broer, naar de kaarsen, aan mij voorbij, maar me nooit recht in mijn ogen. Ik vroeg hoe het met haar was. Ze antwoorde dat ze bezoek van haar oom uit Marakech gehad had. En dat die thuis bij haar ouders logeerde. Hij was een welstellend man, ginder in Marokko, vertelde ze nog. Maar ik vroeg hoe zij het stelde, ik vroeg toch niet achter haar oom. En ze begon over haar werk. Hoe goed haar baas wel voor haar was. Dat ze toch een aantrekkelijk baan had. Met verantwoordelijkheid. En dat ze daar zo graag was. Ze bleef dus maar al mijn vragen ontwijken, en mijn hoofd vulde zich met vraagtekens als een puzzel uit duizend delen die rond elkaar dansten, en me probeerden uit te lokken. Terwijl ik op Irene probeerde in te spreken, en haar terug tot mij te brengen, realiseerde ik mij dat ik haar eigenlijk aan het verliezen was. Ik begreep het niet. Ik begreep het waarlijk niet. Ik had haar toch niets misdaan. Of wel ? Het koppel aan de overkant van de tafel was ook tegen elkaar bezig. Maar zeker niet op de gedempte manier dat wij beiden aan het spreken waren. Ik had weinig aandacht voor hun conversatie, maar uit de gebruikte toon begreep ik dat hun relatie niet meer op zijn hoogtepunt was, zoveel was duidelijk.
Een garcon kwam ons uit de helse betovering bevrijden. Hij kwam opnemen wat we wensten te drinken, en deelde de menukaart uit. Ik was ten minste gekomen voor hun lekkere bosduif met fruit ! Maar ik zweeg stilletjes over de fles champagne. Mijn feestvreugde was reeds begoorlijk getemperd, of wat dacht u nog ? Terwijl we allen onze keuze uit het menu aan het maken waren, legde ik mijn hand op de bovenbeen van Irene. Ze reageerde niet. Ik keek even naar mijn hand, alleen om zeker te zijn dat ze wel op haar been lag, en niet op de armleuning of zo. Ze gaf geen krimp. Terwijl ik interesse voor de wijnkaart veinzde, deed ik een schoen uit en streelde met mijn voet haar onderbeen. Ik hoorde haar zachtjes zuchten. Dan trok ze haar been terug en zette ze zich wat verder. Mijn hand gleed van haar bil af, en belande op de bank. Ik was verbaasd. En diep geraakt. Dit leek me een afscheid zonder woorden. Het had allemaal veel weg van een film van Francois Truffaut. Melancolie en treurnis als toetje, terwijl we ons hoofdgerecht nog kiezen moesten..
Wat ga jij nemen ?, vroeg mijn overbuurvrouw me op heldere toon.
Pardon ?, zei ik, me uit mijn gedachten weggesleurd voelend.
Ja, wat is hier lekker ?, vroeg ze me wederom.
Wel, zei ik met wat hese stem, de Normadische zeetong met grijze garnaaltjes is bijzonder lekker. Net als de gebraden eend trouwens. Maar voor de gevarieerde wildgerechten moet je in het seizoen zijn, anders komt ze gewoon uit de diepvries, net als overal. , voegde ik er nog aan toe.
U bent hier duidelijk nog geweest !, lachte ze me toe.
Ik kom hier al meer dan tien jaar., antwoorde ik wat koeltjes.
Kan je ons dan wat aanbevelen ?, vroeg ze verder.
Wel, ik ken jullie smaak natuurlijk niet, zei ik met wat luidere stem, maar ik neem de bosduif met vruchten. Die at ik hier al meer, en die is gewoon uitstekend te noemen. Ze komt met een geweldig lekker sausje op basis van champagne.
Wel, antwoorde mijn nieuwe gesprekspartner, dan neem ik die ook. U bent een echte kenner.
En dat zei ze tegen mij op een manier dat ik zo waar een beetje nattigheid begon te voelen.
Ik keek even naar Irene. Ze zat daar met neergeslagen blik en ik had de indruk dat ze begon te wenen. En ja, tranen rolden over haar wangen. Ze snikte het uit. Verdorie toch, ik voelde me zo tot haar aangetrokken. Ik wou haar in mijn armen nemen, maar de voorgaande koelte belette me dat, en had zodanig op mij in gewerkt dat ik niets meer opbrengen kon en haar alleen maar beleefd mijn ongebruikte zakdoek aan kon bieden. Ik wou wat zoete woordjes tot haar richten, maar ze griste de zakdoek uit mijn handen, veerde snikkend recht en haaste zich in de richting van het toilet. Ik stond paf. Wat een avond zeg. En hij was maar net begonnen. Een ontnuchtering van jewelste. Dat was het minste dat je er van kon zeggen. Achmed richtte zich even naar het meisje naast hem.
Jij effe meegaan., zei hij haar droogjes, en met een platgestreken gezicht.
En Angele verdween braafje Irene achterna.
Ik voelde me een beetje beduusd, alsof ik in de grond wou wegzinken. En ik voelde mij opeens hier helemaal niet meer op mijn plaats. Het was alsof, van het ene moment in het andere, alles tegenviel, en ik me hier helemaal niet meer tussen deze mensen thuis voelde. En die Achmed tegenover mij maakte het zeker niet gemakkelijker. Mijn gevoel van onwennigheid groeide met het moment. Neen, dit was echt geen aangename ervaring, integendeel zelfs. En om Achmed niet te moeten aankijken bleef in in de wijnkaart neuzen, en op het moment dat ik dacht daar wat te lang mee bezig te zijn, wisselde ik van kaart en nam me de menu nog eens voor. We zaten daar als twee zwijgzame zoutpilaren schuin tegenover elkaar, en ik begon me af te vragen waar die twee bleven. Ik begon ook aan te voelen dat deze muur van stilte eens onderbroken moest worden. De twee dames waren elkaar blijkbaar hun leven aan het vertellen. Dus besloot ik om de koe (in dit geval de stier) bij de horens te nemen, en zelf maar de eerste stap te zetten. De beste verdediging is de aanval, maar dat wist u ongetwijfeld reeds. Terwijl ik met een hand mijn menu vast hield rijkte ik Achmed de wijnkaart aan.
Interesse in een goed glas wijn ?,vroeg ik hem.
Hij keek beduchtzaam op van zijn kaart. Ook hij was, misschien wat nerveus, in het menuboekje blijven neuzen.
Hij legde met een breed gebaar de menukaart weg en nam de wijnkaart aan.
Alsjeblieft., zei ik kort.
Merci., antwoorde hij al even kort.
O, reageerde ik bijdehand, u bent Franstalig.
Neen, zei hij al even gevat, en voegde er even later droogjes aan toe, Marokaans.
Begrijp ik., antwoorde ik, een beetje bang om de draad van het gesprek kwijt te geraken.
Maar u red zich best in het Nederlands., ging ik verder.
Kan zijn., reageerde hij, nog steeds kort.
Wat doet u eigenlijk in het leven ? , vroeg ik hem om het even over een andere boeg te gooien. Je weet tenslotte maar nooit, niet ?
Ik ingenieur bij het Marokkaanse bureau van Bosbouw, ik op studieverlof in Belgique., vertelde hij mij onomwonden. Zijn Nederlands was blijkbaar meer dan een beetje gebrekkig.
Das pas intressant !, riep ik uit in geveinsde interesse.
Ik ben ook geintresseerd in bosbouw., loog ik hem voor.
O, dat zo zijn ?, vroeg hij me, nog steeds van achter zijn menu.
Zeker en vast, antwoorde ik hem kordaat, de bomen, struiken en bossen, dat zijn toch de longen van de aarde ! En we hebben ze nodig om te ademen. Ze zuiveren onze atmosfeer hé. En we hebben ze ook nodig voor onze meubeltjes en zo.
Ik ben een groot natuurliefhebber hoor !, vertelde ik, hem in vertrouwen nemend.
Niet nodig natuur lief te hebben om met bomen te werken., zei hij met een eigenaardig grimas., Schrijnwerkers doen dat ook, hakken er gerustig op los.
Misschien, maar het is tenslotte hun stiel. Meubelmakers moeten ook stoelen maken, of niet ?, zei ik wat nonchalant tegen mijn moeilijk loskomende gesprekspartner.
Niet akkoord, zei hij me, wij op de matten zitten in Marokko, stoelen niet nodig.
Hij legde zijn menu neer naast de wijnkaart, en keek me onomwonden aan.
U gelooft dus in de tradities, en daar is niets verkeerds mee., stelde ik aarzelend.
Het gesprek had een duidelijke andere wending genomen. En ik kon niet zeggen dat het me beviel. Ik was niet naar hier gekomen, en was evenmin een gesprek met hem aangevangen, om bij te leren over Marokaanse tradities en bosbouw. Ik wist verdorie zelfs niet dat er zo veel bossen waren in Marokko. Ik meende dat ze daar, op een paar oases na, alleen maar zand en woestijnen hadden. Maar ja, ik kon me daar natuurlijk in vergissen. Maar, zonder daar een echte reden voor te hebben had ik toch het gevoel dat er iets aan zijn uitleg niet klopte. Zijn milieubewustzijn leek me iet of wat geveinsd. Nu kende ik niet veel van bossen af, zeker niet, maar ik kende wel milieubewuste mensen, die op een heel verantwoorde manier met alles, wat in het wild en in de natuur leeft, proberen om te gaan. Ik zocht eigenlijk naar een manier om zijn verhaaltje een beetje aan de realiteit te toetsen. Waarschijnlijk stond hij gewoon op te scheppen. Hoe zou ik dat aan boord moeten leggen. Het is vaak niet zo makkelijk met sommige mensen. Zeker niet als ze zich voordoen als iemand anders. En meestal gebeurt dat als ze een diepe indruk op u willen maken. Ik heb ondervonden dat ze vaak zelf door de boot vallen als je ze hun gang laat gaan. Als je ze in de waan laat dat je hen geloofd en nog veel interesse toont voor hun verhaal en positie. Ze zoeken de hoogachting van anderen. En eens ze die menen gevonden te hebben, merk je meestal snel aan hun overdreven dispuut dat ze larie verkopen. Ik meende net dat dit een correcte uitgangspositie zou wezen voor deze situatie en het vervolg van onze discutie. Maar dan realiseerde ik me dat het niet dat was wat me intresseerde. Ik was toch niet in Achmed geintresseerd, wel in Irene. Die wou ik zo graag knuffelen en omhelzen, en wie weet wat nog allemaal mee doen. Niet met Achmed ! Dus ik besloot het hem op de man af te vragen. Ik verzamelde al mijn moed. En ik kreeg het moeilijk over mijn lippen. Maar het moest.
Wat scheelt er eigenlijk met uw zuster ?, vroeg ik iet of wat terloops.
Dat zijn simpel., zei mijn gesprekspartner kort, ze moet huwen met oom.
Mag geen omgang meer hebben met andere mannen. Ook nie met u., zei hij me daarna vlakaf.
Zit het zo ?, vroeg ik beklemd. Mijn zwaar belaste frank was dus gevallen.
Zo zijn., voegde Achmed er aan toe, en niks anders.
Maar, probeerde ik, waarom gaat ze dan nu nog uit ? Waarom is ze niet gewoon thuis gebleven ?
Ik had mezelf graag deze ontgoocheling bespaard gezien, of wat denkt u ?
Vader is modern mens., spuuwde Achmed uit, hij nog gunnen Irene plezier, maar altijd onder controle van mij. Dus zij mogen uitgaan en dansen, maar niet meer vrijen enzovoort. Ik zien alles. Ik weten alles. Ook van haar. En ik ook graag uit eten gaan. Daarom wij hier.
Hij zei dit met zijn ogen omhoog gericht naar het plafond, en een nonchalant zwierende beweging met zijn rechter onderarm makend.
Lap, dacht ik, het was te verwachten dat dit niet goed lopen zou. Word ik verliefd op een Marokkaanse schone, dan huwelijken ze haar uit. Ik begreep het wel. Ze had me nog eens willen zien. En ze wou daarmee afscheid nemen of zo. Een laatste romantisch en intiem moment, in de kiem gesmoord door haar eigen broer. Je moet maar familie hebben. Het leven gaat niet over rozen. Wel over potscherven. En ik voelde me zelf ook gebroken. En hoe. Ik had me zo verheugd op een mooie relatie me haar. Maar, verdorie toch, zij toch ook. Zo had ik het toch kunnen begrijpen uit die ellenlange telefoontjes met haar. Ik dacht toch dat we verliefd op elkaar waren. Of niet ? Voor zover ik haar eerlijkste reakies begrepen had was dat zo toch echt geweest ! Of was ik zo een grote onnozelaar geworden ? Maar ik moest het weten.
Heeft Irene hier zelf ook voor gekozen ?, probeerde ik.
Irene geen zaken mee., antwoorde mijn getaande gesprekspartner kort, vader kiezen en basta.
Ja,zoveel was wel duidelijk.
Maar die houding moet haar toch pijn doen ?, probeerde ik nogmaals, Het is duidelijk dat ze er veel verdriet om heeft en er erg onder lijd., slikte ik even door.
Och, bemoederde Achmed, verdriet als zon en regen, komen en gaan.
En daarmee wist ik het dus. Irene zou nooit de mijne worden. Nu niet en in de toekomst niet. Neen, voor ons samen was er geen toekomst weggelegd. Dat begreep ik nu best. Dat was duidelijk. En dat verklaarde natuurlijk die lange tranen van Irene. Wat is het leven soms toch moeilijk.
Uit een ooghoek merkte ik dat beide dames op terugweg van op het toilet waren.
Ze kwamen beiden onze richting uit.
Irene haar verdriet was blijkbaar over. De beide dames schertsten tegen elkaar alsof ze oude vriendinnen waren. Ze kwamen ons beide tegemoed met een brede glimlach. Irene’s glimlach vervaalde echter toen ze me in de ogen keek. Het leek wel of ze daardoor even terug naar de realiteit getrokken werd. Ze boog teneergeslagen het hoofd en ging met een lichte glimlach terug naast mij zitten. Ze keek me echter niet meer aan, ze leek bang voor mijn blik. Misschien besefte ze reeds dat haar broer me op de hoogte van de situatie had gebracht. En treurnis schetste wederom haar gelaat. Maar ze zat wat dichter bij mij nu, en ze verdroeg gelaten, of zelfs met ingetogen vreugde de hand die ik op haar dij legde, en waarmee ik haar bovenbeen zachtjes kneedde. Ook Angele was tegenover mij naast haar buitenlandse vriend komen zitten, en terwijl ze het hoofd naar hem richtte sprak ze ‘Zie je, dik voor mekaar !
Is goed. Antwoorde Achmed, wij nu bestellen eten. Ik honger hebben.
Iemand van ons, ik weet niet meer wie, deed teken naar de ober, en die kwam onze bestelling opnemen. Ik zou het gezworen hebben, dat hij zo homo was als hij groot was. Ik bestelde waar ik voor gekomen was, en, tot mijn verbasing kozen al de anderen voor het zelfde. Ik keek even op. Hadden ze dat nu uit beleefdheid gedaan of omdat ze niet beter wisten ? Irene had het beslist gedaan om haar blijvende symphatie te laten blijken. Van de anderen wist ik het niet. Aan Angele durfde ik het wel te vragen.
Iedereen lust hier blijkbaar duif ?, zei ik haar op vragende toon.
Natuurlijk, zei ze me opgewekt, als u dat kiest moet het wel lekker zijn.
Ze is ook bijzonder lekker., beaamde ik.
De stilte langs de zijde van Irene moedigde me eigenlijk aan een gesprek met Angele aan te knopen.
U komt me eigenlijk wat bekend over, loog ik haar voor, ken ik u misschien ergens van ?, vroeg ik op wat gedempte toon.
Dat zou wel eens kunnen., antwoorde ze me, ik kom veel onder de mensen.
O ja ?, reageerde ik, u hebt zeker een intressant beroep.
In welke branche zit u ? wou ik weten.
Wel ik doe vele zaken., zei ze kalm, waaronder ook escort.
Ik keek haar sprakeloos aan.
Dit was me wel een avond vol verassingen.
Ze gaf niet toe dat ze bezems verkocht in grootwarenhuizen, wel dat ze voor hoer speelde. En dat terwijl Achmed naast haar zat en wezenloos naar zijn bord staarde.
U maakt een grapje., reageerde ik slimmetjes.
Helemaal niet., zei ze me, het is best een opwindende stiel, en het verdient nog goed ook.
Dan begrijp ik niet zo goed…, aarzelde ik met mijn kin naar Achmed wijzend.
Hij ?, vroeg ze, O hij, hij is zo een schatje !, en ze gaf hem een duwtje. Achmed grinnikte even en begon een gesprek met zijn zusje in een taaltje dat we geen van beiden verstaan konden. Het zal dus wel Marrokaans geweest zijn, zeker ?
Achmed heeft geen bezwaar tegen mijn beroep., verduidelijkte ze me, we kunnen niet allemaal van bomen leven, niet Schatteboutje ?, en ze keek vragend naar Achmed, die duidelijk te zeer verdiept was in het fluisterend gesprek met zijn zusje.
Ach, ging ze verder met een diepe zucht, en ik val toch zo op buitenlanders.
Is dat waar ?, probeerde ik.
Jij toch ook ?, reageerde ze met een stevige knipoog.
In dit geval toch., antwoorde ik, haar knipoog best begrijpend., Maar ik begrijp al dat ik hier bot zal vissen.
Ik zou niet te snel wanhopen, hoor., zei ze me met een brede glimlach.
Dat klinkt toch al een beetje bemoedigend., antwoorde ik, en legde nogmaals een hand op Irenes been. Ik voelde ze sidderen.
De ober bracht ons voedsel en we vingen aan met onze maaltijd. Ik denk dat iedereen zich het liet smaken, want het vreemdtalig gesprek verstomde eveneens. Niemand zei smakelijk, en ik moet bekennen, ik ook niet. Ik had er de moed niet toe. Ja, de sfeer was droevig. En mijn gedachten dwaalden af onder het eten. Ik aanschouwde mijn overbuurvrouw eens goed. Ze had prachtig blond haar, het was ongelooflijk precies gekapt. Ze had een knap mantelpakje aan en de korte rok was voorzien van een vrij hoge split voor haar linkerbeen. Vermits ze zich een beetje opzij van de tafel had gezet, kon ik dat ranke been bevallig aanschouwen. Het stak in een prachtige zijden kous met een naad langs de achterzijde, en ik keek tot op de donkerdere rand bovenaan, waar ik een jaretellenhouder vermoedde. En het leek me wel wat. Maar ze merkte dat blijkbaar, want ze verschoof zich wat verder terug in de richting van Achmed. Die zat nu heel stil van zijn maaltijd te genieten. Ik wist immers dat de duif lekker was. Ik zat dus met een callgirl aan tafel. En ik herrinnerde me de film Klute met Jane Fonda als callgirl. Nu weet ik best dat de situatie niet echt vergelijkbaar was, maar toch, ik voelde me als in een zeer slechte, haast wansmakelijke detectievefilm. Wat bedoelde deze callgirl daarstraks met dat niet wanhopen ? Lag er misschien iets voor mij in het verschiet ? Maar dan met wie ? Met Irene ? Of met Angele zelf ? Ik was alleszins bijzonder benieuwd. In mijn fantasie was ik reeds het lijdend onderwerp van een halucinant orgie van wereldformaat. Doorheengeweven armen en benen, lullen en kutten, tongen en pompende bewegingen in een zweem van zweterig geheig, flitsten doorheen mijn hoofd. Maar dan zonder Achmed. Hij was helemaal mijn type niet.
Plots kwam ik terug tot de realiteit. Ik voelde een voet tegen mijn been. Hij wreef over en weer, en zocht het blijkbaar hogerop. Het was een voet die in een lange nylonkous stak. Geen twijfel mogelijk, Angele probeerde me te verlijden zie ! Maar ze sprak geen woord. Irene moest dat blijkbaar gemerkt hebben. Ze gaf me een duuwtje met haar linkerbeen, en ik schrok er een beetje van. Dat deed blijkbaar Angele stilletjes lachen en daarna verstommen. Achmed keek wat raar op. Ik moest de situatie toch redden.
Lekker he ?, zei ik tot Achmed.
Ja, goed zijn., zei hij kort, zonder veel opkijken.
Het is inderdaad bijzonder lekker., beaamde Angele, maar ik had het gevoel dat ze niet over het eten bezig was. Vanuit mijn ooghoeken zag ik Irene glimlachen. Goed, die tranen bleven duidelijk weg.
Na het eten wensten mijn gasten onverwacht snel af te rekenen. Na wat heen en weer gepraat met Achmed, besloten we beiden de helft van de rekening te voldoen.
Daarna namen we koeltjes afscheid.
Is dit dan alles geweest ?, probeerde ik tegen Irene.
We zien nog wel., antwoorde ze me zonder me aan te kijken en op een toon die in raadselen sprak.
Ik groete ook Angele. Haar handdruk gaf duidelijk iets te kennen. Maar wat ?
Mijn gasten verlieten iets voor tien uur het etablissement, en ik was het tot op het trottoir voor de deur gevolgd om afscheid te nemen. Zij moesten duidelijk naar rechts, mijn wagen stond de andere kant uit. Maar ik twijfelde. Het leek me nog te vroeg om huiswaarts te keren. En ik ging terug het restaurant in, en begaf me naar de hoek waar de bar zich bevond. Ik had besloten nog een glas te drinken. Of meer dan een glas. En ja, ik dronk meer dan een glas. Een prostituee die de bar wel eens frequenteerde probeerde me wel even op te pikken, maar zij ving vanavond bot bij mij, net als ik eerder op de avond. Ik had helemaal geen zin in haar. En ik miste Irene. Ik vroeg aan de barman een boek kaarten en begon wat te patiencen. En zo sluimerde de avond verder, tot in de vroege uurtjes. Dacht ik. Maar zo laat werd het niet. Even voor half twaalf ging mijn GSM. Ik dacht eerst niet te antwoorden, want, wie belde me nu op, om dit uur ? Maar toch, ik nam maar op, je weet tenslotte maar nooit. En, wat schetst mijn verbazing. Het was Angele. Of ik geen laatste glas bij haar komen drinken wou. Ik reageerde eerst wat té cynisch. Wat dat glas kosten moest, maar excuseerde me dadelijk voor mijn onhebbelijkheid. Ik had een kwade avond gehad, gaf ik tegen haar toe, maar dat moest ze begrijpen. Maar ik moest toch maar eens komen, ze begreep mijn ontgoocheling, en maande me aan toch maar naar haar te komen, om de avond sereen en in harmonie met een lekker glas en in goed gezelschap af te sluiten. Ze noemde me haar adres. Verdorie de Penthouse van een gebouw in de duurste buurt van de stad. Zij boerde duidelijk goed. Maar hoe kwam zij aan het nummer van mijn GSM, vroeg ik me af, toen ik de verbinding verbrook ?
En ik besloot toch maar te gaan. Ik vertrok dus met een hoofd vol vraagtekens.
Slechter worden kon mijn avond alleszins niet.
Ik reed met mijn wagen door de donkere nacht, naar het adres dat ze me genoemd had. Ik passeerde eerst het rumoerig gedeelte van de stad. Het was een broeierig nest, bekend om zijn beschilderde jongeren, die vannacht blijkbaar veelal thuis gebleven waren. Door het schijnsel van mijn koplampen merkte ik her en der maar enkele groepjes van die nieuwe jeugdige nomaden op, en ik was reeds bijna in het stadsgedeelte waar ik wezen moest. Nog even de brug over, een stukje steenweg en dan naar links. Ik keek al van een flink stuk op voorhand uit naar een geschikte parkeerplaats, en o wonder, ook dat bleek nog mee te vallen ook. Toen ik uit mijn geparkeerde wagen stapte hoorde ik ergens een torenklok twaalf uur slaan. Het uur der spoken. Ik rilde even, en stelde vast dat het nog begon te regenen op de koop toe. Onder het vallen van de eerste druppels begaf ik mij in de richting van het appartementsgebouw. En ik herinnerde mij de geschiedenis, die ik op school kreeg, over dit stadsgedeelte. In de middeleeuwen bevond zich net op deze plaats de heuvel waar de veroordeelden opgehangen werden, de wijk ontleende nu nog zijn naam aan deze geschiedenis, ze luisterde naar de naam van Galgenberg. Het verhaal ging al even veel eeuwen dat het er tussen twaalf en een spookte. Wel, dronkaards vertelden me tijdens mijn tienerjaren wel vreemde verhalen over deze regio. Maar ik heb die altijd weggelachen. Hoedanook de sfeer van het moment, de duistere nacht en de vochtige regendruppels die op de stoep begonnen te gutsen, brachten deze macabere gedachten in mij boven, terwijl ik eigenlijk toch voor iets heel anders naar hier gekomen was. Je gedachten kunnen soms een heel eind afdwalen.
Ik ging doorheen zo een zware, glazen, automatisch openende deur, de inkomhal van het nieuwe moderne gebouw in. En ik drukte de drukknop van de bel in, die zich naast Angele ‘s naam bevond. Ze nam verrassend snel op. Op haar Hallo, antwoorde ik koeltjes met mijn naam.
Kom maar naar boven, zei ze nog, het is op het bovenste verdiep., verduidelijkte ze nog onnodig.
Ik begaf me door de tweede bruin getinte glazen deur die zoemend openging, naar de liften. Bij het indrukken van de liftknop opende de deur zich dadelijk, alsof ook de lift op mij aan het wachten was. Ik drukte op de knop van de zevende etage. De liftkooi zoemde soepel omhoog. Op het zevende verdiep hield ze halt. De deur schoof open, en ik stapte uit. De enige deur die toegang verschafte tot een woning stond wagenwijd open. Eerst aarzelde ik wat, maar dan merkte ik plotseling dat Angele plaats vatte in het midden van het deurgat. Ze droeg een doorschijnende zwarte negligé, omsiert met zwarte kant. De pose die ze aannam was er een van een filmster. U weet wel, de handen op verschillende hoogten op de deurstijlen, en een been wat verder vooruit dan het andere, en lichtjes door de knienen gebogen.
Hallo, vreemdeling !, zei ze me met zwoele stem.
Hallo sexy dame !, reageerde ik al even zwoel, een beetje cynisch.
En ik bekeek haar maar eens goed.
Ze had ook de allures van een filmster. En ze zag er best grijpbaar uit.
Zullen we binnengaan ?, vroeg ze lekker.
Daarvoor ben ik gekomen, niet ?, vroeg ik met een fijne glimlach.
Ze liet me binnen, en sloot de deur achter ons. Het was een prachtig appartement. Warme kleuren tegen de muren die gesierd waren met massas erotische kunst. Dik harig vast tapijt alom. Hier woonde een dame die graag haar lusten de vrije loop liet. Zoveel was snel duidelijk. In de inkomhal nam ze mijn jas aan, Maak het u gemakkelijk, zei ze zachtjes, trek gerust uw schoenen uit, dat loopt zoveel aangenamer.
Ik voegde de daad bij het woord. Zo volgde ik haar dus naar het salon op mijn kousevoeten. Het was een zeer breed luxeus salon, voorzien van zacht verende kussens en brede uitnodigende armleuningen.
Wat drink je ?, vroeg ze me terwijl ik mij in de sofa neervleidde.
O, geef maar wat u lekker vind, zei ik, dat kan niet slecht zijn.
Ze glimlachte, en begaf zich naar de enorme glazen bar. Je waande je hier waarlijk in een private nachtclub of zo. Zachte muziek vulde het vertrek, en gezellige spots axentueerden de frivole afbeeldingen op de muren. Echte een modern apartement met veel smaak ingericht. Dat zei ik haar ook, toen ze met een likeurtje naar mij toe kwam. Ze zette zich tegenover mij aan een zijde van een duozit in een enorm verlijdelijke houding. Haar boezem was duidelijk zichtbaar doorheen de zwarte voile van de lange neglige, en door haar houding stak haar lange, ranke been helemaal bloot uit het gewaad dat gewoon om haar middel toegeknoopt was, naar buiten. De zich op dergelijk manier vormende split viel open tot boven haar billen, en ik was nu dus wel helemaal zeker, dat ze onder dit doorschijnend gewaad, poedelnaakt was. Ze droeg hoog gehielde pantoffels met een ponponnetje bovenaan, en zwierde onder de conversatie wat met haar been, wat die pantoffel op een erotische wijze bewegen deed. Ja, de sfeer was er reeds.
Hier is het gezellig toeven., zie ik goedkeurend knikkend, en ik dacht stilletjes, zo ziet een privee hoerenkot er dus uit.
Ja, we vinden het hier best gezellig, antwoorde ze me.
Ik vroeg liever niet welke andere persoon ze met die ‘we’ bedoelde, maar ik begreep de allusie die ze op Achmed of op haar klanten maakte opperbest. We begonnen wat over koetjes en kalfjes te spreken, en op een moment sprak ze even wat luider.
Zou u iets te knabbelen lusten ?, vroeg ze me., ik anders wel hoor.
Ik knikte bevestigend.
Kun je misschien nu toch nog wat hapjes brengen, honneponnetje ?, riep ze verrast nog luider.
Ik schrok er een beetje van. Doelde ze hiermee op mij ? Of had ze een of andere meid lopen ?
En ja, wat bleek, ik hoorde gestommel achter een deur waar ik de keuken achter vermoedde.
Die deur ging open, en , wat schetst voor de zoveelste maal mijn verbazing die avond, Irene kwam binnen met een rijkelijk schotel vol koude hapjes. Irene was in hetzelfde neglige gekleed als Angele, en toonde zich hier ook van haar intiemste kant.
Maar nu begroette ze me met een brede glimlach en het geluk straalde van haar af.
Ze plaatste de schotel op het salontafeltje, schoof door naar mij toe, boog voorover, mij een blijde blik op haar jonge boezem gunnend, legde haar armen om mijn nek en gaf me een heerlijke zoen. Ze kwam zo halfnaakt naast mij zitten, en ik legde opgewekt en verrast mijn arm rondom haar middel. Ze duwde haar lichaam op die wijze dicht tegen het mijne aan, en ik voelde me plots heel gelukkig zo. Maar wat bezielde deze vrouwen ? Hoe kwam Irene hier ? Woonde ze bij Angele soms ?
Ik verwachtte eigenlijk alle momenten ook Achmed uit de keuken of uit een andere kamer te zien komen.
Dit alles verdient misschien wel wat uitleg ?, stelde Angele op vragende toon met een breed lachende grijns van oor tot oor.
Irene lachte luid, Doe maar , zei ze mijn arm stevig vastnemend.
Ga gerust uw gang, zei ik prompt, want benieuwd ben ik wel.
En Angele begon haar verhaal. Het verhaal van Irene en zij. Hoe ze elkaar leren kennen hadden. En hoe ik Irene leerde kennen, alsof ik dat nog niet wist. In het kort kwam het eigenlijk hier op neer. Angele had Irene leren kennen via haar broer, of wat dacht u ? Al snel bleek dat Angele wel wat voor Irene voelde, ze was helemaal niet vies gelegen aan vrouwen, wist ze ronduit te vertellen. Haar aangenaamste seksuele contacten waren tot nu toe steeds lesbische contacten geweest, en ze was de mening toe gedaan dat ze een aangenaam bisexueel persoon was, die graag van alle geneugten van het leven genoot. Ze was reeds voor mij op Irene verliefd, en Irene had na wat aarzelen toegegeven aan die drang die ook haar wat tartte, en schoorvoetend contact met vrouwen, en in dit geval met Angele, had laten leggen. Ook zij was, naar haar eigen mening, een beetje bi. En ze had het zich laten smaken, liet ze me weten. Haar familie en haar broer waren zich van geen kwaad bewust als ze eens enkele nachten bij Angele bleef slapen, en ze vond de intimiteit die ze samen deelden perfect. Maar ondertussen was ik dus in haar leven gekomen, en ze wou best uitgebreid met mij op fysieke verkenning gaan, zoals ze het zelf uitdrukte. Bovendien, door al haar bruisende verhalen over mij, was ook Angele wat naar mij benieuwd geraakt. Maar een ding was wel jammerlijk duidelijk, daar mocht geen twijfel over bestaan, Irene was werkelijk uitgehuwelijkt aan een verre oom in Marokko. Dus verder als een lokale flirt bij en met Angele kon het niet gaan. Een relatie mocht er niet van komen. Ze wou vertrekken uit Belgie, met een blij gemoed dat ze een korte periode toch gelukkig kon geweest zijn met een man die ze aangenaam vond en graag zag. Ook Angele ging in haar houding en opinie niet veel verder, we gaan Irene wat geluk en plezier gunnen, zolang het kan, zei ze me. We gaan haar doen genieten van elke vorm van contact dat we met haar kunnen geven, en haar zolang vertroetelen en bevredigen als we maar kunnen. Zo zal ze ons landje met nog een blij gemoed verlaten kunnen. Ze is erg open in haar sexuele beleving en geniet er met volle teugen van iedere intieme beroering. Irene bloeit telkens weer helemaal open onder mijn handen, en ik hoop dat ze het zelfde ervaart samen met u. Hier kon ik natuurlijk alleen maar positief op reageren. Ik wou Irene zo vaak mogelijk en zo lang mogelijk zo intiem mogelijk bejegenen, en haar met respect en liefde benaderen. Dat hier een tweede vrouw in het spel was, en nog een mooie ook, kon de intimiteit alleen maar vrouwelijker, geraffineerder en fijner maken. We hadden beiden eigenlijk het zelfde doel voor ogen, Angele en ik, en dat was Irene, die avond, de beste erotische en emotionele ervaring van haar leven te geven zolang we haar die nog konden geven. Zo zou ze in de toekomst toch steeds een aardige herinnering aan ons overhouden.
Ik was eigenlijk ook wel een beetje verbouwereerd omdat ik begreep dat een blijvende relatie, als man en vrouw, met Irene duidelijk uitgesloten was. En het is hard om je bij zoiets neer te leggen. Ik zei hen dat dan ook, maar voegde er dadelijk aan toe dat een relatie zolang ze kan duren, hoe kort dan ook, beter is dan geen relatie. En ik zag Irene graag genoeg om haar al te geven dat in mij zat, zo lang het duurde. Natuurlijk maakte ik de twee dames ook mijn complimenten over, voor wat hun aan en uitgekleed bevallig uiterlijk betrof. Ze zagen er samen meer dan dubbel zo sexy uit als elk apart, en de reaktie daarop liet dus eigenlijk niet zo erg lang op zich wachten. Ik kuste Irene. Ik kuste haar meermaals en zo intens mogelijk. We schoven in elkaars armen en onze tongen en lippen gleden vochtig en nat over elkaar, en daar genoten we ontzettend van. Ondertussen kwam Angele naast mijn andere zijde zitten. Ze begon aan mijn hemd te frunikken, en de knopen los te maken. Daarna ontdeed ze me van mijn das. Ze ontdeed mij van mijn hemd terwijl ik Irene bleef zoenen. Mijn handen zochten haar huid en gleden over haar heupen en schouders over en weer terug. Ik durfde het aan haar jonge boezem zachtjes en teder te bevoelen, en terwijl ik zachtjes met duimen en vingers over haar tepels heen en weer wreef, voelde ik deze lekkere orgaantjes harder en groter worden, en voelde ik een ontspannende siddering doorheen gans haar lichaam golven. Dat moedigde mij behoorlijk aan. Ik daalde neer met mijn hoofd en begon haar hals en nek te overladen met kleine kusjes. Ze onderging deze behandeling met gesloten ogen, terwijl ik voelde hoe Angele mijn broeksriem aan het losmaken was. Mijn mond gleed verder naar beneden en ik begon haar prachtig heuvellandschap onder kusjes te bedelven. Ze zuchte heel zachtjes en haar handen hielden mijn hoofd teder vast. Mijn lippen gleden over haar zachte huid, langzaam over haar golvingen rondom de donkerrode tepel, en draaiden daar cirkeltjes in het rond, om uiteindelijk hun rust te vinden aan die zachte donkerrode en liefelijke speentjes die de spitsen van deze bergjes waren. Wat waren ze prachtig, en hoezeer smaakten ze naar meer. Ik lurkte en zoog zachtjes aan haar opstaande tepeltjes terwijl ik Angele mijn broek en onderbroek tegelijk voelde onder mij door, naar beneden trekken. Ik bleef aan Irene borsten gekluisterd, en voelde een hand over mijn billen schuiven en even later mijn reeds stijf wordende piemel vastgrijpen. De vingers van die hand streelden langzaam over en weer over mijn mannelijkheid, en mijn lul richtte zich traag doch vastberaden, langzaam maar zeker, helemaal op. Ondertussen gleden mijn handen over heel het lichaam van Irene. Ze rook naar roosjes en voelde aan als rozeblaadjes. En ik werd steed meer en meer opgewonden. Ik liet me achteroverschuiven en nam Irene mee. Ze vlijde zich helemaal plat op de zetel, en ik liet me op het vast tapijt glijden. Ik verstopte mijn hoofd tussen Irene’s geopende benen, en mijn tong zocht zijn weg naar haar kittelaar en vagina toe. Haar poesje had de zachte geur die je wel eens ruikt bij een talkpoeder van een bekend merk. En ik vond dat geweldig. Terwijl mijn tong zich tussen haar schaamlippen van beneden naar boven bewoog, voelde ik een hand tussen mijn benen door mijn penis stimuleren. Ik genoot met volle teugen. Ik hoorde Irene kreunen toen ik over haar kittelaar likte. En ik voelde die een beetje groter worden.
O, lieveling… , kreunde ze zachtjes.
Ik likte haar nu reeds verder geopende poesje steeds dieper en intenser, en bewoog mijn handen nu ook in dezelfde richting. Ik opende met mijn linkerhand haar poesje helemaal en zag de donkere ingang van haar vagina nu helemaal open staan,op nog geen neuslengte van mij weg. En dat wond mij nog eens extra op. Ik voelde Angeles hand over mijn knots schuiven en haar ander hand streelde de omgeving van mijn aarsgatje. Ik was ontzettend opgewonden. O, wat was dit alles geil ! Ik likte de geopende kut van Irene nu flink heen en weer en speelde met de vingers van mijn rechterhand wat met de gekartelde donkere schaamlippen. Toen bracht ik een vinger bij haar binnen. Ze kreunde en kronkelde, ademde diep en onregelmatig. En ik hoorde ze steeds dieper adem halen. Haar lichaam schokte en haar gelaat begon roder aan te lopen. Ik begon mijn vinger heen en weer te bewegen en draaide er kringen mee rond, binnen in haar sappige opening. En ik voelde de eerst wat spannende opening langzaam aan helemaal open gaan. En ze werd daar binnen behoorlijk vochtig. Ik sabberde met mijn tong heen en weer op het ritme dat Angele haar hand over mijn lul heen en weer bewoog. Dan voelde ik een vinger van haar andere hand bij mij naar binnen dringen. Ze wroette wat met haar vinger bij mijn aarsgatje en schoof hem dan helemaal naar binnen. Terwijl ze me afrukte streelde ze ritmisch mijn prostaat. Ik werd haast gek. En Irene kronkelde onder mij. Ik kon het niet meer houden, ik moest op haar op kruipen. Ik haalde mijn vinger uit haar smachtende kut en begon haar navel te kussen en gleed langzaam omhoog naar haar omhoog priemende tepels. Ik zoog eraan als een volwassen baby. Irene trok me over haar en omarmde me terwijl Angele me nog aan het aftrekken was en haar vinger stevig in mijn aars hield. Dan voelde ik hoe ze mijn penis beet nam en hem zachtjesaan bij Irene mee naar binnen werkte. Irene slaakte een klein gilletje van genot toen mijn geval haar helemaal opvuld. Met haar vinger nog steeds in mijn darmkanaal fluisterde Angele me toe, voorzichtig, langzaam, het is haar eerste keer. Een onuitsprekelijk geluk maakte zich van mij meester, en van mijn lul. Ik bereed een maagd. Voor de eerste keer in mijn leven besteeg ik een maagd. En ze vond het heerlijk. Ze bewoog onder mij als een paling in een tinnen emmer. Ik pompte eerst zachtjesaan en dan langzaamaan wat harder. Terwijl ik dat deed voelde ik hoe Angele met haar hand mijn ballen begon te strelen en kneden en met haar andere hand nog steeds zachtjes mijn prostaat bleef stimuleren. Dit was gewoon prachtig en onuitsprekelijk lekker. Mijn geluk kon niet meer op. Angele verplaatse zich wat, en hield haar gelaat nu onder mijn geslachtsdelen. Ze begon mijn ballen en pompende penis te likken, en vergat ook Irene hierbij niet. Ik voelde de hete adem van Irene in mijn linkeroor en die van Angele tegen mijn lies en mijn hete ballen. Angele gebruikte haar vrije hand nu om ook Irenes kittelaar te strelen. Die blonde vamp bleek me een intelligente en veelzijdige dame ! Ik kon het niet meer uithouden. Ik voelde immers de warme sappen van Irene over mijn lul naar buiten stromen en een krampachtige samentrekking van haar kut ontstak de lont naar mijn orgasme. Ik steigerde als een wild paard met mijn lul diep in Irene en schoot onder ingehouden gebrul mijn zaad diep in Irene. Op de moment dat ik ejaculeerde duwde Angele plotseling wat harder en langer op mijn prostaat. Aan mijn orgasme leek geen einde te komen. Ik bleef maar met mijn bovenlijf schokken tot de laatste druppel verschoten was, diep in de vrouw die ik bemminde. Toen gleed Angeles vinger terug naar buiten. Ik was bekaf. Ook Irene zuchtte diep. Ze straalde gewoon geluk uit. Haar eerste keer was blijkbaar meegevallen. Ze lag uitgestrekt met gespreidde benen op de zetel. En het scheen me toe dat ze het mooiste moment van haar leven net gehad had. Ik stond heigend recht en Angele, die tenslotte onder mij gelegen had, richtte zich ook op. Ze nam de benen van Irene in haar handen, en draaide deze ook op de zetel, zodat Irene languit over heel de zetel lag.
Rust nu maar wat uit, en geniet nog een beetje na., zei ze lief tegen Irene.
Dank je, zei Irene tegen haar, en ze richte haar blik naar mij, jij ook bedankt, zei ze me zachtjes, dat was geweldig. En ze slaakte nog een diepe zucht. Ze sloot de ogen en kronkelde zich in elkaar als een klein kindje. En wat een klein kindje.

Angele nam me bij de hand. We begaven ons naar de badkamer. Die was groot en ruim, en helder verlicht door ontelbare kleine spotjes. En de vloer vas uit massief marmer opgetrokken. Eerst zette ze zich voor de spiegel om haar gelaat af te wassen. Er hingen immers druppels sperma en poesjesvocht van Irene op haar gelaat. Ik had dat al opgemerk en bekeek haar liefelijk terwijl ze daarmee bezig was. Ze deed me daarna in het grote bad stappen en daar waste ze me helemaal. Als een echte proffesional. We merkte beiden tegelijk op dat ik wat bloed aan mijn mond en nog steeds harde penis had. We glimlachten even begrijpend naar elkaar. Irene’s ontmaagding was vlekkeloos en bijna pijnloos verlopen. Maar niet zonder wat bloedverlies. En ik voelde me bijzonder fier en gelukkig met die kennis.
Ja, zei Angele, zoiets kan gebeuren bij die eerste keer.
Ik denk dat ze haar eerste keer geweldig vond., sprak ik.
Ik denk dat ook., antwoorde ze me.
Ze waste me volledig, en ik vond dat erg prettig.
Mag ik jou zo dadelijk ook wassen ?, vroeg ik haar terwijl ik net door dat bad een nieuwe prikkeling begon te voelen.
Wel, dat was wel de bedoeling., sprak ze met een glimlach.
Ze haalde een witte handdoek uit de muurkast en begon me af te drogen. Eerst mijn haar, dan mijn gelaat en armen en dan de rest van mijn lichaam werden vakkundig gedroogd. Bij mijn penis aangekomen zei ze, een beetje opkijkend :Jij hebt blijkbaar nog steeds zin.
Wat wil je , antwoorde ik, met zo een prachtig stel vrouwen om je heen ?
En ik bekeek haar nog eens goed in haar aller naaktste grootheid.
Ik lust nog wel wat van datzelfde papje, zie ik schertsend.
Was mij maar eerst eens, ze ze kordaat, mij een propere handdoek en washandje in de handen duwend.
Terwijl ik uit het bad stapte, vleidde zij zich er in.
Ik zette de warm water kraan terug open en begon haar nat te sproeien. Ik waste haar helemaal. En nam royaal mijn tijd voor haar geweldige borsten. En dat vonden we beiden blijkbaar best aangenaam. Terwijl ze mij aan het wassen was, had ik op de kaptafel zo een flacon met inbrenghuls zien staan die vrouwen vaak gebruiken om zich inwendig in hun vagina te reinigen tijdens hun menstruaties. Ik haalde die van de kaptafel, deed er voldoende wasemultie en water in, en reinigde haar inwendig even goed als uitwendig. Ze opende spontaan de benen toen in hem inbracht. En ze leek blij en opgelucht dat ik dit zonder schroom uitvoerde.
Dat heb je mooi gedaan., zei ze me complimenterend. Ze genoot gewoon van de aandacht.
En het is erg graag gedaan, antwoorde ik een beetje gevat.
Na een laatste grondige afspoelbeurt sloot ik de kraan en zette ze zich recht. Ik droogde haar met veel genoegen af. Het gaf me opnieuw de gelegenheid haar van dichtbij te bezien. En mijn rakker die daar beneden reeds even zijn kopje laten hangen had, kwam met kleine rukjes terug recht omhoog. Ze stapte uit het bad. En ze had hem in het oog.
Ze keek me recht in de ogen toen ze hem vast pakte.
Zo, zei ze droogjes, nog altijd al even veel zin ?
En of !, sprak ik blij verrast.
Kom dan maar mee., zei ze glimlachend.
Ze nam me bij mijn pik en trok me mee naar de slaapkamer.
Ik volgde haar gedwee.
Het was een strakke moderne slaapkamer, volledig in harmonie met de steil van de rest van de woning. Ook hier was de vloer in glimmende marmer opgetrokken. Deze woning moest een fortuin gekost hebben ! Een gigantisch bed met roze gecapitoneerd hoofd en voeteinde, stond in het midden van het vertrek dat aan de badkamer paalde. Aan het hoofdeind stond een tweede opmerkelijk bargedeelte voorzien met ontelbare spiegels, en aan het voeteinde bevond zich een royale zitbank met vele kussens. En o, wat schetste wederom mijn verbazing, het was een waterbed ! Dit was gewoon de luxueuste pretkamer die ik ooit mogen aanschouwen had ! En ook hier decoreerden die gerafineerde erotische werkjes de muren. Sfeer was er hier dus wel.
We vleidden ons neer op de uitgestrekte zetel aan het voeteinde van het bed.
Angele keek nog eens naar mijn rechtstaand gevalletje. Dan zei ze droogjes.
Normaal vraag ik achtduizend frank voor deze dienst, maar deze keer is het voor het plezier.
Dank je wel hoor., antwoorde ik een beetje gekrenkt, Als dat geen opkikker is !
Maar maar maar, jongen toch., reageerde ze lachend, ik wou je helemaal niet kwetsen hoor. Ik wou alleen maar duidelijk maken dat ik je een grote gunst ga doen, omdat ik nu al weet dat je het waard bent. Dat is alles. Laten we samen van mekaar genieten.
Ok., zei ik droogjes, laten we liefst zo intens genieten.
En mijn mond zocht haar tepels terwijl mij hand haar andere boezem beroerde.
Hier zou ik een wip maken zie, een van achtduizend frank, en het zou zijn laatste frank waard zijn, nam ik me stellig voor. Ik zou haar neuken tot ik er zelf bij neer zou vallen. Ik voelde haar hand wederom mijn lul vatten en ze trok er traagjes aan. De stemming begon er in te komen. We gleden plat op de bank en zoenden elkaar langdurig. Het gezoen verschoof zich langzaam van onze monden naar de rest van ons lichaam. En het werd een uitgebreide vrijpartij. We verlegden ons. Het 69 standje vond ik immers altijd bijzonder lekker. En ze had een sappige kut, ik likte en likte. Toen ik haar schaamlippen open trok merkte ik dat haar vagina zich tot diep binnenin helemaal opensperde. Die aanblik van haar donkere grot beviel me buitengewoon. Ik voelde mijn lul tot achter in haar keel doordringen terwijl haar vinger mijn zak en anus vakkundig bespeelden. Ik voelde haar tanden zachtjes over heel de lengte van mijn stijve knots schuiven en haar lippen omsloten hem met de nodige veerkracht, terwijl mijn tong over en weer over haar klitoris schoof om daarna diep in haar kut te boren. Ik roerde mijn tong om en om, en stak het puntje ervan zo diep als ik kon bij haar naar binnen. Ik hoorde haar kreunen. Harder, mompelde ze opgewonden met haar mond vol lul. Die schoof zonder enig kokhalsgedrag in en uit haar natte mond, alsof ze in haar hele leven niets anders gedaan had. Toen voelde ik opnieuw haar middenvinger in mijn anus glijden. Ik grolde en krolde van genot terwijl ze mijn prostaat weer begon te bewerken. Terwijl mijn tong heen en weer bewoog binnen haar opengesperde kut, en mijn vingers haar klitoris stimuleren bleven, voelde ik haar onderlichaam rillen en schokken. Haar stimulatie tussen mijn benen bereikte ook haar hoogtepunt, en, na een schokkerige ademhaling spoot ik heel mijn inhoud leeg, diep binnen in haar keel zelfs. Ik hoorde ze duidelijk slikken. Ze likte alles op en slok het door ! De eerste keer in mijn leven dat ik een hoer mijn zaad inslikken zag ! Een beetje verbazing overmande mij door dit schouwspel terwijl we ons beiden nat van het zweet, op het bed uitstrekten. Een intens geluk maakte zich van mij meester. Ik had de vrouw die ik liefhad als eerste bestegen en ontmaagd, en had daarna nog haar vriendin, de hoer, met volle goesting gratis genomen. En mijn zaad in haar keel geschoten. Als dit niet het avondje wel geweest was ! Ik merkte dat mijn sexpartner zich op haar zij keerde en moe gewipt voldaan de ogen sloot. Ik bekeek ze nogmaals. Het was eigenlijk ook een heel mooie vrouw. Met vermoeide en slaperige blik keek ik op de nachtklok., het was half vijf. Ik knipte het licht uit en viel opgetogen in slaap. Ik had immers de dag van mijn leven gehad.
Toen ik wakker werd was er van beide dames geen spoor meer te bekennen. Het was reeds twaalf uur door. In de keuken trof ik een briefje aan.
Als we niet meer thuis zijn, dan zijn we weg., stond er laconiek op, en hun beider naam, geflankeerd met ontelbare kruisjes die kusjes voorstellen moesten. Ik wastte me, ontbeet en kleedde me aan. Ik nam rustig mijn tijd. Ja, het was gisteren een merkwaardige dag geweest. Echt een om nooit meer te vergeten. Ik verliet met tegenzin het luxueuze penthouse. Ik toerde wat doelloos rond met mijn wagen voor ik besloot naar huis terug te keren. Maar het was zaterdag, en ik besloot nog even in het stadscentrum te passeren en wat winkels en vitrines te bekijken. Terwijl ik zo door de stad flanneerde, kwam ik eigenlijk pas maar goed op mijn positieven. Ik had inderdaad een ongelofelijke avond en nacht gehad. Tegen een uur of zes was ik moe geworden van dat doelloos geslenter, en besloot huiswaards te keren.
De rest van het weekend was een toonbeeld van normaliteit.

Maandag was werkdag én bankdag. Dus ik ging met een opgetogen gemoed de eerste werkdag van de week tegemoed. Maar neen, Irene was niet in de bank, en de weken erna ook niet. Haar telefoon thuis, werd nooit meer opgenomen. Toen ik, telefonisch, een beetje discreet naar haar informeerde bij haar collegas op de bank, kreeg ik te horen dat ze al meer dan twee maanden geleden haar ontslag had getekend.
Ik was een en al vertwijfeling. En ik maakte bange dagen door.
Op een avond, het was weer een vrijdag, besloot ik mijn kans te wagen en nogmaals langs te gaan bij Angele. Als ik Irene niet zien kon, dan toc haar vriendin, dacht ik onozelweg. Ik reed naar het mondaine stadsgedeelte en begaf me naar het flatgebouw. Het maakte een zeer onverzorgde indruk op mij. Helemaal in tegenstelling tot de vorige keer. Ik begreep het niet. Ik begreep het helemaal niet meer toen zelfs na mijn herhaaldelijk gebel niet werd geantwoord. Een ietwat oudere heer kwam plotseling binnen gewaggeld. Hij droeg een grijze, lange, versleten schort. Ik sprak hem aan. Ik moest het tenslotte toch allemaal te weten komen. Hij bleek de concierge te zijn van het gebouw. Ik informeerde naar het penthouse.
Het penthouse ?, vroeg hij me bedenkelijk kijkend.
Ja, dat staat al meer dan twee jaar leeg, meneer, want de eigenares, een heel schone vrouw, die is daar eens vermoord door een groep vreemdelingen. Dat was me toch iets meneer !, voegde hij er verschrikt aan toe.
Ik keek hem ongelofelijk aan.
Dat kan toch niet !, prevelde ik, Ik ben daar veerstien dagen geleden nog geweest.
U vergist zich, zei ik met klem.
Nu bekeek hij me ongeloofelijk. En hij begon stilletjes te lachen.
Dat kan toch niet meneer, zei hij, komt u maar mee.
We begaven ons met de lift tot bovenaan het gebouw en hij haalde een grote bos sleutels boven. Hij opende de deur met een onmiskenbare grijns van leedvermaak op zij gelaat en ik verzonk prompt in verbazing. Een onoverzichtelijke nest rommel stof en vuil opende zich voor mijn ogen. De flat zag er niet uit. Op een stapel, wat bleke resten van oud meubilair onder stof en spinnewebben. Het rook er bovendien erg muf. Hij had gelijk. Hier woonde reeds lang niemand meer. De plaats had een troosteloze aanblik.

Ik begaf me reeds terug naar mijn wagen toen ik zijn schertsende woorden nog hoorde nagalmen in mijn hoofd :
U weet toch meneer, op de Galgenberg schijnt het te spoken, en we hebben er allemaal wel eens eentje te veel op, meneer !
Ik verliet de regio van de Galgenberg op een slakkegangetje.
Ik reed naar huis met spoken in mijn kop.
Spoken van de Galgenberg.
Spoken ?
Spoken !

Mijmeringen van een rasechte motaar tussen de regendruppels van, enkele dagen bijzonder slecht weer, door

2009-07-22T17:27:00.001+02:00

Een epistel, opgedragen aan alle mensen

Kijk, den Teejoo gaat ondertussen toch al een paar jaar mee als motaar.
Niet dat dit iets is om bijzonder fier op te wezen.
Er zijn ongetwijfeld mensen die het beter doen.
Anderen zijn er zeker ook.

En ik geeft grif toe, den Teejoo is eigenlijk wel een individualist, zoals mijn goede vriend de Goose wel eens zegt. Al bedoelt hij daar zeker niks verkeerds mee, persoonlijk zou ik dat eigenlijk graag toch ietwat genuanceerder willen zien :-)
Tijdens perioden van slecht weer filosofeert den Teejoo nu eenmaal wel eens graag.
En denkt hij vaak na over zijn bestaan als motaar, en over het bestaan, tout court.
Ik ben ervan overtuigd, vroeg of laat eindigt dat bestaan wel, net als elk ander bestaan. Gewoon omdat een mens ouder word, en het hem niet meer zo goed gaat als, laten we zeggen, toen hij net 21 was geworden. Das dus één van de redenen, waarom aan alle mooie dingen een einde komt, en deze eindigen als “souveniers”, mooie herinneringen aan vervlogen tijden. Nostalgie is iets voor de oude dag ?
Maar “trust me”, dat is vandaag nog niet.

In mijn haast 35 jarig motorbestaan, heeft den Teejoo wel wat gezien. En hij heeft veel weten veranderen. En dan bedoel ik niet alleen op motorfiets gebied. Natuurlijk, de bikes van vandaag staan mijlenver van de hoogtoerige, en lawaaierig jankende, twee-takten van 25 jaar geleden. Destijds beleefden we inderdaad de glorietijd van de twee en driecilinder twee-takt machines. Hun snelheid was fenomenaal, en sommigen hun rijgedrag was dat eveneens.
Daar staan de huidige twee, drie en viercilinder vier-takten inderdaad ver boven. Maar ze zijn dan ook meer dan een kwarteeuw jonger. En de techniek is nu eenmaal in die 25 jaar ontegensprekelijk verder volwassen geworden. Maar is dat ook het geval voor de berijder ervan ?

Neen, den Teejoo heeft veel meer zien veranderen, ook naast het technische aspect van het motorrijden. Geloof me, … veel meer.
Naast het technische gebeuren, is er onder andere ook het menselijk aspect. Al raak ik daar misschien een teer onderwerp aan. Motorrijders zijn immers nog steeds broeders. Dat geloven, en zeggen we toch graag. Zijn motorrijders broeders ? Wel, we groeten elkaar nog hartelijk op de weg. Immers, steevast gaat dat linkerhandje omhoog als er een motaar aan de andere kant van de weg gespot word. Na vijfendertig jaar biken, vind ik dat nog steeds een van de charmantste aspecten van onze hobby. Maar kijk, net daar eindigt het tegenwoordig net té vaak. En dat komt, naar het idee van den Teejoo, omdat de tijden en de evolutie, de mensen veranderen. Waar dit vroeger inderdaad een van harte gegunde groet was, is het nu, volgens den Teejoo, veel meer een “heb je mij wel gezien” ding geworden. Nu, niet echt iets om hoog over op te lopen, als je het mij vraagt. Ik denk weemoedig vaak terug aan de tijd, toen iedere motaar de andere belangeloos hielp met problemen. Een platte band ? De motaar achter je helpt hem te plakken. Zonder benzine gevallen ? De motaar die na je komt, sleept je wel tot aan het tankstation. Gevallen ? De volgende motaar helpt je opstaan en zal je stuur zelfs even voor je rechtzetten. Zo ging het vroeger. En den Teejoo is wat blij én fier, dat hij deze tijden gezien en beleefd heeft. Hij denkt er met een warm hart aan terug. Dagelijks.

Tegenwoordig. Tegenwoordig ben je voor alles verzekerd, niet ? Platte band ? Bel touring. We hebben allemaal wel een gsm op zak. Niet ? Zonder benzine gevallen ? Bel touring of de wegenwacht. Zij slepen je wel naar het volgende tankstation, of, hopelijk hebben ze een gevulde jerry-can mee. Gevallen ? Iemand belt wel 101, of je doet het zelf.
Op het gevaar af als een oude romanticus versleten te worden, of om gewoon als een zeveraar bestempeld te worden..... Is het dit wat we vooruitgang noemen ?. Het lijkt me vaak, dat het hedendaags zo hoog geprezen individualisme, gewoon een heel gemakkelijk excuus is geworden voor het alom heersende egoïsme ?

Oké, we zijn dan misschien wel allemaal individualisten. Tot daar toe. Dat vind ik eigenlijk nog eens zo erg niet . Dergelijke bepalingen zijn immers als een elastiek. Ze nemen de vorm aan tot waar ze uitgerokken kunnen worden. En eigenlijk is het ook de waarheid. Die mag gerust wel eens gezegd worden. Individualisme siert nu eenmaal elk individu. In kleinere of grotere mate. Net als die elastiek. Maar ooit is me geleerd, om voorzichtig te zijn met veralgemenen. Ik doe dat dan ook niet makkelijk. Den Teejoo heeft nu eenmaal nooit voor de gemakkelijkste weg gekozen. Ik kan der ook niet aan doen, maar den Teejoo is geen kuddebeest. Vele mensen doen iets, omdat anderen dat ook doen. Geen probleem als ze daar gelukkig mee wezen. Maar voor den Teejoo geld net het omgekeerde. Als “iedereen” iets doet, is dat een reden voor den Teejoo om dat bepaalt fenomeen eens duchtig onder de loep te nemen en van nabij te bestuderen. En om er kritisch over na te denken. Want alleen zo, zie je ook de smalle kantjes van de maatschappij. Tegenwoordig zijn we niet alleen een maatschappij van de individualisten als je wilt, ik stel vaak vast dat we ook een maatschappij zijn waar gemakzucht heerst en waar gemakkelijke en eenvoudig lijkende dingen, de voorkeur krijgen boven kwalitatief betere zaken, zelfs als deze laatste een goedkoper alternatief vormen. Laten we daarvoor allemaal maar eens gewoon naar onze pc kijken, die we nu gebruiken om deze tekst te lezen. Ik durf wedden, en zelfs voor redelijk veel, dat uw pc een Microsoft based pc is. Want iedereen gebruikt toch een of ander “misbaksel” van Bill Gates , niet ? Wel neen beste vrienden. Niet iedereen doet dat. En zeker niet den Teejoo :-)

De gemakkelijkste weg naar een oplossing, is niet steeds de beste weg, of de meest voor de hand liggende. En aan de meest voor de hand liggende weg, beleef je waarschijnlijk veel minder plezier dan aan een kronkelende omweg vol verassingen. Geloof me, ik rijd al 35 jaar met de motorfiets om een reden. En der is meer baan”keuze” tussen Antwerpen en Gent dan alleen de E17. Al is de afstand niet overal gelijk, je hebt er wel veel meer motor plezier. En deze filosofie reikt veel verder het dan motorrijden alleen. Je leert zo uitkijken naar alternatieven. Dat pas, is de echte motorrijders geest ! Kijk maar eens naar uw pc, waar we het hierboven over hadden. Den Teejoo gebruikt al een jaar of tien, niks meer van Microsoft op zijn personal computers en server. Daar draait al even lang, én tot overgrote tevredenheid, alles op Linux. Linux is een volwaardig alternatief voor wat op uw pc staat. Vrijheid van geest én keuze is mij meer waard, dan de beklemmend dure wereld van Bill Gates, die door “iedereen” gebruikt word. O, ja,, Linux is vaak gewoon gratis, net als de support.
Maar u leest dit relaas niet om Linux te leren kennen :-)

Waar de motaar Teejoo als sinds begin jaren 70 van de vorige eeuw veel plezier aan heeft, is het rijden van treffens. Nu noemen we dat inderdaad motor treffens, en den Teejoo heeft daar nog steeds erg veel plezier in. Keer op keer. Je ontdekt op die manier immers wegen en wegjes, die je anders nooit berijden zou. Vroeger noemde men dat concentraties. Ook dit is wel een tijd geleden, akkoord. Het was de glorie tijd van de BMB. De Belgische Motor Federatie/Bond die nu trouwens nog bestaat. Het was de tijd dat den Teejoo erg goed bevriend was met meerdere Waalse motaars. En de tijd dat den Teejoo bevriend was met Pepe Brel. Zijn voornaam was eigenlijk Pierre. En ja, hij was de broer van Jacques Brel. Wat een mooie tijd. Mooie herinneringen ook.
Het was ook de tijd van den Dodouche in de Walen, kanten van Verviers als ik me het goed herinner. Een echte rebel, ja, oké, ook een rebel met een grote mond, maar in mijn ogen was hij vooral een rebel met een gouden hart. En met een grote liefde voor alles wat in de motorwereld roerde.
Dit zijn slechts twee namen, van een haast eindeloze reeks geweldige mensen, waar ik erg fijne herinneringen aan over hou. Ik weet niet zeker wat van ieder van hen allen geworden is, van Pepe, Dodouche, Oscaar Vespa, Jaak Ubben uit NeerOeteren, en vele anderen, die hun weg in mijn herinneringen verdient hebben. Het waren inderdaad erg mooie tijden, tijden uit onze jeugd, en waarschijnlijk ook tijden , die we nu een klein beetje idealiseren. Het was dan ook allemaal de vorige eeuw.

Den Teejoo herinnert zich bovendien zéér goed al het kabaal dat in het ledenblad (nog gedrukt in zwart/wit ! ) gemaakt werd, en alle discussies die vaak erg hoog opliepen, toen de inschrijving van treffens plots over de 100Bfr begonnen te stijgen. Daar werd destijds bijzonder veel heisa rond gemaakt. En terecht overigens. Ook destijds was men bereid om, als sympathieke motorrijder, de organiserende motorclub iets te gunnen, ter vergoeding van het werk dat ze in dat treffen en de aanwezige bewegwijzering gestoken hadden.
Ook nu betaald den Teejoo graag voor bewezen diensten, zeker als alles goed meevalt en prima georganiseerd is. Al valt dat tegenwoordig soms wel eens tegen, daar wilt den Teejoo eigenlijk niet al te veel kritiek op spuien. Dertig jaar geleden, kon je dat immers ook misbaksels van treffen hebben.

Maar wat den Teejoo eigenlijk wél wat meer dubbele gevoelens bij heeft, is dat je een flink aantal treffens, tegenwoordig ziet georganiseerd worden voor een “goed doel”. Natuurlijk, het krikt ons ego op, om deel te nemen aan een goed doel, en zo te tonen, dat we als motaars best leuke jongens zijn. En, geloof me aub, dat mag gerust ! Daar is helemaal niets fout mee ! Iedereen heeft wel eens een ego-boost nodig. Zeker vandaag. En terecht. In een maatschappij die alleen maar prestatie gericht is geworden, zijn goede doelen best een mooi iets. Maar wat bij den Teejoo steeds vaker een steek door zijn hart is, is dat dat “goed doel” op zich als excuus beschouwd word, om flink wat meer inschrijving te vragen. Als ik terug denk aan het formaat en de breed uitgesponnen 100-frank discussies van weleer, dan kan den Teejoo bijna niet begrijpen, dat er tegenwoordig geen discussies of reacties losgeweekt worden bij zij, die met hun geldbeugel open mogen staan. Sommige treffens presteren het zelfs om acht euro en zelfs meer te vragen, én hier bovendien zelfs geen consumptie bonnetjes bij te leveren. Ik vind dit echt betreurenswaardig. De 100 frank discussies van weleer worden zelfs niet overgedaan, nu het 360 frank discussies kunnen worden. Nu wil ik me zeker niet uitspreken over de financiële mogelijkheden van iedereen, ik kan alleen maar spreken over mijn eigen geldbeugel. En voor die geldbeugel is 8 of meer euro inschrijving per treffen best veel. Zeker als je er zo veel mogelijk rijd per maand.

Ik heb dat zelfde gevoel trouwens ook bij het aanschouwen van, wat ik telkens aan de benzinepomp betalen moet. Nog nooit in het verleden heeft den Teejoo voor 30 euro getankt in zijn bike. Nu is dat legio. En mijn benzinetank is écht niet groter geworden hoor ! Geef toe, het is toch niet alleen den Teejoo die deze prijs betaalt. Ik herinner me de periode dat er algemene stakingen en meerdere protestbetogingen in Brussel waren, omdat de brandstof prijzen steeds hoger stegen. De jaren 80 van vorige eeuw was dat. Tegenwoordig lijkt het erop, alsof het niemand meer wat schelen kan, wat hij/zij, waarvoor moet betalen. Of is dit slechts schijn ? Soms lijkt het wel, denk ik dan, dat het geld bij velen op de rug groeit en ze het maar te plukken hebben. Het is me meer en meer duidelijk dat we in een periode van steeds groter wordende onverschilligheid leven. Gebruiken we misschien goede doelen, om ons zelf te sussen,en om ons blauw gelouterd ego, een floeren uiterlijk te geven ? Ik stel alleen maar de vraag, niet ?

Je kan opteren dat alles in het leven, in dertig jaar ook duurder geworden is, maar dat gaat eigenlijk voorbij aan de essentie van deze retoriek. Zijn motorrijders nog broeders als ze de reden van hun treffen in een goed doel moeten zoeken ? Voorzeker zijn ze dat nog steeds, al kan je wel een paar kanttekeningen bij deze fenomenen plaatsen. Kijk, het is nog steeds zo, dat motorrijders mensen met een ander uitgangspunt zijn. Toch voor de échte motorrijders. Als een bestuurder van een vier-wieler ergens naartoe rijd, van punt A naar punt B, dan is zijn doel, gewoon punt B. Niet zo voor een motorrijder in hart en nieren. Voor hem is de weg van, punt A naar punt B, het doel. En die weg, is niet noodzakelijk, zelfs haast nooit, de meest voor de hand liggende. Motorrijders rijden, gewoon, omdat de wegen er zijn, die hen uitnodigen om net de verborgen plaatsjes naast die wegen te ontdekken. Wat ik bedoel is, motorrijden is een goed doel op zich. Het is economischer, minder vervuilende en veel aangenamer, dan je op een andere manier voortbewegen. Al kunnen de meningen hier verschillen

Vrienden, we hoeven geen excuses te zoeken in goede doelen om mooie ritten te maken, den Teejoo stelt dat motorrijden ook een goed doel “an sich” is. En hiermee wilt den Teejoo geen enkele kritiek op “goed doel “ treffens uiten. Hij wil alleen maar stellen, dat we ze niet moeten gebruiken om de verkeerde redenen. Naar zo een treffen gaan, om jezelf als sympathiek motaar te profileren, om je ego te strelen, om vooral door je omgeving als een motaar met een goed hart beschouwt te worden, of gewoon om jezelf het imago van goed mens te geven, zodat anderen je best leuk zouden vinden ….. neen jongens, zo werkt het niet. Echt niet. De wereld waar we in leven is geen cinema, geen “make believe”. Er is écht wat meer nodig als een goed doel treffen, om als motaar sympathiek gevonden te worden. Laten we aub naar treffens gaan omdat we graag rijden op onze tweewielers, en niet omdat we o zo graag, graag gezien worden door Mia, Germaine of Valerie. Laten we rijden om de juiste redenen, en niet omdat we een macho zijn !!!

Je als een heer in het verkeer gedragen, helpt veel meer, dan die stikker op je koffers of je helm van het goede doel treffen van vorig maand. Maar den Teejoo merkt ook, dat je de motaars die zich als een heer in het verkeer gedragen, tegenwoordig op een hand tellen kunt, en dat ze zeldzaam worden. En dat vind den Teejoo pas erg jammer. Heel erg. Want den Teejoo probeert dat dus wel te zijn. Al 35 jaar. Stoppen aan zebra paden. Mensen laten oversteken. Voorrang verlenen waar het moet. Je aan de snelheidsbeperkingen houden. En neen, 10 km te veel, is 10 km te veel per uur. Afstand houden. Je aan de verkeersregels houden. Want die laatsten zijn er ook voor ons , voor mij en voor u. Alleen zo, kan je respect van anderen verdienen, niet door naar een treffen te gaan, waar het goed doel voorop staat. Respect en sympathie van andere weggebruikers krijgen, is een werk van jaren, niet van een 1 dags treffen. En je krijgt het niet door vb in Berlare van het ene ronde punt naar het andere te rijden, op je achterste wiel. Geloof me, de roem die je daardoor erft, is er één van korte duur. Bovendien. Met zo een enkele daad verniel je dat, wat anderen in een heel leven opgebouwd hebben.

Den Teejoo wil eindigen met een enkele vraag, één verzoek.
Herken je jezelf hierin, aub, doe er dan wat aan, en PAS JE RIJGEDRAG AAN !!!
Den Teejoo en de rest van de wereld dankt u hartelijk

Tot ergens in den draai,
Het ga je goed, motaar !
Maar houd het VEILIG
CY all,
Den Teejoo,
die hier misschien heel even,
de moraalridder spelen wil :-)

.
.

BLUE

2009-04-18T16:21:00.001+02:00

Blue is the color of a broken heart.
Thats what Timmy used to say.
Timmy was just nineteen, when I first met him .
His real name was Tom, but he preferred to be called Timmy.
That sounded much more international, cause that was the way he wanted it to be. You see, he was looking foreword to an international carrier as a songwriter. At least, thats what he planned. At least, thats what he would have liked to be. He would have, really.
Timmy was a kid from a better family, that did some business in old metals and things like that. He always had all the things he needed in life, was never neglected or so, and had all the opportunities one could wish in life, at the age of nineteen. Really, when I got to know him well, I didn't understand why he was feeling that depressed and unhappy. Yes, Timmy was not to happy with his life. And I soon knew why. Timmy had a nice couple of parents. But they were busy. And, as all busy parents, from the higher social classes, his parents were …. well, very busy hard working and getting money. Money that would have given they kids a good education. That was very important to them, to make sure, they kids never had anything in short. One sees that often, in my humble opinion. Parents see that financially, kids have anything they need and wish for. This way, they truly believe, the kids will be fine, and have nothing to complain about. They seem to often, to forget, kids need more than an expensive house to live in, and some appropriate toys to keep them happy. Kids need a home to. Well, at least some do. Unfortunately, its just that what the parents of Timmy and his sis, seemed to forget. And kept on forgetting. A crying shame you say ? Yes, you are right there. And that made Timmy sad, even as a kid. So sad, he got sick from it. So as good parents, they got to the doctor with they son. Who send him to psychologist. Who put him in the hands of a psychiatrist, who immediately put him in his clinic for over three months.
Guess you can say, his parents, were the first ones to break Timmy's heart.
Blue is the color of a broken heart.

When Timmy came out of the hospital he was more clever than before.
Yes he was. Not that he learned that much more on his behavior, but he had learned one very important lesson in life. He learned about the effect of drugs and medication. And he learned his lesson well. That is, if I may say so, probably a bit to well.
I first met Timmy in the park. Told you that, no ? Doing a walk with my dog. He was laying on a bench in the park, sleeping or something like that. I didn't give him much attention, after all, he seemed to be dressed like an old beggar, with a torn down light brown raincoat, who seemed just a couple half-measures too large for him. It looked like he got his clothes from a second hand shop or so. Even my dog didn't pay much attention to him, he was more interested in the tree next to the bench, but, hey, my dog follows his nose after all. So we passed by him, without paying much attention, you know, another drunk in the park. After all, who cares ? We did quiet a walk in the park, and, as we returned home, we once again, went by the bench where this strange individual was laying down. Now Bo did pay some attention to him. He sniffed a bit at his long and neglected hair, that was falling all over his face, and then look at me, with a question mark on his doggy face.
Weirdo, Bo said to me.
You think so ?, was my answer to Bo.
And this made me curious.
I sat down next to this person, on the same bench, and said a couple of words to greet him.
There was no answer.
I shook him a bit by the shoulder, and yes, this person awoke. It was the first time I saw his face. He was much younger than I was, guess I should have been able to be his dad. He had long hair, that needed a good brush, and the rest of him clearly needed a hot bath and some strong soap. Slowly, he got up. And he looked around him, in a strange absent way. It was as if he was looking but not seeing. And he looked right through me.
See, said Bo, weirdo indeed !
Guess Bo can smell a guy temperament miles away.
I am a songwriter, the guy spoke to me.
Really ?, answered I a bit surprised.
Yes, answered my new friend, slowly, and he pointed to the sky.
So I cant help it, we started our first conversation. First of many to come.
And this is the way I met this particularly and kinda strange young guy, called Timmy.
Getting sober, on a bench, in the park, the park where I walked my dog regularly.
Blue is the color of a broken heart.

I learned to know Timmy much better in the time to come after our first meeting.
As he lived alone in a shaggy flat, I invited him more than once to come to me and have a descent meat. And sometimes for a hot shower. Bo never liked him to much, but than again, Bo was a easy going dog. He never gave me much trouble. And that being something, I was not able to say of Timmy. He got in trouble, often. Very often. Not to say, to often. Sometimes with the bartender, sometimes, with his mom, sometimes with the owner of the shop he got his livings from, and too often to, Timmy got lady troubles. As I got to know him a bit better, it all started out, when he wasn't even eighteen. As it was a common thing in those times, Timmy wanted to go and live by his own. There were many and heavy discussions about it with his parents. But at least, they gave him his way, and they bought him a reasonable flat, in a better side of the town. He got the flat for free, you can say, but he got the responsibility to decorate and furnish it himself. And for that, he needed some additional money. And, since he didn't wanna go to school any more, he had to get that money by working. And, although Timmy had the habit to see his parents working hard, I am afraid to say, they didn't teach him that. As he never liked to go to school, as he said, he never learned a profession either. But of course, he didn't need that. He was going to be a famous international song writer, remember ? Needless to say, Timmy didn't get to much of painting on his walls, and almost no furniture at all. And as he started to live on his own, Timmy's life changed dramatically. His dad, being weak of heart and tender to his son, wanted to give him a monthly fee, just to help him started. But his mom disagreed on that. Timmy had enough. If he wanted to live on himself, well he should learn to take care of himself to. And get a job. Need I to say, his mom was very authoritarian person ? And since in most modern marriages, ladies are the boss, his mom got her way. And dad didn't pay him a penny any more. At least not, when mom was near. Every now and then he slid him some money, when his wife didn't see it, but that was far from enough to pay Timmy his living. On top of this, I told you that Timmy learned the importance of drugs and medicine, Timmy needed to pay his doctor and his medication. And, as you can guess, he couldn't any more after a while. He went to his parents home to beg for money, as he told me. But as he came there, very often, dad was not even home. And his mom , being hard as a rock, never gave him any. If she had been able to grow up this way, surely so could her son. But no, her son was as weak as her husband. It was extremely clear to her, where her son got his weak personality from. Definitively not from her. Her son was just her curse, and nothing else ! And he should not forget, she had a daughter to; who soon would get married. To a very nice young man, studying in his last year, to become a doctor !!! That was something so different than Timmy ! That was nice family ! He should see a example in this !
So, no, Timmy never got money out of her. Only her shame.
Guess you can say, his mom broke Timmy's heart to, even more than once.
Blue is the color of a broken heart.

So, I learned to know Timmy, when he was living on himself for quiet a while, as he said himself. He didn't make much out of his flat. Didn't see why he should. He always saw himself as a vagabond, a country cursor or a vagrant. He liked this old fashion and too romantic view of life. His flat was a place to sleep. And to be dry when the rain comes. And for sex of course. Yes. Timmy had a girlfriend. Once. It didn't last for long. He told me this once, when he as eating his steak at my pace. She even couldn't bake an egg, he said. But she was a beauty. Me, myself, I only saw her at his funeral. A short, superficial ceremony. She wanted to sit, right next to Timmy's mom, but she chased her away. Just as her son, I reflected at that moment. She wasn't even dressed in black. Well, I do agree, dressing in black isn't much popular on weddings any more , nowadays. But come on, a combination of yellow and red, nylons and stiletto's ? Okay, Timmy would have appreciated the view. And so did I. But you see, as I said, Timmy was not happy with Diana very long. As all nice looking ladies, she wanted things. To keep on being good looking. And to live in style. Her style, that was. Not Timmy's style. Besides, Timmy never had the money for style. He spend to much money on his “occasional” dope, as he called it himself. When I first got to know him, he was just starting with needles. He could keep on talking and admiring the effect of a shot forever. It made him feel like.... well, very high. All those colors he saw then. All those beautiful feelings that arose. All those nice words and sounds that were finding they way to his head. All those warm feelings. Those warm feelings for Diana just grew and grew. Probably as fast as his dick. But hey, what straight guy could blame him ? I surely wasn't. After all she looked like a regular movie star. And the least you could say, was, that she had the temper and the allures of one to. Actually, but mind you, I could be wrong here, it was my thought she stayed a while with Timmy, because of his father. She knew, that secretly, it was he who financed Timmy's life. And that he did, indeed, have money. And a flourishing business. So I just suppose, that by Timmy, she tried to get into dads wallet. Something, that didn't work. Timmy never told me a lot of this, but sometimes, one can understand a lot, just by listening to what someone is not saying. And I consider myself a good listener. So, this story would have got an happy ending, if dad would have been staying alive. But he didn't. A sudden haert attack. His first. And final one. No warnings. Just nothing. Dad passed away. To soon.
So Timmy lost his father, and just a week later, he lost Diana.
Blue is the color of a broken heart.

In a bar, at the bad site of town, Timmy was working, keeping the floor clean. And doing stuff like that. He did find a job after all. Okay, it wasn't the job of his dreams, but hey, one always must start at the bottom. Don t you think so too ? Anyway, he didn't like it. Didn't he tell me he once would be a worldwide know songwriter ? Well, it was in that period, Timmy actual did write some lyrics. He kept a small and neglected writing book, inside of his jacket. And he noted all his ideas in it. He had many in that time. Many I did love. Many I didn't feel much about it. You know, when the boos is in the man, his spirit is in the bottle. Well, thats just a saying we have, over here. But sometimes, luck is just after the corner. Sometimes it is indeed. Timmy met an impresario. Yes he did ! This impresario had several know singers and artists on his curriculum vitae. And he was getting quiet wealthy, thanks to those. They came to a kinda agreement, Timmy and he. So the impresario took a copy of Timmy's schoolbook full of poems and lyrics. And then he just disappeared. Never to been, seen again. And I almost forgot about it. But not so Timmy. Cleaning floors and dirt in this bar. Whipping off puke and urine. Timmy wasn't afraid to work, so it seemed. Doing those dirty jobs. And others. His mind stayed with his lyrics, though. And he didn't forget all of it, no. It was just the way he was to me, his only old friend. We became very close in that time, Timmy and I. Even Timmy and Bo. They even started to like each other. And one day, I hear this song on the radio. New song, new performer. That evening, Timmy stood at my front door. He clearly shot his last money up his arm. As he told me, he went to his mom. Crying his eyes out. That his song was stolen. And he had no way to prove it. And he was missing a lot of money this way. And he needed to pay some bills. And Diana has left him. It was all getting just to much for him. As you can understand, his mom kicked him out. Again.
I took him to the clinic that night. He was so far away, and so feeling down, I thought that the worst thing in life would happen to him. When the medics hurried to him, he told them his heart was broken. They looked at me, they just didn't understand. As I was sitting down in the waiting chamber, I did hear his song on the radio. And at that moment, I did understand what he was saying to the doctors. It was the song. And it became a hit, with a striking title.
Blue is the color of a broken heart.

So Timmy was feeling more depressed every day. It looked, as if all his life, he was feeling sad and blue. The needles didn't help him much, and most of the times, he had no money to get to one after all. I had to get away that week, to Germany. I had a congress for my work, and I couldn't postpone that. Me to, I have to make a living.
One of those days, he got up feeling extreme terrible, I guess. He didn't know what to do, where to go to, or who to talk to. And he didn't see any solution for his problems and his own attitudes. So he went out, and walked to the outside of town. As he did so many times before, he walked and waggled on the small country road next to the train highway. Except, this time, he didn't take the dirty road itself. One could say, Timmy took the 16:08, the express to Gent, at the age of twenty four. Later the train-conductor declared, that in his impression, Timmy did see him coming. And he did hear the train whistle. Twice. It seems he was even looking the conductor right in the eyes. It gave this guy a extreme horrifying feeling, as he told the press. And it seems as Timmy was saying words, or shouting at him. But of course, the man didn't hear.
Since I was away on a field trip when it happened, I came back the other day. A few days later, I forced myself to go and watch how they put Timmy in his last resting place, an very cheap coffin. They had to put him in it, in four different pieces. His head was totally wrapped into towels, and I even couldn't see his face. I think it was the cheapest coffin his mom could find. And she wasn't present then and there. Since her daughter was at the point of getting married, I think it was all she was ready to pay for her son. He was berried in a corner of our local cemetery, known as the cheap corner. People over here call it that way, because when it rains very heavy, water from a little close creek, floated this side. Timmy's mom didn't pay to much for the stone of his grave to. The cheapest one was just good enough for him. So I asked her, for the permission, to let engrave a small text on his tombstone. I was ready to pay for those myself. As my last tribute to a good friend. She agreed, with not a single tear.
I am reading those eight words right now.
Blue is the color of a broken heart.

Vick and Mick

2009-01-16T02:28:00.001+01:00

There are several kinds of premieres in life.
Well, you could say, this story is one of them.
First of all, due to the fast incremental grow of my English speaking friends, I decided to write this story in English. It is a sure thing, I wanted them to know, what an wonderful artist with words and sentences I am. And I wanted them to be part, of my experience as a writer of short stories. How else, can you be a part of a writers art, as with living his stories as his reader ? It is in this way to, that I should probably be able to give all my SL friends, a present in the form of a story, to demonstrate my gratitude to them, for helping me this far in the fascinating place SL can be. So if you are a SL friend of Teejoo, please see this story as my gift to you, in the hope we will learn to know each other deeper than in the past.
This story is in one more way a premiere in its kind.
Usually, as most of you know, I only written fiction, complete fiction, with, I do confess, only some small parts of real life scenes. Now, this story is quiet different. It happened 10 steps from my front door, and I, myself, was an acting part in it. All the way.
So, for a change, this story, is a “real happened”story, and not fiction at all.
And it is, once more, the prove that reality is often more horrifying, than any fiction.
Life can play many tricks, I assure you, but I guess, it will always need a storyteller.

This is the story of Vicky and Micky.
I don't want use they real names, thats why i use these.
You must admit, it does sound good to :-)
Mick now, is 82, his companion Vicky is about 69, if I recall correctly.
They like to make pictures, just as I do.
Ever since I know them, they travel all around the world, taking pictures of everything they see and everyone they meet on they journeys. And they have seen a very big part of our world, believe me.
I learned to know them, because Micky once took a post package in for me, and delivered it to me in the evening. We talked, and that was the beginning of a very nice friendship. Just a few days later, he met Vicky. And a few months later, as she moved in with him, he introduced me to her. Some of you may know the I ride motorcycle. Well, there is still a taboo around that you know. Many people don't like to talk to bikers. They are seen as dirty and mean. I am sure, thàt is the same story everywhere. Now I am a real bikes, I ride all year. Have a total of way over half a million kilometers on mi counter. And Micky had much respect for that. Well, he was right you know, to much guys become newborn biker in they midlife crisis, and only ride in summer and when the weather is good. They do like to call themselfs the bikers of the new generation. I must confess, I am one of the old generation, thats the good generation, the one I like :-)
But I was talking about Vicky and Micky.
I came often to their house; it was one of the smaller houses in our neighborhood, specially made for the elder people. They lived in one of those houses, not even 2 minutes away from me, in walking distance. We all three loved taking pictures with our cameras. Al thought I must say, I shoot digital, and, they never found they way up to digital, they still shoot on films one has to develop. So, by the years, I saw a lot of the pictures they made in albums, as they saw many of me on my PC . Micky loved mi bike, he knew all the history of BMW boxer bikes, just as I did. We talked long hours sometimes. About traveling by bike, and about the good old days. I am sure, you know the stuff. And I kinda felt sorry for both of them, to be alone, just the two of them. Just like me. No friends, no kids, no relatives. Just like me.
We understood each other very well.
And I learned to know some nice and good old neighbors.
Believe me, even for an old biker of the year 2008, this is rare thing.

On Monday, it was about 13:10, I know, cause I watched the clock just a while before, I heard a loud knocking om I front door. Bell rang a couple off times, and the banging started again. I rushed to the door, imagining plenty of weird stuff, and opened the door. There was Vicky. All red in the face, and crying her eyes out. Come quickly, there is something wrong with Mick, she said crying. Clearly she was very upset about Mick's condition. I went with her to they house in a hurry, and asked her if she called a medic. Well yes, she had. Once in the house I saw old Mick had slipped out of a resting chair, and was laying on the ground on his back. It seemed to me, he slipped out of his lazy chair on the ground. I immediately noticed this was something seriously wrong. He was not breathing any more. As I tried to give him mouth to mouth, I noticed he was pale, cold, and already had dark blue lips. I felt no pols what so ever. And when I tried to open his eyelids, they were very heavy and difficult to open. The old Mick had passed away, I suddenly realized in a shock.
The moment I looked at Vicky, and she started to cry even more loudly then before, the doctor came in. Obviously, Vicky had left the door open. I think you are to late, I said silently to her. The doctor being a lady, you know. She studied Micky quiet well, for several minutes, but she couldn't find any life in the poor chap. Anyone called for a ambulance ?, she asked. Well, no, no one did. So she called for one on her cellphone.
I think there is not much more we can do, she said to Vicky, but I asked for a reanimation car ambulance. Vicky cried even more harder than before, and louder, as if she wanted the neighbors to hear her sadness.
While the lady doctor gave her a sedative, to calm her down, the ambulance arrived. And with them, the cops. In our country, as like in more I guess, there is always an investigation, when someone dies at home. To exclude criminal intension's, or not. After a short try in reanimation, dead Mick was put on a stretcher, with a blanket on him, and pulled in the ambulance. She drove away with a lot of noise, as if there could happen a miracle to Mick's condition. The police consisted of two woman cops. They first talked to the woman doctor, and then noted our statement. Concerning myself, there was not a lot to tell, so that was rather quickly done. So after a while I stayed back with Vicky. We decided to get in my car and drive to the hospital. Maybe there they could have don something to get Mick back ? I did seriously doubt that, but I just couldn't take away all hope for Vicky. Of course, once there, we found out very fast, that all hope really was gone. We were able, though, to take a look at Mick, as they had brought him in. He already was in a separated room for the passed away people. Needless to say, that Vicky was .. well, hopeless. You understand.
I took her home. Well, I took her back to Mick's home I should say. She seemed all confused in the car, but I thought that was due to the tranquilizers the lady doc gave her. So I left her at home, what else could I do ? I mean, I surely didn't have all day, no ? Even a guy like me has to do some shopping and working. So I confess, I left her alone. Since there was no relative or family I could bring her to. Believe me, I asked. Twice.
So I did what I had to do, for what was left of the late afternoon. Feeling bad. And thinking about Mick. What a swell guy he was. What a good friend. Hell, he was the best friend I had in my own neighborhood ! There was not an other person I saw that much, or had talked to. Yes, although old of age, he was younger of mind than many other people I know. And yes again, although old, he was a very good friend of mine. But than again I could think the same about Vicky. And now she was all alone in the world. Just as I was. I decided to pay her a visit as soon I was getting home. When I parked my car in front of mi house, I saw two police man coming outside her and Mick's house, saying goodbye to her, and coming up to my place. It was clear, they wanted to talk to me. Again.
This time the two police agents were of opposite sexes, where i mean, an older guy, and a brand new lady cop, as I understood very fast. They presented themselves, and asked if they could come in to talk to me. Now tell me, would you say no to a cop ?
Once inside, the lady went straight to the point. If I recall my statement from before, and if I had something to add. Well no, what should I have to add ? So she told me, that the medics of the hospital had assured them, that Mick should have been dead quiet a while before the ambulance picked him up. At least 1:30 or 2 hours, the older man pointed out to me.
To be completely honest, I was not at all, less astonished concerning their mistrust, because, don't cops mistrust everyone ? I guess, mistrust comes with the job. Or at least, with that job. I told them, that indeed, I noticed some things on Mick when I found him, that made me wonder, but than again, all and everything happened so fast and quickly, that I didn't spend much time thinking about it. But I did notice, as I told before, that Mick was quiet cold indeed, and his eyes opened a bit hard. They seemed to buy my explanation, after all, it was all I could give them. Then they told me, they had spoken with Vicky about their concern. It so seemed, that the lazy chair where Mick died in, was not visible from the kitchen. I did know that. And after diner, Vicky spend her time in the kitchen, cleaning up, and in the garden. So, as they have the habit to eat very early, they usually are finished eating before twelve o'clock, Vicky disappeared in the kitchen after diner. And after diner, Mick laid himself down in his lazy chair, as he always did. Now Vicky was talking to Micky, several times, being busy in the kitchen, but he never answered, as he did often when falling asleep in his chair. And Vicky, used to that, never checked on Mick. So the assumption now was, Mick died quickly after diner, sitting down in his lazy chair, and Vicky only found out more than an hour later. Fetching me. And the lady doctor.
The cops seemed to be pleased with all the talk they done, and with my reaction, they put some thing on paper, let me sing it and politely sais no to the bear I offered them, and then left.
Now, you can start to think this is the end of the story of Mick and Vick. Well, it was surely the end of Micky. And it could have been the end of this story. But, as every story, the clue lies in its tail, as we say over here.
Tuesday, I had a busy day.
Didn't see Vicky or anyone, I was away from home most off the day.
But on Wednesday, about eleven, I had a phone from the police office. Again, you could say. I had the older person on the line, who I met late on Monday. If I knew about any of Mick's relatives . I only could say what I knew, no, as far as I knew, Mick had non. Just as Vicky. Where the top cop answered, that I seemed not to know my neighbors that well. As it turned out, Mick has been married before. Even twice. Not only he had several kids, but he even had a grandson, almost as old as I.
And, as he continued, not only I seemed not to know this, but even Vicky. Which they found quiet suspicious. Not to mention strange. But as he spoke to me, he didn't blame me, cause I was after all, just a neighbor. There would not be an investigation, he told me, Mick died of natural causes, as the doctors testified, so there was no need for any investigation. So he left me on the phone, very surprised. Very surprised indeed. With Vicky, Mick had his third wife. At least. Hell, I would never had won from him in that race ! What a guy. What a secret guy. The rest of the day I kept wondering. About Vicky. It was true, she never seemed to be interested in the past, all her love went to voyaging and taking pictures. And of course, to Mick. I was quiet puzzled, and that was the least I could say.

Now still, this is not the end of this story.
O no, its not.
On Wednesday evening, Vicky came to me on visit.
They used to come to me on Wednesday evenings, you know, we did have our habits after all.
She told me the visit of the cops. She had seen them once more than I did. And the countenance of that visit, I knew. Then suddenly, she told me she had had the visit of their landlord, Mick did rented the house. She had to leave, even quickly, before the end of the month. So the little house would be free to rent to others. There even was a waiting list. And Vicky was surely not on that list. So she was kicked out I asked her ? Well yes she was. And no, she had an alternative. As I was in for an other surprise, she did have a small house on her own. For years already. And she kindly asked if I could help her with my little van to move back. Now how can one say no, to an old lady friend ? And there was an other surprise. This afternoon, she had a visit from Mick's son and grandson. They came to make the inventory of the countenance of the house of Mick. All would be sold as quickly as possible. That was the other reason she wanted to move quickly. Otherwise she would think that those people would sell her part of the furniture to. No tears no sorries, no emotions. Just about the money. Thats how kids seem to grow old these days.
So I helped her move. I even got an old collectors item photograph apparatus, and some nice paintings for mi help. I must say, she wasn't the same Vicky I knew before. There was a crack in her. And it was a big one.
When I left her, I wondered, witch number of secrets, she would have kept for the future.

I must say, these are extraordinary times we live in today. I do realize that. Believe me. And I am amazed about it. Every new day. Believe me again. But I do wonder, day after day after day. With our gigantic communication possibilities, our world wide web, the Internet and cellphones, our world sized catastrophes and crisis, our jumbo jets and our space rockets, I often ask myself the same question. It turns and turns circles in my head at continuing and accelerated speeds. I wonder why, at a time we were never so close to each other, why we now are so far apart from each other. In the year 2009, loneliness and egoism, were never in human history so big and widely spread. And I do know it sounds like a cliché. Never in human history people were so far from each other, and yet so close together. In a world thats constantly getting smaller, never has there been so many people, man and woman, living alone, and feeling alone and lonely. There is an enormous difference between, what people feel, what people think, and what people think they feel. Our feelings have no parallel progress with progress of our technology. As humans, we are getting older than ever in our history. Thanks to medicine and progress in modern science, they tell me. The older we get, the longer we live, and the more we feel lonely, and abandoned to our selfs and our own faith. Now I wonder again, but tell me please, is this progress, really ? Maybe it is ? Maybe it isn't ? I am sorry to say so, but, personally I am not that sure about it. I often say, and being a computer technician, I think I can know, that technically we do live in the 21ste century, yes, but our emotions are still the same as when we lived in our caves, centuries ago. When our emotions will get to the same standards as our technology, then, and only then, we will be really human humans.
Mick and Vick, they were the finding example for all of this.
They were so close to each other, and yet so far away.
They got so old, but in no means, I would say, they became wise enough to be honest to each other.
So why did they lived together ?
Maybe it was for human warmth.
Maybe it just was for not being alone in a cold house.
Maybe it was for the little things in life.
As every person in life has his or her mystery, the answer to that question will probably always be an other mystery to me.

There is no happy ending to this story, my dearest reader.
After all, does every story really need a happy ending ?
I guess not, but however, it does need a storyteller.
How else, would it make you think about the essence of all of this ?

Januari 2009

2009

2008-12-25T01:16:00.002+01:00

Hello my dear friends,

We had a very nice contact in the past, in this wonderfull Netlog-scenery.
That is why, I would like to present you, all my wishes for the next year.
May it be swell and sunny, my your health be strong and your mind at ease.
Let all the ones you love, as yourself, have an open mind, and may the future be bright for all of you. Let the sun shine on your heads, all the days off the year, and may your feelings get warm and tender. Because this way, we all will make our heart, and this world, a better place. Lets forget our differences, and embrace our rich similarities. Let us all be human, and wise.
May 2009 bring you peace, in your country, in your home, in your head and in your heart.
May it bring you the freedom you are looking for, and help you make all the right decisions.
May you grow in wealth, knowledge and love.

If it lays in my possibilities, I will always be there for you.
My thoughts are with you all.

Have a lovely, very happy 2009, and the life of your dreams !!!

Hello mijn beste vrienden,
Wij hadden een zeer aardig contact met mekaar in het verleden, in dit wonderlijke netlog-landschap. Het is waarom, ik u bijzonder graag, al mijn oprechte wensen voor volgend jaar zou willen overmaken.
Laat het grandioos en zonnig wezen in elk opzicht, mag u een goede,sterke gezondheid hebben, en mag uw geest rust vinden. Laat al degenen die u liefheeft, en uzelf, een open geest krijgen, en mogen jullie allen een heel mooie toekomst tegemoet zien. Laat de zon op uw hoofden schijnen, op elke dag van het jaar, en moge uw gevoelens hierdoor warm en teder worden. Want op deze manier, maken wij met zen allen, van ons hart, en van deze wereld een betere plaats. Laten we onze verschillen vergeten, en onze rijke overeenkomsten met een blij hart omhelzen. Laat ons met zen allen terug menselijk, en wijs en verdraagzaam worden.
Mag 2009 u vrede brengen, in uw land, in uw huis, in uw hoofd en in uw hart.
Mag het u de vrijheid die u zoekt brengen, en u helpt alle juiste besluiten te nemen.
Mag dat u in rijkdom, kennis en liefde groeien.

Als het in mijn mogelijkheden ligt, zal ik altijd daar voor u zijn.
Mijn gedachten zijn met u allen.
Heb allemaal, een mooie, zeer gelukkige 2009, en het leven van uw dromen !!!

The one and only
Teejoo

Tunesie

2008-12-02T02:33:00.002+01:00

Opgedragen aan miss Jomana Sharple

Het begon allemaal in de derde week dat ik in Tunesië was. Of was het al in de vierde ? Zo precies weet ik dat niet meer. Het is ook al een tijd geleden, en ik krijg het soms moeilijk om mijn herinneringen in hun juiste volgorde terug te vatten. Na al die tijd. Dat valt niet altijd al even goed mee. Ik word dan ook een dagje ouder, en ik beschouw dit dan maar als een van de mooie privilege die deze ouderdom meebrengt. Vergetelheid is de troost van een oude dag, zeggen ze. Zeggen ze. Zij die dat zeggen, die weten niet waar ze over spreken, geloof me hier maar in. Maar het leert je wel om vooruit te kijken. Maar dat is alleen maar omdat je snel merkt, dat je de weg terug vergeten bent. Maar dit is smakeloze ironie. Vergeten doe je zo snel nog niet. Iedereen herinnert zich de smaak van chocolade uit zijn kinderjaren, de geur van zijn eerste nieuwe wagen, de kleur van de haren van zijn moeder, de reuk van de sigaren van zijn vader, en de ruzie en de standjes die je kreeg toen je eerste leugen doorprikt werd. Als kind weet je van niks, als volwassen zou je wensen dat je van niets weet. Het leven is niet perfect. Niemands leven is perfect. En hé, mijn tweede naam is meneerke niemand. En ja, ook ik moet bekennen, ik herinner me het eerste standje dat ik van mijn vader kreeg ook niet meer … Ik ben weer in een nostalgische bui.
Maar ik was over mijn avontuur in Tunesië begonnen.
T’is maar wat je avontuur noemen wil hoor, en als ik eraan terug denk, vind ik het nog steeds een geweldige tijd en een onvergetelijke periode uit mijn leven …

Mijn toenmalige baas had mij daar voor enkele maanden naartoe gestuurd, om een project dat hij daar uit de grond gestampt had, verder uit te bouwen en op zijn poten te doen terechtkomen. Maar dat wou eigenlijk niet zo echt vlotten. Dat gebeurt ook meer met bazen, en dat weet u wel, ze zijn dolenthousiast als ze iets gecreëerd hebben waarvan ze denken dat het geld gaat opbrengen, maar ze hoeven de draak in hun creatie niet te herkennen, en helemaal zelf niet te temmen. Vaak zien ze het zevenkoppig monster dat ze zelf of de wereld getoverd hebben niet, of niet in zijn juiste perspectief, en vaak zijn het dan anderen die dat onding moeten herleiden naar zijn aanvaardbare en vooropgestelde proporties. Het is niet omdat je informatie hebt, dat je kennis hebt. Ik was naar ginder gestuurd om de juiste mensen aan te trekken, de juiste banken te spreken, de juiste streefdoelen te positioneren, ernaar te streven zoveel mogelijk juiste bedragen op papier te zetten, te kijken of de productiemiddelen toereikend waren om het vooropgestelde doelen te bereiken, kijken of er accuraat personeel in de buurt te rekruteren viel en, ook wel een beetje om de omgeving iet of wat te verkennen.

Nu kent u ongetwijfeld Tunesië van de vele romantische ansichtkaarten, de reisbrochures en de idyllische beelden van de hotels en stranden. Het lijkt het land waar iedere westerling naar op verlof wil gaan en er gerust enkele weken vakantie per jaar wil spenderen.
Nu, en dat is een beetje de clou van mijn verhaal, net daar zat ik dus niet. Ik was een stuk dieper het land in gekatapulteerd in een kleiner stadje wiens naam ik nooit uit kunnen spreken heb, op een kleine honderd kilometer van de kust. Een goede dagreis van de zee weg dus. Het was een kleinere industriestad op Afrikaanse leest geschoeid. Wie het woord Afrikaans uitspreekt en hanteert, impliceert het begrip, traagheid, naar zijn juiste proporties in te kunnen schatten. Als die supermarkt bouwen in Congo me iets geleerd had een jaar of vijf eerder, dan was het dat wel. Het terrein van het project lag even buiten de stad, maar mijn contactpersonen waren zo goed geweest mij een kamer te huren in de uitgebreidste residentiële flats die het kleine stadje rijk was. Om het mij extra gemakkelijk te maken, hadden ze er eveneens voor gezorgd dat mijn lokale assistente én tolk, in hetzelfde flatgebouw woonde als ikzelf, zij het, niet in dezelfde flat, maar op de verdieping net onder mij. Ik had de penthouse. Zo hebt u ook een klein idee van de accommodatie waarin ik terechtkwam. Niet dat ik het er slecht had. Mijn dagelijks onderhoud werd gedaan door een iets oudere, maar niet onaardige dame, Laida, wiens taaltje ik nooit verstaan heb, maar die bijzonder goed overeen leek te komen met mijn lokale assistente die Micha noemde. Beide dames waren waarschijnlijk nooit de schoonste thuis geweest, maar ze waren beiden wel erg lief en buitengewoon gedienstig, en deden al voor mij wat in hun mogelijkheden lag, en nog meer. En dat kan dus al tellen, zeker als je duizend kilometer van huis weg bent. Maar geen van beiden was echt mijn type, als u begrijpt wat ik bedoel.
Nu aan de kust van Tunesië, kan het warm zijn, dat kan eenieder die daar wat vakantie gespendeerd heeft u vertellen. Maar ik zat een stuk in het binnenland, geloof me het was daar warmer, het was daar heet. Ook nachts. En ik ben dan bovendien nog een slechte slaper. En bovendien zijn hoge temperaturen nu niet echt mijn ding. U begrijpt. Echt veel slapen deed ik daar niet. En vermits niets slechter voor het aanwakkeren van slaap bestaat dan in bed liggen woelen, spendeer ik nu eenmaal erg weinig tijd in bed. Toch om te slapen. Toen ook al niet. Als de slaap mij niet vatten kan, sta ik op en doe nog iets. Gaan wandelen bijvoorbeeld, of als het weer niet mee zit, een boek lezen, of wat brieven, teksten of verslagen schrijven. Maar vermits ik toen in Tunesië zat, en het weer, op een paar ellendige dagen na, daar steeds goed was, én mijn bibliotheek in Belgenland achtergebleven was, ging ik in de loop van de late avond of nacht, wel eens op stap. Op verkenning. Het nachtleven oipsnuiven. Nu ja, snuiven ....

En gedurende zo een nacht is het me dus overkomen.
Hebt u dat ook wel eens ? U bevind zich plots in een situatie zonder dat u eigenlijk weet hoe u erin bent geraakt ? U merkt pas waar u aan toe bent, als u er volop inzit ? En op dat moment weet u eigenlijk niet meer hoe u er in geraakt bent ? Drie dagen geleden had u onmogelijk kunnen verwachten dat de consequenties van uw daden zouden kunnen ontaarden in de klotengeschiedenis waar je nu in zit, en in de schimmen van het origineel dat je in gedachten had.
Zo verging het met mij en Halydie.

Ze danste.
Ja, ze danste.
Ze danste in een van de betere bars van het stadje.
Ze was, wat ze ginder een karakterdanseres noemden.
Hier in ons koude en kille Belgenland zouden ze gemakshalve, stripper, gezegd hebben, al klopt dit echter niet. Wij Belgen zijn niet overal gekend om onze gemakzucht. Gelukkig maar. Neen, ze was geen stripper. Toch niet echt. Wat ze danste kon je best omschrijven als een combinatie van een aantal dingen, van oriëntaalse buikdans, iets Latijns Amerikaans derin ook, en, ach, het enige westerse erin, was inderdaad dat ze een deel van haar klederen uit deed. Een deel van haar schaarse klederen. Al heb ik daar nooit ofte nimmer aanstoot aan genomen. Ze zag er gewoon prachtig uit in haar schaarse op maat gemaakte sluierpakjes. Halydie was lang voor haar origine, ze was opvallend slank, had welgevormde en lange benen, een zeer mooie boezem met fijne tepeltjes en een lange nek, ze had gewoon al de juiste proporties. Ze zag er echt uit als de temperaturen buiten. Heet. Ze wist hoe ze zich verleidelijk moest bewegen, ze wist hoe ze moest reageren op zwoele manneblikken, ze wist hoe ze moest zwijgen, hoe ze moest praten, en welke Engelse woorden ze moest gebruiken, en, ik zal het maar direct toegeven, ze kende haar standjes. Ze werkte al bijna tien jaar in de Chaya. Ze danste erg graag. Das dan ook de reden dat ze er gebleven was. Ze moest niet opdienen en met mannen in separées gaan zitten. In andere bars gebeurde dat wel.
De Chaya was een betere bar in het kleine stadje. Men schonk er de beter alcohol, en niet de versneden, ondefinieerbare likeurtjes die je er elders vond. De airconditioning werkte er, en er was behoorlijk knappe en deftige bediening. Ze wisten er hoe een fles champagne te ontkurken, wat een goede cognac was, hoe fris een pint bier moest wezen, en, hoe een mooie vrouw er moest uitzien. Bovendien was de uitbater een gladde zakenman, zelf naar de normen van die kant van de wereld. Hij begreep snel wat ik kwam doen, wat de mogelijke vooruitzichten van mijn job waren, en welke impact de resultaten van deze vooruitzichten, op zijn zaak zou kunnen hebben. Met andere woorden, hij zag er dus wel brood in. Toekomstig brood dan. Beleg inclusief. En, vermits hij graag een rijtje graan mee zaaide, om achteraf een flinke oogst binnen te halen, werd ik goed verzorgd in de Chaya. Heel goed. Ik kreeg rijkelijk te drinken, steeds een propere en goed geplaatste tafel, en werd er vanaf dag één met de nodige egards behandelt. Als ik honger had, werden er rijkelijk schotels met lekkers uit een naburig restaurant aangehaald. Als ik gezelschap nodig had, werd me een keuzemenu aan dames voorgesteld. Allen kerngezond, en met de aanbevelingen van het huis. Geen extra kosten voor meneer. En met de complimenten van Mustafa Hedjakis, de manager van de Chaya.
Zo leerde ik dus Halydie kennen.
En hoe.

Het begon dus op een manier waarop het altijd begint.
Mustafa stelde me aan haar voor.
En binnen de vijf minuten was mijn lot bezegeld.
Ik denk dat zij ook wel direct iets voor mij voelde hoor, maar ik, ik viel als een blok graniet voor haar. Alles aan haar bekoorde me vanaf de eerst blik die ik haar gunde. Ze was dus geen gezelschapsdame, maar een karakterdanseres. Daar waar de gezelschap dames vaak simpele hoeren waren, was zij een stuk bedeesder, eleganter, verfijnder en hoger opgeleid. Dansen zat haar in het bloed, van jong af aan al. Maar omdat haar vader al eens westerse contacten had, had hij erop aan gedrongen dat ze toch haar school afmaakte. Dat maakte dat haar ontwikkelingsniveau dat van de andere meisje en danseressen ver oversteeg. En ze was bovendien mooi. Wel hoe dan ook, ik vond haar mooi, en dat telde voor mij.
We zaten vaak aan een tafeltje te praten. En nadat het eerste ijs gebroken was, maakte ik, na sluitingstijd van de Chaya, vaak lange nachtwandelingen met haar door de verlaten straten van het stadje. Na een tijdje vertelde ze honderduit. In het begin was ze wat bedeesd, zoals haar cultuur dat opdroeg, maar dat beterde snel. Wat wil je, ze was immers een vrouw. Ze vertelde vooral over haar leven daar, en over haar omgeving. Over de eentonigheid van het leven daar. Over de uitzichtloosheid van het bestaan daar. Een leven zonder toekomst. Een leven, dat er in de toekomst, net hetzelfde zou uitzien als vandaag. Niets om naar uit te kijken, niets om naar terug te blikken. Een leven zonder ups en downs, zeker voor een vrouw, wiens visie niet op kinderen uitkijkt, maar eerder op een artistieke carrière. Ja, achter haar bedeesd en frêle gelaat schuilde ambities, haast westerse ambities. Maar je moest haar wel en beetje kennen, en wat graven, om ze te vinden.

Wat dacht u ?
Natuurlijk ging ik met haar naar bed.
Ze was onstuimig in bed.
En in de zetel.
En op het tapijt.
En op tafel.
En op het terras.
Wel, eigenlijk was ze overal geweldig.
Ze had een goddelijk lijf. Voor mij was ze de koningin van Sheba.
Maar dan zonder de financiële achtergrond van die dame.
Iedere keer dat we sex hadden was het grandioos. Ze was van geen kleintje vervaard, in alles had ze zin. Echt in alles. Men zegt soms dat noord Afrikaanse vrouwen graag in de achterdeur genomen worden. Wel, dat is dus waar. Als we vreeën, bloeide ze helemaal open. Wel, niet van de eerste keer hoor. Toen was ze nog iet of wat verlegen. Al was ik duidelijk niet de eerste man in haar leven. Maar hoe nauwer we elkaar kwamen, hoe intenser en heviger het werd. Maar we neukten niet alleen. Neen, ik leerde ook, wel niet gans, maar toch een groot deel van de donkere Noord Afrikaans achtergrond kennen, die het leven van vrouwen daar beheersen kan, en hen onmenselijke trauma's bezorgen kunnen. Over hun hoofden hangt gans hun leven lang een gigantisch doem zwaard. Dat zwaard noemde “man”. Nog geen honderd jaar geleden werden vrouwen daar als slavinnen en als ordinair koopwaar gezien. En volgens Halydie bestond dat nog. Al was het tegenwoordig onder verdoken vorm. Net zoals de maffia in Italie zei ze me. Kinderen, en jonge meisjes werden nog steeds verkocht, verzekerde ze me. Zeker als ze uit kansarme gezinnen kwamen. Dat zie je in Azie trouwens ook. Jonge meisjes worden verkocht om geld op te brengen in kinderprostitutie, omdat hun ouders geen andere inkomsten hebben. En dat is een verhaal zo oud als de mensheid. Economie. Wie de economische middelen in hand heeft, heeft de macht. Dat is overal in de wereld hetzelfde liedje. Eender in welke toon. En eender in welke tijd. Elk mensenleven heeft zijn geschiedenis. Zijn eigen geschiedenis, en, zijn eigen verhaal.
Maar ik vertelde over onze seksuele uitspattingen.
Woorden schieten hier te kort.
Ze gaf zich volledig. En hoe. In al wat ze met me deed. Nu moet ik zeggen, dat was wel wederkerig. Ook ik vond het ongewoon fijn om haar te bevredigen, en haar een orgasme te schenken. We maakten de lakens vaak erg nat, wij samen, en we vonden dat alle twee superleuk. Wat kon het mij schelen, Laida zou s'morgend's wel schone lakens leggen. En dan zou ze niet alleen wijn en drankvlekken aantreffen. Het geweldige was, ze heeft er nooit wat van laten merken, geen woord heeft ze er ooit over gelost. Ze was de discretie zelve, die huishoudster. Maar dat schijnt ginder traditie te zijn.
Halydie’s lichaam was dat zeker niet. Ze kon vrijen als geen andere vrouw die ik tot dan gekend had. Ze had echt speciale trekjes daarin. Toch in mijn ogen. Ik heb weinig vrouwen gekend die zo intens lieten gaan in hun seksueel genot. En zoveel moeite deed en zoveel verschillende manieren kenden, om een man volledig aan zijn trekken te doen komen. Na haar heb ik ook geen enkele vrouw meer leren kennen die zo intens van anale betrekkingen kon genieten tijdens die momenten van sex die, naar zo vele vrouwen zeggen, alleen maar vaginaal genietbaar is. Ik weet niks van de betrouwbaarheid van vele vrouwen, maar Halydie kon zeer genieten van anale sex. Ze kreeg zelfs anaal nog een onbeschrijflijk orgasme. Ze kon kronkelen onder mijn aanrakingen, ze sidderde van genot onder de strelingen van mijn tong, en haar orgasme was kletsnat en luid, als mijn keiharde paal bij haar naar binnen stootte, en keer op keer het binnenste van haar kut bewerkte om haar tot haar hoogtepunt te brengen. Sex met haar was elke keer nieuw, alsof je het voor de eerste keer deed. Ze kon keer op keer klaarkomen, haar orgasmen waren nat, hevig, uitgebreid, oprecht en eerlijk. Zij feekte nooit een orgasme, dat zou ze trouwens niet gekund hebben, al de sappen en het vocht dat ze verloor, bewezen gewoon haar eerlijkheid hierin. Het was een vrouw waarbij je jezelf kon zijn, je hoefde niets voor te wenden. Ze nam je zoals je was, als jij haar nam zoals zij was.
Het is waar, ze zat, net als vele vrouwen die daar autonoom proberen te leven, in een lastige situatie. Een groot deel van wat ze in de Chaya verdiende moest ze terug uitgeven aan de huur van de kamers die ze betrok niet ver van haar ouderlijk huis. Zo werd er lang meerdere kanten controle op haar uitgeoefend, langs haar ouders kant, en haar werkgevers kant. Ze zat in de klem tussen beiden. Net als vele vrouwen in die regio. Sociale controle betekende daar, vrouwencontrole. Slavernij bestond wel niet meer, officieel toch niet meer, maar de mannelijke klemgreep in hun maatschappij, werd door elke vrouw aan den lijve gevoeld. En daar leden ze onder. En ze zocht een ontsnapping daaruit. Al was het maar voor even. En haar ontsnapping toen, was sex met een westerse man die haar aanstond, en waar ze zelfs geen beter leven mee verwachtte. Het volstond haar dat haar omgeving wel dacht dat die westerling hén een beter leven brengen kon. De momenten die ze met hem, lees mij, kon doorbrengen in het nu van dat ogenblik, en die haar haar genot bezorgden, volstonden haar. Want daarmee wreekte ze zich feitelijk voor een deel op hen, die haar net in de klem hielden. Haar wraak was, dat zij de afloop van een geschiedenis al kende, voor die anderen wisten of er voor hen wel iets te halen viel. Ze keek weinig naar de toekomst uit, en geef toe, orgasmen zijn geen spiegel voor de toekomst, eerder een spiegel voor jezelf. Dat is waarschijnlijk waarom seksuele hoogtepunten met haar op eenzame hoogten stond. Ze ging er helemaal in op, als zou het haar laatste orgasme kunnen zijn. En eigenlijk, is dat de enige goed een mooie manier om tot je climax te komen. Als je er oven nadenkt, elke keer kan je laatste keer zijn, dus, je hebt er alle belang bij om er maximaal van te genieten. Net dát is het wat ik eigenlijk van Halydie geleerd heb. Het is een levenshouding zeg maar, die voor de rest van mijn leven een belangrijk deel van mijn gedrag bepaald heeft. En dan wel in de goede zin. Leef vandaag en wacht niet op morgen. Morgen komt er misschien nooit ! Dat is sindsdien mijn moto geworden. De regel naar waar in leef.

Ik had een geweldige tijd daar in Tunesie.
Het is bijna twintig jaar geleden nu, maar ik herinner me elke minuut nog.
Zeker van de niet zakelijk kant van mijn verblijf daar.
De rest, de rest was werk en routine.
En net dat werk gooide toen roet in het eten. Dat doet het immers altijd. Werk is de moordenaar van elk genot en van elke vorm van plezier. Dat kan ik je wel vertellen. Mijn baas vond mijn rapporten en uitgewerkte tabellen, met getallen indrukwekkend genoeg om zijn fiat te geven, voor de creatie van zijn doel ter plaatse. Missie volbracht zei hij mij. Maar het betekende wel dat er elders een andere missie op mij wachtte. Hij gaf me nog een weekje verlof ter plaatse om de interessante toeristische streken te verkennen en aan te doen, maar ik bleef tot mijn laatste dag bij Halydie. Want zij was dat waard. Ik had nog een geweldige tijd met haar, tot het moment dat mijn vliegtuig vertrok. Toen viel ik in een zwart gat.

Ik heb ze nooit meer terug gezien. Maar ik had nog wel, zei het viavia, contacten met mensen die dat project ter plaatse verwezenlijkten. Ze hadden haar snel leren kennen, begreep ik. Velen vonden immer de weg naar de Chaya, Maar het werd mij snel duidelijk, niemand zag ooit ook maar even in haar, dat wat ik in haar gevonden had. We hebben wel echt iets unieks gehad, Halydie en ik. Ik hoorde op een moment dat ze zwanger was geraakt. Een drama voor een danseres. En ze was verplicht te stoppen met dansen, en verdween uit de Chaya. Of ze een kind gebaard heeft, weet ik niet. Ik vind mezelf mega-laf, dat ik nooit terug gegaan ben, of de moeite gedaan heb om achter haar te informeren.
Troost u hoor.
Daar moet alleen ik, de rest van mijn leven mee leven.
En wel voorgoed.

Stefke

2008-11-02T01:43:00.000+01:00

Op een toevallige dag ergens in je leven, sta je wel eens even stil. Ik weet niet hoe u dat vergaat. Je staat stil en je kijkt even achterom en overschouwd de weg die je afgelegd hebt. Je probeert die weg te bekijken, of ten minste, dat stuk van die weg, dat je je nog herinneren kunt. Je blikt om een onduidelijke reden, of vanwege een plotseling opkomende vraag even terug, en je beziet de afstand die je doorheen de laatste jaren afgelegd hebt. Je bekijkt mijmerend die afstand, en toch schrik je even. Je stelt vast dat je eigenlijk niets meer ziet, dan dat spoor van die naaktslak, die afgelopen nacht, geruisloos, over de tegels van je terras gegleden is, sporen die nu met de eerste druppels van de opkomende ochtenddauw, langzaamaan oplossen om tenslotte in het niets te verdwijnen. Je ziet die sporen dan nog maar eventjes voor je, en niet echt de slak zelf. Na enkele luttele uren blijft er geen enkele indruk van de aanwezigheid van dat weekdier meer over. Het is haast alsof het er nooit geweest is. En er gaat wel iets door je heen, dan. Zeker als je dan plots beseft, dat dit met een mens eigenlijk niets anders is. Onze enige hoop om ooit herinnerd te worden leeft alleen voort in de mogelijke kleine sporen die we achter laten, niet in ons als individu. Maar de sporen die we achterlaten in andere individuen.
Je stelt vast dat je leven vaak routine was. Je stelt vast dat je leven vaak monotoon en grijs was. Je stelt vast dat je leven vaak een harde strijd geweest is. Je stelt vast dat je leven heel weinig climaxen of hoogtepunten heeft gehad. Je stelt vast dat je leven gevuld lijkt met vage, grauwe beelden misschien zelfs door een uitzichtloze, druilerige mattigheid, zoals die ene duitse dichter ooit zei. En op datzelfde ogenblik stel je mee vast dat je met heel veel donkere herinneringen alleen achterblijft, en je je verdriet en meeslepende emoties steeds alleen verwerken moest. Je merkt dat de vier muren die je buren rondom zich optrokken, even hoog zijn als deze welke je zelf rondom jou bouwde. Je merkt dat je vaak tussen een massa mensen alleen bent, zelf al kende je vaak veel van die mensen. Of, je dacht tenminste dat je ze kende. En je beseft dat er niemand om je treuren zal, de dag dat je deze wereld verlaten hebt. Je was immers toch niets meer, dan het spoor van die slak ? Je ziet dat de wereld geen samenleving is, zoals courant omschreven, en dat we eigenlijk allemaal naar individuele egoïsten geëvolueerd zijn. Je stelt vast dat je alleen nog maar geïnteresseerd bent gebleven in de sommen die elke maand je bankrekening spekken, en de sommen die je telkens weer voor deze of gene overheidsinstelling overschrijven moet. Je stelt vast dat het karige inkomen van de mindergegoeden je eigenlijk geen fluit schelen kan. Maar je bent wel stiekem jaloers op al diegenen die het beter hebben en pronken met hun weelde. Weelde die jij ontbreken moet. Je droomt immers van die weelde en luxe, en van een uitgebreid en zorgeloos bestaan. En wie doet dat niet ?

Maar jaloersheid en onbereikbare dromen maken mensen vaak ongelukkig en hard tegenover hun medemensen. Je neemt gretig die uitgestoken hand aan, die je zegt, dat al je ellende en ongeluk en al je tekortkomingen veroorzaakt zijn door hen, die een beetje anders zijn. Door zij met een donkerdere huidskleur en een voor jezelf onverstaanbaar taalgebruik. En je merkt hoe makkelijk het is, jouw frustraties te projecteren op anderen, die er een beetje anders uitzien. En je ziet dat je nooit echt idealen gehad hebt. Want je verheerlijkt deze van anderen. Want je neem die immers graag van hen over, van zij, die deze idealen voor je kauwen en bewerken, en ze je graag in de mond leggen. Want zij wijzen je de zondebokken, de oorzaak van je ongenoegen aan. Je bent immers niet schuldig aan je eigen ongeluk, beperkingen en het succes van die anderen waar je zo misnoegd als je bent, tegen op kijkt.

Je ziet dat de wereld waarin je nu leeft niet meer die wereld is van twintig jaar geleden. Toen leefden mensen immers nog samen, nu leven ze gewoon naast mekaar. Een toevallige groet in de supermarkt kan er nu, net nog, met wat moeite af. Want we hebben immers allen onze verantwoordelijkheden, in ons gezin en in ons stukje van de wereld. En op ons werk, niet ? En, ja, zo word ons toch voorgehouden, dat is toch het allerbelangrijkste. Zeg me wat je doet en ik zal zeggen wie je bent. Of niet ? Of nog zo eentje, zeg me met welke wagen je rijd, en ik zal zeggen wie je bent. Onze uiterlijke schijn weerspiegelt ons innerlijk. We moeten het maken in het leven. En die weg naar het succes, zo snel mogelijk afleggen. Geen fouten maken, en nooit omkijken. Je beklimt die ladder zo hoog als je kan, en je vertrap meedogenloos hen die je in de weg staan. Of je duwt ze van die ladder af. Die maatschappelijke ladder, weet u wel ? Alles moet snel gaan. Alles moet perfect gaan. Je krijgt nergens geen tijd om te leren of om je in te werken, je moet immers de perfecte persoon zijn op de perfecte plaats op het juiste moment. Alleen zo sluit die professionele puzzel van onze huidige waanzin, langs alle zijden, even goed. Je moet perfect zijn, en nooit een steek laten vallen. Je moet perfect zijn en juist daarom nooit een fout maken. Want dat doet die puzzel wankelen. En dat is ongeoorloofd ! Want fouten zijn voor zwakkelingen en voor individuen die niet meer met hun tijd meekunnen. En die passen niet in het bestel. De wereld van de mensen is genadeloos. Er is geen plaats meer voor verliezers. Alleen de besten kunnen de eersten zijn, niet ?

En toch merk je dan plots, dat je leven niets meer geweest is dan dat vage uitgeregende spoor van die nachtelijke slak op je terras. Je begrijpt niet waar je tot nu mee bezig bent geweest. Je hebt immers niet geleefd, je werd door anderen geleefd. Je hebt geleefd en gezwoegd door instructies van anderen, en door een enorme ketting van verplichtingen, die je je bovendien zelfs zelf nog aangemeten hebt. Je hebt niets beleefd, je hebt heel wat ondergaan. En je merkt nu pas die littekens die deze feiten op je ziel, je lichaam, je hart hebben achtergelaten. Maar ook op je verstand en op je eigen geheugen, op je kennis, op je gevoel en emoties. En nu voel je je gekwetst. Je voelt je gekwetst in je persoon en in je mens zijn. Je voelt je langs alle kanten misbruikt. Of heb je je laten misbruiken tegen beter weten in ?

En opeens wil je veranderen. Je wil nu voor een keer eens dat goede pad vinden en inslaan, doen wat je graag doet en gelukkig leven. Zou dat niet geweldig zijn ? Zou je je dan niet veel beter voelen in je vel ? Zou het leven je niet alle dagen toelachen dan ? Zou je zo niet vinden wat je in datzelfde leven zoekt ? Hoe zou dat voelen, tevreden zijn met wat je bereikt hebt ? Maar wat zou je ervoor moeten doen ? En dan begin je na te denken over deze stappen. En ja, het is best heel moeilijk om die mallemolen, die kringloop waaruit je huidig leven bestaat en opgebouwd is, door de jaren heen, te doorbreken, en bovendien nog is helemaal van nul af aan opnieuw te beginnen. Dat is pas een hele opgave. Dat is pas zwaar. Dat is pas enorm zwaar, en dat vraagt nog enorm veel inspanning moed en doorzettingsvermogen extra. En je bent ondertussen toch ook al wel enkele jaren ouder geworden, nietwaar ?
Zou je het dan wel doen ?
Zou je dan wel echt willen veranderen ?
Zou je dan wel echt die boeg helemaal om willen gooien en een andere richting uit willen stevenen ?
Zou je wel al die moeite willen doen om die ellendige monotonie en de dagelijkse zekerheden – ook al minacht je ze zo - in je leven te doorbreken, en er voorgoed van af te stappen om je leven een nieuwe frisse wending te geven ?
Het geluk, zei ooit Socrates, bestaat uit de zoektocht naar het geluk. Want geluk is een abstract gegeven. Het is voor iedereen wat anders, niet ? Iedereen vult dat woord in naar zijn eigen perceptie en eigen goeddunken, en naar zijn eigen idee.
Wil je wel veranderen net nu je die dagelijkse trend, die sleur, nu zo goed gewoon bent geworden, en denkt ze zelfs onder controle te hebben ?
Wil je wel zoveel moeite doen en er de risico’s op de koop toe bijnemen ?
Denk daar eens rustig over na. En kalmeer even.
Ik denk immers, dat u, na al uw overwegingen, het niet doen zal.
U gaat uw ingeslagen weg verder vervolgen tot aan het einde, tot aan uw pensioen. Of tot wanneer de kinderen het huis uit zijn. Want dan hebt u immers de tijd om over alles eens rustig na te denken niet ? Of niet soms ?
Dan heb ik medelijden met u, met u en met heel de wereld. Want het geluk waarvan u droomt zal immers immer het geluk van de anderen blijven.
En het zal u dan ook niet anders vergaan dan Stefke.
Wel, er zullen natuurlijk wel wat varianten op zijn thema bestaan, maar het verhaal van Stefke zou eigenlijk het verhaal van alleman kunnen zijn. Dat van mij, maar zeer zeker ook dat van U!

Ik kende Stefke al heel lang.
Ik was zelfs nog een tijd lang met hem naar school geweest.
Wel dan, ik bedoel, we legden samen een stuk naar school dezelfde weg af. Ik tot aan het atheneum, hij maar een kilometer of twee verder naar de vakschool, zoals het technische instituut toen een beetje denigrerend, genoemd werd. Stefke had altijd een grote affiniteit gehad voor al wat techniek was. Al van toen we kinderen waren. Maar dan niet voor het minutieuze horlogeriewerk, maar voor de grotere gevaartes, treinen, bulldozers, zware dieseltrucks, zware terreinvoertuigen, tanks en vliegtuigen, dat sprak Stefke allemaal erg aan. Hij was een heel ander type dan ik, maar hij had een zeer groot hart. Hij was een eenvoudige jongen die graag en onbevreesd voor andere mensen opkwam. En hen heel vaak met plezier verder hielp. Later zou hij met een garage beginnen, dat stond vast.
We legden vroeger samen die weg naar school af, we woonden immers alle twee in dezelfde buitenwijk. Eerst gingen we te voet, en later, als we wat groter werden hadden we beiden een fiets. En we konden best goed opschieten samen. Maar vermits we niet naar dezelfde school gingen en onze lessenrooster in de loop van de jaren wel eens begonnen te verschillen, begonnen we mekaar dus ook wat minder te zien, en mekaar, een beetje, uit het oog te verliezen. En ik weet nog goed dat Stefke het op dat moment net heel moeilijk had. Zijn ouders stonden op scheiden, maakten veel ruzie en zijn dan na een paar jaar, na heel veel gekibbel, ook werkelijk uit elkaar gegaan. Stefke had het heel moeilijk met dat geruzie. Hij kon nooit partij trekken, vermits hij zijn beide ouders bijzonder graag zag. Hij had wel veel affiniteit voor zijn vader, maar bracht dan vaak meer tijd met zijn moeder door, wanneer zijn vader werken was. En zijn moeder huilde vaak, vertelde hij me. En daar kon hij niet zo goed tegen.
Dan begon hij ook te wenen, u weet wel hoe kinderen zijn. Of niet ?
Hoe dan ook, ik herinner me nog wel dat de twistpunten, tussen beide partijen, steeds groter werden en vanaf het moment dat er een derde in het spel kwam, de zaak danig escaleerde, en er dan advocaten en vrederechters bij te pas kwamen. Stefke had me eens vertelt dat een deurwaarder de inboedel komen opnemen was. Waarschijnlijk met het oog op een correcte verdeling ervan tussen beide partijen. Ze keken in zijn kasten om de aanwezige kledij te noteren. Ze hadden zelfs zijn bed verschoven om te zien wat er onder lag, zei hij me, en hadden zijn geheime voorraad sigaretten gevonden. En dat was Stefke net iets te zwaar. Sindsdien ging hij wel eens door het lint, zeg maar. Hij begon opeens tegen alles en nog wat te rebelleren op school, en de leraars kregen het er dat laatste jaar erg moeilijk mee, begreep ik. Dat was net op het moment dat ik naar een andere school overstapte, om mijn ingenieursstudie aan te vatten, en ik zag Stefke daardoor een hele tijd niet meer. Maar ik hield een goede herinnering aan hem over. Aan onze jeugd en de uren die we samen sleten. Aan het kattenkwaad dat we samen uithaalden. Aan onze eerste stiekeme sigaretten. De playboys. De muizen die we in de mensen hun brievenbussen gingen steken. Ja, we waren nu eenmaal niet moeders liefste. Ik hoor zijn moeder nog roepen, “Had ik maar een meisje gehad !”, toen een man uit de buurt zijn beklag bij haar kwam doen. We hadden toen een enorme drol in een krant gewikkeld, die overgoten met diesel en op de dorpel van die meneer zijn voordeur gaan leggen. We belden aan, en toen we hem door de galmende gang hoorden naderen, staken we de krant in brand. We zetten het op een lopen. En vanachter de hoek, zagen we hoe hij die brandende krant begon te trappen. Met alle gevolgen van dien. Ja, Stefke en ik, we waren samen een echt stelletje ongeregelde schelmen in de buurt.
Maar, zoals met alles in het leven, we werden groter en onze levens namen andere wendingen. Ik hoorde af en toe nog wel eens via via iets over Stefke, maar zag hem maar zelden terug. Hij was ook getrouwd geweest, naar ik vernam. Een heks van een wijf. Veel lawaai, vloeken en tieren, en grote poten aan haar lijf. En Stefke was in een garage beginnen werken waar ze van die snelle Italiaanse sportwagens verkopen. Hij zal gedacht hebben, als ik er zelf geen kan beginnen, moet ik maar in een werken. Hij was in die periode niet erg gelukkig geweest naar het scheen. Stefke ging ook eens graag op stap, wat cafébezoek was hem nooit vreemd geweest. Maar van zijn wijf kon dat niet. En stukje bij beetje nam ze hem elk plezier af wat hij ooit gehad had.
Maar Stefke was een eenvoudige brave jongen. Zelfs dan nog. En hij hield van dat wijf. Hij had haar toch gehuwd, of niet ? Voor goede en slechte tijden heet dat he ? Maar zelfs met de beste voornemens langs zijn kant, hij kon dat wijf niet bij blijven. Op een moment wou ze scheiden. Stefke kreeg heel onverwacht bij zijn ochtendkoffie een brief van een notaris onder zijn neus gestoken. Om de papieren te gaan tekenen.
Ze wou weg van zo een waardeloze mecanicien, want zij verdiende beter, had ze hem gezegd. Ja, dat had Stefke heel erg gepakt. Hij zat eronderdoor en kwam het niet te boven. En ze wou op een ander kinderen. Want die van hem zouden toch nooit goed genoeg geweest zijn. Stefke heeft zich dat erg aangetrokken. En dat heeft hem gekraakt. Eerst heeft hij nooit voldoende kapitaal bijeen kunnen krijgen om zelf een garage te beginnen, nu liet zijn vrouw hem zitten, voor iemand die wel een garage runde. Een grotere slag in zijn gezicht konden ze Stefke niet geven.
Ik heb hem toen een paar keer ontmoet. Om te proberen hem erover te krijgen. En erdoor. Maar het baatte niet zo erg veel. We praatten wel hoor. We haalden oude anekdotes uit onze studententijd op. En dat hij zo een goesting had in een garage.. een garage van hem !
Maar dat hij dat niet kon. Niet genoeg middelen, en geen vertrouwen van de banken. Anders, hij zou wel weten wat te kiezen. Een garage open doen, van de wagens die in alles het beste waren, overal wonnen, en het meest luxueuze tegelijkertijd waren. O; hij hemelde zo graag de Mercedes op ! Dat was zijn grote favoriet ! Over Mercedessen kon hij uren doorgaan. Dan was hij gelukkig. Als Stefke het maar over Mercedessen hebben kon; dan was hij in vurig en blij. Mercedessen, dat waren voor Stefke het nec plus ultra. De ultieme wagen. Maar Stefke, och arme, hij was een dromer en een fantast. Alle andere garagisten lachten hem uit. Mercedessen verkopen ? Probeert het eerst maar eens met Dafkes !, riepen ze hem na. En dat kraakte hem nogmaals. Hij wende zich af van dat deel van de maatschappij , waar hij deel van uitmaakte, en ging wonen in krotten van woonkazernes. Hokken, in kleinere kamers zonder wc, of douche, of enige vorm van sanitair. Het kostte immers minder.
Zo geraakte Stefke aan den drank. Te veel vuistslagen, te veel miserie en te veel ellende, op een veel te korte tijd. Stefke was ook maar een mens, en dan nog een gebroken mens. En het is gekend, een gebroken mens drinkt vaker meer dan andere mensen, want al dat vocht loopt terug buiten langs de barsten.
En ik , ik had zoveel medeleven met hem. Ik had het gevoel dat ik te kort schoot. Maar wat kon ik meer doen, dan er gewoon voor hem zijn, als hij me nodig had ? Hoe kun je een mens helpen, als die mens zelf niet meer verder wil ? Als hij zelf niet meer verder wil ? Als hij al zijn pijlen al afgeschoten heeft, die allen, een voor een, hun doel misten ? Als hij zefl ten einde raad is ? Wat zeg je hem dan ? Dat elke morgen een nieuwe dag begint ? Ook al weet je dat hij daar geen boodschap aan heeft ? Zeg je hem dat er achter de wolken, toch nog zon schijnt ? Hoe reageer je, als hij je zegt dat hij niet haten kan, maar alleen liefhebben ? Maar dat er voor zijn liefde geen plaats in de wereld is ? Of het nu vrouwen of auto's zijn ? Voor hem was er geen plaats in de hemel meer. Dus koos hij voor de hel. Een hel op aarde. De hel van een clochard. De hel van de dronken zeurpiet, die de fles niet laten kan, omdat het leven hem overgeslagen heeft. Omdat de mensen hem negeerden en uitlachten. En hem niet goed genoeg vonden. Stefke, hij trok zijn conclusies. Als de wereld geen rekening met hem hield, hield hij geen rekening meer met de wereld. En Stefke werd een last van de maatschappij. Bij de OCMW zagen ze hem met lede ogen komen. Hij werd overal nagewezen, en bekritiseerd. En hij lachte daarmee. Hij lachte en hij opende een nieuwe fles. Waar hij ze bleef halen weet ik niet.
De laatste keer dat ik hem bezocht, was zijn bestaan zo onuitsprekelijk vies geworden, dat ik er geen woorden voor heb. We spraken niet. Ik sprak. En hij, hij lalde. En hoewel hij ladderzat was, sprak hij rake dingen. Dat ik gaan moest. Dat ook ik niks meer voor hem doen kon. Hij was de prooi van de duivel. En beetje bij beetje, zou hij de duivel worden. En ik geloofde dat. Hiji was immers zo zwart als de duivel. Maanden zonder bad. Ik bespaar u de beschrijving van het uitzicht van zijn kamer. En ik bespaar u de beschrijving van hem. Laten we zeggen dat hij ... nu ja , hij rook. Naar vuilbakken. Afval en kots. En hij duvelde op het leven. Hij duvelde op mensen, mensen en vrouwen. Al waren vrouwen bij hem geen mensen. Hij had meer vriendschap in zijn leven gehad van een hond, dan van alle mensen die hij kende tezamen. En zijn beste vriend woonde in de fles. Ik ging hierna huiswaarts met een verloren gevoel. Mijn jeugdvriend was er niet meer. De duivel zat in hem.

Stefke is gestorven op de dag dat hij 50 werd. Hij liep al weken dronken rond, en met de alcohol-intoxicatie die hij had, was hij duidelijk zijn bewustzijn al meer dan eens kwijt. Hij zwabberde van de ene kant van de kamer naar de andere kant, en wist zelfs de deur niet terug te vinden. Hij werd gevonden in een kapotgeslagen kamer, alle beddengoed op de grond, en daartussen at hij, dronk hij, sliep hij, en deed hij zijn behoeften. Geen aangenaam gezicht als je daar ontboden word door de wetgever. Men had mij opgeroepen ter identificatie, al was ik geen familie. Iemand anders vonden ze niet direct.
Bij het uitdragen van zijn kist buiten de kerk, zag ik dat de zon terug scheen. Hij zou dat mooi gevonden hebben, Stefke. De wagen die Stefke in zijn kist naar het kerkhof brengen zou reed in stilte voor. Een verlengde lange limousine, omgebouwd tot discrete, zwarte lijkwagen. Ik zag een erg bekende ster voorop die wagen blinken in het zonnelicht. Ik grinnikte even stil, en ook wel een beetje opgetogen, toen Stefke in zijn kist , in die wagen geschoven werd.
Hij zou het spektakel in gans zijn glorie geapprecieerd hebben.
Daar ben ik zeker van.
De wagen met Stefke reed weg.
Ik bleef even alleen achter op een trede van de kerk, en keek hen na.
Ik glimlachte tevreden.
Had hij toch nog in een Mercedes gereden.

Een middagje shoppen. - 18+

2008-09-22T20:28:00.005+02:00

Ik ga wel eens winkelen. Shoppen noemen ze dat tegenwoordig.
En de laatste tijd doe ik dat wel eens meer, onder de middag dan.
Ik heb tenslotte tussen twaalf en twee een uurtje vrij, en ik wens dat uurtje eigenlijk niet achter mijn bureel te slijten. Ik wil wel eens naar buiten. En vermits onze geliefde firma zich vlak bij zo een groot terrein bevind, waar tientallen winkels en grootwarenhuizen zich quasi naast elkaar vestigden, pleeg ik wel eens die kant uit te rijden, tijdens die lunchpause. Ik bezoek er dan wel eens een of ander grootwarenhuis of kledingszaak, een electronicawinkel of een zaak met hippe sportartiekelen. Er is ook een grotere meubelzaak en een showroom van een keukenfabricant.
Verder zijn er een paar pubs en een gezellig Grieks restaurant. O, ja, naast de verschillende kledingszaken zijn er ook twee kinderkledingswinkels én een speelgoedwinkel. U ziet, genoeg vermaak om met een uurtje per dag een tijdlang toe te komen. Het terrein bevind zich op nog geen vijf minuten van de firma en ligt bovendien vlak bij een oprit van de autostrade. Wat wil een mens nog meer. Een en ander maakt dat er dus vrij veel volk komt. Zeker onder de middag, tussen twaalf en twee. Dan brengen veel dames, en ook wel wat heren hoor, uit de omliggende andere bedrijven een of andere winkel wat graag een bezoek. Of ze komen er lunchen. Alleen of met een collega. Je ziet dus veel opgedofte mensen in afgeborstelde stadskledij de revue passeren. Dus ik vermaak me opperbest onder de middag, dank u. Lunchen doe ik wel niet, ik eet braafjes mijn boterhammetjes op onder het werk, maar ik geef dat uurtje mijn ogen danig de kost. En soms, heel soms, de rest ook.

Zo was ik er, vorige week maandag naar toe gereden, met het idee om een van de kledingwinkels eens een bezoekje te brengen. Ik had immers gemerkt, aan de veelvuldige reklame, dat de nieuwe zomerkollecties binnen gekomen waren, en ik nam mij voor deze eens van nabij te bekijken. Je weet immers nooit waar dat goed voor kan zijn, nietwaar. Dus, eenmaal, moeizaam, mijn wagen geparkeerd geraakt, begaf ik mij opgetogen over het goede voorjaarsweer naar de eerste winkel. Heel wat mensen hadden blijkbaar hetzelfde idee als ik, en er waren inderdaad heel wat individuen die hun weg tussen de geparkeerde wagens zochten, richting een of andere winkel. Het leek me wel vrij druk zo te zien. Ik nam me dan ook voor tijdig te vertrekken, om toch binnen het uur terug op het bureel te kunnen ziijn. Het ligt immers niet in mijn gewoonten om te laat te komen. En ik wou dat zo houden. Ik was op het voetpad, dat naast de etalages liep aangekomen, en slenterde in de richting van de winkel die ik in gedachte had. Met mijn ogen deels op de geëtaleerde waar, deels op de passanten gericht begaf ik mij verder. Een kleine vijf à zes meter voor mij liep een lang gebouwde dame met een grote, donkere capemantel over haar schouder geslagen. Dat viel mij op, je ziet dat eigelijk niet zo vaak, zo’n mantel. Ze had schouderlang, naar binnen gekruld, ravenzwart haar en droeg grote ronde oorbellen, die glinsterden in de zon. Onder haar cape droeg ze een korte zwarte rok met vele plooitjes, en haar van glanzende kousen voorziene benen staken, mooi gepast, in hoge zwarte pumps. Ze droeg een kleine zwarte handtas met lange handvaten. Ja, zwart stond haar duidelijk goed. Voorwaar een prachtige verschijning. Dat stond mij dus al aan van bij het eerst zicht. Ze begaf zich met trage, ranke en toch zo elegante stappen in dezelfde richting als ik. We keken beide in de etalages die we passeerden, en ik denk dat ze mijn aanwezigheid vrij snel opmerkte. Stoomkokers in alle kleuren vloeken hardop met de glanzend witte frituurketels en de hevig gekleurde stofzuigers die er aan de achteloze voorbijganger getoond werden. Ik vond het een afschuwelijk vloekende etalage, die van de electrozaak, binnen was hun zaak keurig geordend, maar hun etalage was een ziekelijk puinhoop. Ik zuchtte binnensmonds en stapte verder. Nu bleek ik dichter bij de dame in kwestie gekomen te zijn, ze treuzelde immers even bij de etalage van de kinderkledij. Deze kleinere zaak bevond zich vlak naast de modewinkel die ik bezoeken wou. En, zoals gebruikelijk, etaleerden zij massa’s kinderkledij op poppetjes en kleine manequins, gecombineerd met kinderspeelgoed en bedjes, kinderwagens en andere artikelen. Vrouwen zijn toch allemaal dezelfde, kinderaccesoires vertederen hen telkens opnieuw. Maar op deze gelukkige manier kwam ik nog wat dichter bij haar aan. Ze was opmerkelijk knap, en had zich met veel smaak opgemaakt. Ze leek wel te stralen. Ik bekeek ze even, nonchalant, van kop tot teen, en merkte verrast dat er onder haar rechterschoen een klein, geel papiertje plakte. Ze ging door en ik haaste mij wat om haar bij te blijven. Net voor de ingang van de kledingszaak was ik dicht genoeg bij haar om haar te verwittigen, Mevrouw, sorry hoor, maar er plakt een papiertje onder uw schoen., zei ik, het dingetje aanwijzend. Ze keek eerst naar mij, alsof ze vast stellen wou dat de persoon die haar aansprak wel een betrouwbaar iemand kon zijn. Ze glimlachtte kort, en keek dan naar beneden. Natuurlijk zag ze het papiertje, het leek een post-it achtig dingetje te zijn. Ze bukte zich wat voorover en hief tegelijk haar voet wat omhoog door haar knie op te heffen. Hierdoor kreeg ik een tweede, en mij welgekomen ,aanblik op haar ranke benen. Ze droeg zulke licht bruine, erg glanzende pantys. Wat ik zag beviel me wel. Ze trok het papiertje van haar schoenzool af en gooide het achteloos weg.
Bedankt hoor, zei ze met een brede glimlach.
Zonder dank, antwoorde ik, graag gedaan.
Ze ging zelf ook de kledingwinkel binnen, en vermits ze merkte dat ook ik de intentie had om dat etablissement binnen te gaan, hield ze de deur nog even open. Nu was het mijn beurt om haar te bedanken, Thanks , zei ik in perfect Engels
You’r welcome, gaf ze me van repliek in al even perfect Engels.
We glimlachten even kort en begrijpend naar elkaar en gingen elk onze weg in de grote winkel. Een ondefinieerbare Montavani-achtige achtergrondmuziek moest de klanten zachtjes begeleiden op hun bezoek. Zij begaf zich, via de piepende roltrap, naar de eerste verdieping, waar de vrouwenafdeling was. Ik bleef wat doelloos rondslenteren op het gelijkvloers bij de mannenmode. Deze stond me echter niets aan. Bleke, schreeuwerige colberts en gestreepte broeken, neen, niet echt mijn smaak. Ik besloot dan maar ook even naar het eerste verdiep te gaan. Modieuze damespakjes en lange uitgaanskledij smeekten om de aandacht van de bezoeker. De avondkledij mocht zonder meer spectaculair genoemd worden. Diep uitgesneden bovenaan, of van lange splitten voorzien onderaan. Ja, ze was het bekijken meer dan waard, die mode. Zeker voor mannen. Maar het bloed kruipt waar het niet lopen kan. Mijn oude fetish gevoelens kwamen terug boven. De prachtige vrouwenlingerie lokte mij onverbiddelijk naar de rechter achterzijde van de verdieping. Smaakvolle BH’s en prachtige slipjes leken mij een prachtig contrast met de bekakte mannenafdeling. Ik liep dus dadelijk richting lingerie, ik kan er ook niet aan doen, ik ben nu eenmaal een fervent lingeriefreak. Ook wat dames onder hun mantelpakje of tailleur dragen mag best mooi wezen. En, waarom niet, het mag nog best een beetje pikant zijn ook, niet ? De lingerie hing hier keurig gesorteerd in rekken aan hangers, en een deel, dat afgeprijst was, lag in grote, ondiepe bakken te grabbelen. Heel veel met kant omzoomd, merkte ik terstond op. En, ook veel van die lichtere dingetjes, die o zo doorschijnend waren. Veel wit en zwart, maar steeds meer kleuren, merkte ik nog stilletjes op. Ook strapless bh-tjes waren te vinden en, o, wat prachtig, zelfs jarretellengordeltjes in verschillende kleurtjes. Niets ontsnapte aan mijn aandacht. Ik was aangenaam verrast om te merken dat de prachtige en opmerkelijke dame van daarstraks een paar setjes aan het vergelijken was. Ze hield een smaakloos paar in zwarte kleur in de ene hand en vergeleek dat met een vleeskleurig setje, dat ze in de andere hand hield. Ik was dadelijk overtuigd, geen van beide pastte bij haar steil. Zij scheen te twijfelen. Ze legde haar vleeskleurige keuze terug in de brede bak en selecteerde ditmaal een wit afgeborduurd setje. Dat leek me een wat betere keuze. Van aan de andere kant van de bak knikte ik instemmend, maar met een vragend gezicht. Ze herkende me dadelijk. Met een gelaat dat vele vraagtekens verborg maakte ze een vertwijfeld grimmas, ze wist niet echt wat kiezen.
Ik fluisterde haar toe, Die witte is de mooiste van de twee, maar eigenlijk passen ze geen van beide bij uw uitstraling.

Ze fronste de wenkbrouwen.
Neen ?,vroeg ze, Ja, ik voelde me ook helemaal niet zo zeker.
Ik begon zelf verder in de bak te graaien. Ik vond eigenlijk ook niets dat ik echt mooi vond.
Ik begrijp dat, zei ik haar, hier ligt eigenlijk niet veel soeps in. Maar wat wil je van afgeprijsde waren.
Dat is ook zo, antwoorde ze, de mooiste setjes zijn daar het eerst uit.
Ik verplaatste me en ging even tussen de rekjes kijken. Hier hing het echte grote merkenondergoed. En dat was heel wat mooier. Het was prachtig afgewerkt, en de slipjes, en soms de jaretellen, waren steeds mooi geassorteerd samen bijeen op een hangertje gedrappeerd. Ik bekeek deze stukjes textiel met de nodige aandacht. Ik ging langs de rij hangers door en merkte opgetogen op dat ze me op een kleine afstand volgde. Ik keek opnieuw tussen de aangeboden koopwaar. Een donkerblauw setje trok mijn aandacht. Het was een laag balkonnetje voorzien van dunne schouderbandjes en een hoog uitgesneden slipje. Ik hield het even in de hand. Het was best mooi, en zag er jong en fris uit. Een kleine meter verder hing een licht ecrukleurig setje. Ook dat nam ik even ter hand. De bh was doorschijnend en het slipje had een vrij groot transparant gedeelte. Ik voelde heel goed dat ze over mijn schouder meekeek, draaide me om en zei tegen haar :
Wel nu, deze setjes zijn pas echt mooi, nietwaar ?
Die zouden u geweldig staan. Beslist., voegde ik er aan toe.
Ze nam ze een voor een even ter hand. Ze bekeek en betastte ze uitvoerig, terwijl ik een derde exemplaartje uit een ander rek viste. Dit was een zwart setje mét gordeltje, ook wat doorschijnend maar van een verfijnde bedrukking voorzien.
Ook dit is gewoon prachtig.,zei ik haar het setje tonend.
Dit is inderdaad zeer mooi, beaamde ze het zwarte setje ter hand nemend.
Dat staat me ook erg aan., ging ze verder, waarbij ze het ecru setje aanwees.
Maar is de maat wel de uwe ?,vroeg ik benieuwd naar haar reactie.
Ik had daar immers alleen maar ruwweg naar geschat.
Ik denk het wel, zei mijn onbekende dame, maar ik koop nooit zo iets zonder het aan te passen.
Ik wees even naar een kleiner bordje dat bijna boven ons hoofd hing. Het had wat weg van zo een groen ‘exit’ bordje, alleen stond hier ‘paskabines’ op. Ik bekeek haar met mijn sympathiekste glimlach. Ik zag haar twijfelen.
Ik wil u hoegenaamd niets opdringen hoor, mevrouw, zei ik, als u wilt hangen we alles direct terug weg.
Ze dacht even na.
Toen begaf ze zich in de richting van de pashokjes. Een paar stappen van mij weg, draaide ze zich even om, Gaat u mee ?,vroeg ze me.
Ik heb een onpartijdig iemand nodig die voor mij een keuze kan maken., voegde ze hier nog aan toe.
Was dat effen een ongelofelijke meevaller zeg ! Een vrouw die me vroeg mee haar nieuw ondergoed te kiezen ! En dan nog zo een goedgevormde vrouw. Dat liet ik me dus geen twee keer zeggen ! Ik ging dus achter haar aan. In de hoek stonden drie pashokjes, die alle drie leeg waren, er was inderdaad weinig volk op deze etage. Een pashokje stond inderaad in de hoek terwijl de twee andere aan weerzijde van dat middenste stonden, elk wel tegen een andere muur. Het middenste pashokje stond dus echt in de hoek van het gebouw. Het was wel flink groter dan de anderen. En natuurlijk was het dat hokje dat ze verkoos. Ik maakte wat aanstalten om buiten het hokje te blijven rondhangen zonder me aan haar op te willen dringen, doch eens binnen, hield ze het gordijntje voor mij open.
Komt u ook binnen, dan worden we niet gestoord., sprak ze droogjes.
En ze hing de drie setjes aan een kleerhanger die aan de muur bevestigd was.
Ik kwam doorheen het gordijn, dat ik keurig weer achter mij sloot.
U bent toch zeker ?, vroeg ik haar beleefd en heel bedeesd.
Ja hoor, hierbinnen is ruimte zat., zei ze me opgewekt en lachend.
En inderdaad, dit hokje leek duidelijk groter dan ik dacht, zelfs een pak groter dan degenen die het flankeerden. Er stond zelfs een kleine zetel in.
Wil je er niet voor gaan zitten ?, vroeg ze me.
Met alle plezier !, zei ik opgetogen.
En toen verkocht ze me de show van mijn leven !
Ze ontdeed zich zwierig van haar cape, en hing deze over een ongebruikte kapstok aan de houten zijwand.
Ze knoopte haar blouse los, trok deze langzaam rondom los uit haar rokje, en schoof die dan neerwaards over haar schouders naar beneden. Ook deze bloes ging over dezelfde kapstok.
Ze droeg een smakeloze bh onder die blouse, maar ze had wel een volmaakte huid. Blank en mooi egaal. Geen enkel pukkeltje te bespeuren. Was dat geen knap zicht. Mijn hart begon er, alvast een stuk sneller van te slaan.
Ze opende de rits van haar rokje, en liet deze sierlijk over haar ranke benen naar beneden glijden en stapte er gezwind uit. Daar stond ze dan in wat ongepast, roodkleurig ondergoed en die prachtig glanzende panty. Vermits ze deze over haar slipje droeg deed ze die nu op zijn beurt, zorgvuldig en voorzichtig uit. Ze mocht toch niet scheuren. Nu deed ze haar pumps uit. Ze rolde de panty naar beneden en trok het laatste deel er bij een stukje tussen de tenen uit. Wat een zicht ! Wat werd me hier aangeboden ! Beter dan in eender welke striptent. Toen kwam dus het moment dat ze de setjes moest aanpassen. Ze bekeek ze eerst alle drie nog eens goed.
Met welke zou ik beginnen ?, vroeg ze me daar blootvoets en in haar ondergoed staande.
Ik stel voor dat u met het zwart modelletje aanvangt., sprak ik, dat zal u voortreffelijk staan.
Goed dan., zei ze koeltjes.
Er begon iets te wriemelen in mijn broek.
Ik moest me wat verzetten om dat geval tussen mijn benen meer plaats te geven, want het begon op volle snelheid zijn volwassen vorm aan te nemen. Ja, je zou van minder opgewonden geraken.
Ze deed haar bh uit. En nu toonde ze me onomwonden haar perfecte borsten. Het bh-tje dat ze droeg was echter wat klein geweest, de randen stonden diep in haar huid getekend. Ze wreef er over, alsof ze nu pas de pijn voelde van de druk van de beugels. Ze wreef zich liefdevol over de eigen borsten en ik zag haar fijne, zachtrose tepels groeien en donkerrood worden. Is het nu nodig te zeggen dat mijn jongeheer reeds schietensklaar stond ? Nu deed ze haar slipje uit. Ze ging hiervoor expres met haar rug naar mij staan, en toonde alzo haar volmaakte kont. Zo blank als ivoor. Ik kon mijn handen bijna niet thuis houden. Toen draaide ze zich om. Ik plofte sprakeloos achteruit in die zetel. Al haar schaamhaar was afgeschoren. Ze was zo kaal daar beneden als een pasgeboren meisje. Ze had heel grote, gekartelde schaamlippen, zulke grote exemplaren ben ik nog nooit tegen gekomen in mijn leven. Ze hingen naar beneden, en het leek me alsof er in geen enkel slipje genoeg plaats voor zou zijn. En aan mijn verbazing kwam geen einde ! Doorheen haar rechter schaamlip zat een ringetje ! Ze had een gepiercte schaamlip ! Het was een klein, fijn ringetje, voorzien van een kleine donkerrode steen. Ze draaide wat met haar kont. Zo kon ik haar gigantisch geslachtsorgaan langs alle zijden goed bekijken. Nu paste ze het zwarte setje. Ze trok de bh aan en boog zich hiertoe ver naar voor om haar boezem goed in de voorgevormde cups te laten vallen. Hiermee spande ze haar billen op en zag ik die gigantische schaamlippen tussen haar benen door hangen. Mijn jonge heer werd nu echt ongedurig. Ik begon zenuwachtig met de heupen te draaien en moest me nogmaals verzetten in die zetel. Als een volleerde verleidster, wat ze volgens mij al beslist geweest moest zijn, zetten ze een paar stappen achterwaards in mijn richting. Ze hield de beide achterste sluitingen in haar handen op haar rug en vroeg me:
Doet u even toe ?
Ik veerde recht. Natuurlijk dat ik dat wou doen. Ik stond daar met een tent in een broek boordevol met goesting recht en sloot beleefd, maar met licht bevende handen haar kledingstuk.
Dank u ., reageerde ze koeltjes.
Nu probeerde ze het bijpassend slipje. Ze stapte erin en trok het traag over haar heupen. Het broekje kwam vrij hoog en toonde hoe lang haar benen nu wel waren.
Wat vind u ervan ?, vroeg ze me.
Prachtig , stamelde ik.
Vind u het niet te provocerend ?, vroeg ze.
Neen, hoor, antwoorde ik, u loopt zo toch niet over straat ? Het staat u perfect.
Echt ? , vroeg ze nogmaals.
En of, antwoorde ik, Doet u maar eens uw schoenen aan, stelde ik voor, dan zult u zien hoe voordelig uw benen hier geaccentueerd worden.
Ze deed haar hoog gehielde schoenen aan, en ging voor de spiegel staan. Ze liet haar handen even over haar billen en het slipje glijden, waarna ze omhoog schoven onder haar nu prachtig verhulde boezem. Ze duwde ze beiden wat omhoog om te voelen dat het bh-tje goed zat. Als je goed keek zag je de tepels doorheen het dunne goed schemeren.
Hangen ze niet wat laag ?, vroeg ze me.
Dat kan je toch aanpassen, nietwaar, zei ik op vragende toon terwijl ik achter haar staan ging. Ik wou de bandje van haar bh optrekken en vroeg haar eerst, Staat u me even toe ? Ze knikte zwijgend en ik permiteerde mij dan ook de bandjes wat op te trekken. Terwijl ik dat ietwat bibberend deed, kon ik echt niet verhinderen dat mijn stijve doorheen mijn broek over haar billen schuurde. Ze liet me eerst rustig begaan, en keek dan even naar beneden, Kan u uw probleem nog wel meester ?, vroeg ze me met een brede glimlach.
Verschrikt antwoorde ik, Dat gaat nog wel hoor ! Maar ze hoorde zeker aan de trilling in mijn stem dat ik dat niet echt meende. Ze bleef er wel mee glimlachen. Viel dat even mee.
Ik zou nu dat bleke setje eens willen passen., zei ze tegen mij.
Ok, antwoorde ik, dit setje krijgt alleszins al negen op tien van mij.
Ja, zei ze, ik vind het ook best mooi.

Ze opende de sluiting op haar rug zelf en deed de bustehouder uit. Ik nam hem aan en hing hem terug over het houdertje. Ze bukte zich en liet het slipje zakken. Ze stapte er uit en hief daarbij haar knieen hoog op. Ze gaf me het slipje en ik hing ook dit braafjes over de houder. Ze stond weer poedelnaakt voor me. Dit keer hoog gehield. En voor de spiegel. Mijn knots werd haast gek tussen mijn benen.
Ik hoop dat u het mij niet erg kwalijk neemt, zei ik haar, terwijl ik haar het ecru-set aanreikte, maar ik vind u heel sexy en heel erg opwindend.
Dat heb ik al wel opgemerkt !, antwoordde ze lachend.
Ze nam de bleke set aan en trok de bh van de houder. De rest gaf ze me terug. Ze paste de bh op dezelfde wijze als de vorige. Toen ze zich bukte, spreidde ze de benen nog verder uit elkaar. En mijn knots reageerde nog feller. Ze stond terug rechtop en ik zag, samen met haar, dat dit een haast doorschijnende bh was. Je zag haar tepels nu heel goed zitten. Toen nam ze het slipje aan, en ook dit bleek erg doorschijnend te zijn, je zag immers het ringetje in haar schaamlip doorheen het goed schemeren.
Amaai, zuchtte ik, ik kan het bijna niet meer uithouden.
Ik maakte aanstalten om het pashokje te verlaten. Maar ze hield me bij mijn jas vast.
Als je het niet houden kunt, fluisterde ze, dan moeten we daar toch iets aan doen, he ?
Ik wist zo goed niet meer waar ik het had, maar tegen een neukpartij in een pashokje wou ik eigenlijk helemaal geen neen zeggen. En ik was er inderdaad erg hard aan toe. En daar zat zij dus wel voor een flink stuk tussen. Dus dat liet ik me geen twee keer zeggen. Ze schoof de vest van mijn schouders en smeet deze achter over de rug van de zetel. Ze boog zich voorover en opende gezwind de rits van mijn broek. Voor ik het wist lag ook die op het vast tapijt. Ze duwde mij langzaam, maar met een zekere aandrang verder achteruit en ik viel languit in de zetel. Daar stond dus mijn tent in mijn onderbroek die haast op scheuren stond. Als een volleerde proffesional trok ze deze ook naar beneden. Eindelijk spartelde hij in volle vrijheid rond. Wat een opluchting ! Ze zette zich op haar hurken, tussen mijn twee benen in, en nam mijn lul kordaat in haar mond. Allemensen toch ! Wat kon ze pijpen zeg ! Haar lippen gingen van boven tot helemaal onderaan tussen mijn bijgeknipte haartjes. Ze nam hem echt helemaal op en binnen bij elke beweging. Terwijl ze over en weer schoof en nog krachtig zoog ook, bewoog haar tong over en weer over het topje van mijn lul. Heerlijk gewoon ! Terwijl ze zo bezig was frutselde ze wat met mijn ballen. Ze kneedde ze zacht en knuffelde ze intens. Ze trok ze nét niet te hard omlaag en duwde ze nét niet te stevig omhoog of tegen elkaar. Ik moest en zou haar penetreren. Ik wou gewoon weten hoe dat voelde, zo een geringde kut om mijn hete steel. Dus ik vroeg het haar maar, reeds wat angstig, omdat ik vreesde dat ze het pijpen zo lang zou volhouden, tot ik klaar kwam in haar mond.

Hoe zou dat lukken, daar beneden binnenin ? pruttelde ik een klein beetje tegen.
Met een volle mond hoorde ik haar Mmmmm ? zeggen alsof ze me niet begreep.
Ik wil je neuken, zei ik, ik wil in je kut, als ik mag…, aarzelde ik.
Ze trok hem likkebaardend uit haar mond en zette zich recht. Ze lachte stilletjes. Ze neep me even lichtjes in de linkse wang, zoals ze dat bij kleine kinderen plegen te doen.
Natuurlijk mag je me daar beneden pakken ! Grote jongen die je bent !, zei ze stilletjes en een beetje smalend.

Maar het kon me niet schelen hoe ze het zei, ik moest en zou die ring tegen mijn kloten voelen ! Ze duwde haar rechter hand tegen mijn borst en hield me neer in de zetel. Ik lag daar vrij plat achteruit neer gestreken, en mijn lul stond trillend naar het plafond te wijzen. Ze zette zich wijdbeens over me heen en trok het doorschijnende slipje helemaal opzij, terwijl ze met haar linkerhand ook haar kut opengesperd hield. Ze duwde de twee lippen helemaal open. Mensen wat een grote schaamlippen op die kut ! Je zou denken dat het vleesbomen waren, zo groot als een varkenskotelet ! Ze gunde mij nog even een volle aanblik van haar ongeziene schoonheid en liet zich dan op mijn lul neerzakken. Hij schoof er zonder aarzelen, direct helemaal in, zo vochtig was ze reeds. Mijn ding ging er direct volledig in. Tot van achter in haar kut. Ik kreunde. Zij liet enkel een stille zucht. En dat met Montavani op de achtergrond. Wat een scene ! Dan begon ze op en neer te bewegen. Eerst langzaam, dan sneller. Ze zette zich hierbij wat meer rechtop, haalde haar hand van mijn borst af, en hield met haar rechterhand mijn das vast. Haar linkerhand hield ze boven haar poesje en trok het een flink stuk omhoog, zodat een deel van die grote schaamlippen duidelijk zichtbaar werden. Dit ontzettend geile zicht wond me nog meer op. Haar borsten wipten mee op en neer in haar bewegingen. Ze was als een echte bloedmooie en o zo hete panter. Ze schoof maar op en neer, op en neer en ik begon duizenden mieren tussen mijn benen te voelen wriemelen. Met haar rechterhand nam ze mijn rechterhand vast en leidde die naar de kittelaar, die ze zo omhoog getild hield. Zonder woorden begreep ik wat ze hebben wou. Ik rijkte naar die gezwollen kittelaar die al helemaal vooruit stak, en begon die hevig te strelen en te stimuleren met handen en vingers, terwijl ze hem zelf omhoog hield.
Ze begon te kreunen en te steunen, en ik hijgde ook behoorlijk. Ik was eigenlijk bang dat anderen ons zouden horen, maar nu was er geen houden meer aan. Ik moest en zou schieten. Zij begon ook grimmassen op het gelaat te vertonen, en ik besefte dat zij ook al een flink stuk naar haar hoogtepunt onderweg was. Ik zag hoe mijn knots in en uit haar genotskloof schoof en hoe glinsterend vochtig hij van haar inwendige sappen was. Ik voelde haar enorme kittelaar trillen en zwellen, ik zag hoe haar borsten op en neer wipten, en merkte hoe haar tong, nat van speeksel, over de knalrode lippen van haar geopende, zuchtende mond bewoog. Ze had er duidelijk even veel plezier in als ik.
Ik kan het niet lang meer houden !, zuchtte ik.
Ik ook niet !, antwoorde zij in een gelijkaardige, diepe zucht.
Ik hoorde haar kreunen en nog dieper zuchten. Ze kronkelde plots in elkaar en probeerde haar kin diep tegen haar borst te drukken. Haar buik spande zich terwijl ze hem helemaal naar binnen trok, en haar rug kromde zich voorover. Het speeksel droop uit haar mond en liep langs haar wangen naar beneden. Dan rektte ze zich uit en kromde helemaal naar achter, terwijl haar hoofd zo ver mogelijk achteruit bewoog. Een diepe en gedempte zucht vulde het pashokje. Ik voelde haar mijn lul binnenin haar kut vastnemen alsof ze er een klein maar krachtig handje had. Dat neep net onder het kopje van mijn ding op een hels en heidens ritme. Tegelijkertijd voelde ik de sappen die eerst nog binnen in haar kut zaten, nu naar buiten zwermen en het zeurende vocht liep over mijn buik en ballen, en tussen mijn bilspleet door naar beneden. Haar orgasme was duidelijk daar. En het ging doorheen gans haar lichaam.

Ook ik kon het nu niet meer houden. Duizenden spermatozoiden schreewden het uit van genot en moesten nu wel naar buiten. Met de laatste en meest intense stimulatie die ze me binnenin haar kut gaf, schoot ik diep in haar. Er leek wel geen einde aan te komen. Na de eerste sensatie van de beginnende ejaculatie, trok ze hem er meteen uit. Ze wreef de rest van het hete kwakje dat hij schoot over haar blanke buik en over haar naakte kut uit. Een groot deel liep over het slipje van het setje. Dit was bijzonder geil, en ik moest mij inhouden om het niet uit te schreeuwen van genot. Ze bleef er maar aan trekken tot hij helemaal leeg gepurgeerd was. En ze keek me daarna best tevreden aan. We hadden allebei het hoogtepunt van ons genot gehad, en we kwamen nog wat bij van de emotie en de inspanning, terwijl ze nog steeds op mij zat, nu, met mijn geval in haar hand. Die droop van de hete vochtige wellust die uit het diepste van mijn lijf gekomen was. Ook haar buik, slipje en kut waren dus kloddernat van al wat ik op haar geschoten had. Ze keek in het rond. Aan een andere kapstok van het pashokje hingen, bij wijze van demonstratie, enkele sjaaltjes. Rechtstaand nam ze er twee van, en begon zich nonchalant af te kuisen. Ze rijkte me het derde sjaaltje aan. Dus ik kuiste mij daar dan ook maar mee af. Ik had immers geen alternatief. Haar ongegeneerdheid verbaasde mij wel wat. We hingen de sjaaltjes terug gewoon over de kapstok. Alle drie waren ze kloddernat van een mengsel van sperma en poesjesvocht. Ze moesten nu zeker wel eens gewassen worden, dacht ik zo. Het nat geworden setje hing ze koeltjes terug op de hanger. Ze stond wederom naakt voor mij. Zo naakt als toen ze geboren was. Wat een kut, zeg ! Ik besefte ineens dat ik eigenlijk niet écht iets van dat ringetje gevoeld had. Dat had ik dus bijgeleerd. Piercings zijn er voor de ogen, niet voor de fluiten. Ze bleef echter een prachtige vrouw. Ze vergeleek nog even de twee andere setjes. En ze kon opnieuw geen keuze maken.
Willen we het eerste nemen ?, vroeg ik, op het eerste discrete zwarte setje wijzend.
Goed idee, antwoorde ze.
We bekeken elkaar nog eens goed, en kleedden ons dan zwijgend aan.
We verlieten het pashokje samen, en een paar andere vrouwen, die in de omgeving rondhingen, merkten wel dat er tussen ons twee iets meer gebeurt was dan lingerie passen alleen. Dat zag je aan hun gezichten. Hadden we dan toch wat te veel lawaai gemaakt ? We begaven ons samen terug naar de roltrap, nadat we de twee andere setjes keurig terug gehangen hadden. We glimlachten nog eens zwijgend naar elkaar, toen die trap ons naar beneden bracht. Aan de kassa gekomen gaf ze het zwarte geborduurde setje aan de kassierster af die het in een paarse plastiek zakje met reklame van de winkel stak.

Das dan achtienhonderd veertig frank, alstublieft mevrouw, hoorde ik haar zeggen.
Ze zocht wat te lang naar haar geld, en ik schoof mijn Visakaart fier vooruit.
Dank u meneer, antwoorde de kassierster en liet mij met een glimlach tekenen.
Mijn gezelschap glimlachtte ook, zo goedkoop had ik in mijn leven nog geen wip gehad.
Buiten gekomen bleven we even staan. Ze gaf me heel beleefd een hand.
Tot ziens zullen we maar zeggen ?, zei ze, haar hoofd wat schuin houdend en op een vragende toon.
Zien we mekaar dan nog eens ?, vroeg ik benieuwd.
Wie weet, zei ze, ik kom hier wel meer.
Welaan dan, tot ziens !, zie ik blij, en dacht, wel, wel, ik ook !
We namen afscheid van elkaar en trokken elk naar ons voertuig.

Ik was meer dan een half uur te laat op mijn werk.
Maar niemand merkte het.
Ik ga onder de middag nu veel meer shoppen dan vroeger.
Wie weet hé ?

Pon en Dan

2008-09-06T22:24:00.004+02:00

Ze kwamen uit Thailand, tenminste dat zeiden ze me.
Ze kwamen uit Thailand en ze spraken een kwakkelend soort van gebroken Engels dat ze, naar mijn bedroevend idee, uit een samenraapsel van slechte engelstalige B filmen bijeen gegaard hadden. Ze kwamen waarschijnlijk ook wel uit Thailand, maar niet uit het romantische rustieke groene deel van dat land, ook niet van aan de magische tropische kuststreek, die we uit de brochures van reisbureaus en vanuit reclamefilmpjes kennen.

Ze kwamen vanuit de ziekelijke en infectueuze voorsteden en achterbuurten van Bangkok, waar misdaad hoog tierde en beesten vaak beter af waren dan mensen. Waar verderf en vergrijp de enige adjectieven van leven waren. Beesten werden er vaak gegeten, vertelden ze me, mensen lagen vaak in de goot te rotten, wel dan, voor zoverre dat daarginds van goten sprake kon zijn. Het waren open riolen waar iedereen zijn was, zijn kookwater en zijn behoefte in deed. En niet alleen mensen. Het leven was er stinkend, katerachtig en een besmettelijke ziektes van allerlei aard, waren nooit ver weg. Ziekten en waanzin heersten er allom. Net als kleine misdaad, grote criminaliteit en traditionele maffiapraktijken. En net als het oudste beroep van de wereld.
Pon en Dan.
Ze waren beiden net twintig. Ze waren beide net twintig en ze hadden samen meer miskramen van deze wereld gezien, dan de meeste van ons, westerse individuen. Ik weet dat ze er meer van gezien hadden dan ik in mijn verrot leven, dat even lang was, als de som van de leeftijd van hen beide. Want ik leerde ze stilaan beter kennen. En hoe. Ze waren geindoctrineerd, geconditioneerd, zeg maar, zoals je een hond conditioneerd om buiten tegen de lantaarnpaal zijn plasje te gaan doen, en de rest van zijn behoeften wat verder in het gras van de wegberm. Mensen die de waanzin het dichts nabij zijn, denken vaak het helderste. En mensen die hun emoties niet meer kunnen dragen, spreken vaak onomwonden over de gruwel die hun leven is. Mensen die het kalmste blijven onder ons, zijn vaak zij, die het meeste te lijden hebben, of tegen wie de grootst mogelijke agressie is begaan. Gebroken mensen hebben vaak de meest heldere geesten. En ze spreken over hun ellende op een emotieloze toon. Alsof het iemand anders betrof. Zo ook, was het met Pon en Dan. Zo ook leden zij, zonder dat je het lijden zelf aan hen zag. Onbewogen, en met een nooit verdwijnende glimlach, stonden ze steeds voor je klaar. Als Aziatische Barbiepoppen. Ze voerden een act op, niet meer dan dat. Dacht ik vaak.

Ze waren twee Aziatische schonen, en geloof me maar, schoonheden dat waren ze, in alle betekenis die een redelijk mens aan dat woord geven kon. Ze zouden zo weggelopen kunnen zijn uit een frivole reklamefilm van Thai Airlines. In Thailand vond je vrouwelijk schoon te koop op elke straathoek, voor elke bar, en op al de stoepen die daar breed genoeg voor waren. Ze verkochten hun lichaam aan toeristen en zakenlui, soms, neen, meestal van heel bedenkelijk allooi, maar altijd voor te weinig geld. De professionele zakenman die Bangkok aandeed, verkoos het gezelschap van de luxueuzere hi-society call-girls die rondzwermden in de lounges en slaapkamers van de duurdere businesshotels. De kans op een "vieze" ziekte was bij hen immers een stukje kleiner. De gewone toerist was dan wel aan hen besteed. Samen met zijn diepste frustratie, voortkomend uit de dagelijkse sleur van het leven in het verwende en helse westen. En zijn extreemste en vulgairste drang. Het waren rondbuikige zwaargewichten die op hen wogen als lood, en hun ruggen en leden, pijn deden, bij elke beweging die ze maakten. En die pijn, ondergingen ze gedwee. Want ze hadden tenslotte een klant op die manier, en met hem, eenbescheiden inkomen.
Ze kenden hun stiel echt wel hoor. Dat mag gezegd. Ze konden een man de geweldigste avond van zijn leven bezorgen. Voor tweeduizend frank. En dat was een koopje in hun beroep. Voor een beetje extra meer bleven ze de nacht bij je inslapen, tot er ‘smorgends ontbeten werd. Je ging tweemaal samen met hen in bad en je werd gewassen, afgedroogd en vertroetelt als een pasgeboren baby. Ze behandelden je alsof je de laatste man op aarde was en je voelde je bij hen de koning te rijk.

Ze vormden mijn sexuele Rubicon, en de incarnatie van de momenten van mijn hoogste extase. Vleesgeworden fantasieën. Ze vervulden al mijn wensen, ze waren mijn godinnen uit de Oriënt. Ze vervulden al mijn dromen, de origine van bijna al van mijn uitzinnig genot. Wat ze konden met hun handen, met hun borsten en de rest van hun lijf, dat waren ondoorgrondelijke ogenblikken voor elke westerse vrouw. Geen enkele kon aan hen tippen. Ze bespeelden je lijf als was het een ultiem afgestemd instrument. Zo fijn, zo nobel en o, zo zacht en teder. Ze kneedden je spieren op zo een erotisch prikkelende manier, dat je relaxatie nog nooit in je leven, ooit zo een hoogtepunt bereikt had. Wie de “Decamerone” van Fellini ooit gezien heeft, moet weten dat zelfs deze prent nergens zo diep ging, nergens je zinnen zo streelde, en je nergens zo kon bevredigen, als de avonden én nachten die ik deelde, samen met Pon en Dan. Ze waren de liefelijkheid zelve, voor tweeduizend frank. Ze waren zo zacht, zo glad van huid, zo poezelig en glad geschoren. Ze waren de ultieme vrouwen, die eender welke man, natte dromen bij de vleet, bezorgen konden. Natte dromen, en de rest.

Ze gaven je het gevoel dat je als man, hun heer en meester was, dat ze je gehoorzaamden op al je wenken, en dat ze volledig ten dienste stonden van je persoon en je verwachtingen. Ze gaven je echt het gevoel over macht te beschikken, zonder daarbij de nadruk op misbruik te willen leggen. Ze zagen er fantastisch uit. Met hun lange donkere haar. En je kreeg het gevoel dat ze je de ware liefde gaven. Alle liefde die in hen zat. Ze wilden je allebei behagen, bij hen voelde je jezelf pas goed, en je begeerde hen allebei en samen. Je voelde binnen in jezelf, die dierlijke lust steeds groter worden, je voelde die zwellen van klein naar groot, om je, op het laatste moment, niet meer de mogelijkheid te laten om je in te kunnen houden. Dan verhardde je penis tot die trotse boomstam, waar iedere man fier op is. En je voelde je wildste lusten groter worden. En nog groter. En dan verloor je de controle. Dat passief neer liggen na al die intiemste en meest intense strelingen te ondergaan, kon je niet meer uit houden. Je moest en zou hen beklimmen. Samen of een voor een, het kon je niet meer schelen. Dan legden zij zich gedwee en onderdanig op hun rug. Het ene hoofd aan het voeteinde, het andere met haar hoofd aan het hoofdeinde. En dan kon je beginnen rammen, alle openingen waren goed. Je drong hun kut binnen, en je onderging een warme extase, haast het toppunt van genot. Een warme en welgekomen; omarming van je lul. Hun kutje opende zich als op commando. En het was geweldig. Je kon op hen beuken, en blijven beuken, je kon hen harder rammen, en op hen blijven doorrammen, heviger dan eender welke andere vrouw. Verder, uitgebreider en dieper. Je ging op hen te keer als een bezetene. Je zwierde hun benen over je schouders, en neukte hen, en het zweet droop van je rug. En je bleef maar rammen. Steeds dieper en dieper, steeds harder en harder. Van de ene opening naar de andere. Van mond – wat voor zalige tongen zij hadden – naar een kut en terug. Van hun kut naar hun kont en terug. Je zou willen blijven rammen tot aan het einde van je leven. En je climax steeds verder uitstellen. Want je wou zo lang mogelijk, zo diep mogelijk binnen, in hen blijven. En hun intiemste delen beroeren. En je bonkte in hen, steeds weer op en neer, zo diep naar binnen als je maar kon. Hoe dieper hoe liever. En hoe groter je genot. Hoe het kwam, ik weet het waarlijk niet, maar wanneer ze voelden dat je ver aan je einde was, dan werd het geheel nog intenser. Want dan stak één van hen haar vingertjes bij je naar binnen, en streelden en duwden alzo, tegelijk zacht, intens en diep op je prostaat. Je genot steeg zo op een haast nooit bereikte hoogte. En dat was dus echt zo. Je schoot al je hete en onhoudbare zaad dan op het ritme van hun vingers diep in een kut, of in een mond, of in een aarsopeningetje. En je ging bijna uit je bol. Je brulde het uit als een bitsige stier, als een loopse leeuw, als een brullend damhert. Knallend vuurwerk in je hoofd. En diep in je onderbuik. Je hartslag bereikte zijn hoogtepunt en je stokte naar adem. En ze ondergingen dat allebei steeds, hoe dan ook, met die onverbiddelijke glimlach op hun mond. Ik wil ervoor tekenen, om zo dit leven te mogen verlaten, om op die manier te mogen sterven. Met hen in mijn armen, of beter nog, onder mij. Ik snuif nu nog hun ondefinieerbare geur, hun oosters parfum. Ik ruik nog hun zachtaardigheid en hun goede intenties tegenover mij. En die gedachte doet steeds weer iets groeien.

Voor iedereen wiens blik met ontevredenheid op oneindig gericht is, is elk nieuw jaar steeds gevuld met diezelfde shit. Wie geen zonnetje in zijn leven heeft, ziet alleen maar wolken en duisternis. Vaak zie je steeds hetzelfde voor je ogen. Steeds dezelfde ellende. En dat is altijd je eigen ellende. Nooit je fantasie. Want de realiteit is vaak wreder, dan al je wildste fantasieën samen. En ellende is steeds onbeschrijfelijk. Voor iedereen is zijn eigen ellende immers, de grootste van de wereld. Een ander zijn miserie is nooit zo erg als die van jezelf. Je leven hangt vaak vol spoken, en spookachtige gedachten. Maar zulke spoken verdwijnen niet, ze worden een onderdeel van je. Ze gaan je leven zelfs leiden, als je hen dat toelaat. En je verkilt. Diep binnen in. Uit de ogen van Pon en Dan, sprak soms ook die gruwel. En die gruwel was niets meer dan de gruwel die het leven voor sommigen onder ons is. Als ze me verhaalden over het leven dat ze ginder hadden, en over het leven dat ze hier hadden. Mannen zijn klootzakken, waar ook ter wereld ze zich bevinden, en eender welke kleur ze hebben of eender welke taal ze spreken. Mannen willen vrouwen overheersen, wat ook hun overtuiging is. Dat zal wel altijd in de geschiedenis geweest zijn hoor, maar daar bestaat geen enkel excuus voor. Het mag niet zijn dat vrouwen de mindere zijn van mannen. Maar gelijkwaardigheid hebben Pon en Dan nooit gekend. Ze waren steeds verrast van het beetje goedheid dat ik voor hen toonde. Of van het goedkope boeketje bloemen dat ik hen meebracht. Voor dat zakje bonbons. Ze hadden dat nog nooit gezien. Hun pooier bleef steeds innemend op de achtergrond, in de bijkeuken, dicht bij het geld. Hier was hun pooier blank, maar in Bangkok was hij even tanig van kleur als zij beiden. Pooiers zijn in alle landen thuis. Hun ruggen toonden nog vage sporen van geheelde zweepslagen. Het was gebruikelijk, vertelden ze me, dat, wanneer je bij hen als dertienjarig kind geen zin in mannelijke contacten had, je bestraft werd met de zweep. Of met brandende sigaretten. Als straf kreeg je ook wel eens een baseball bat naar binnen gestoken. Of iets dergelijks. Maar ook wel hele vuisten. Of voeten. Een vriendinnetje van hen kreeg zelfs zoutzuur in de ogen, en in haar genotsgrot gegoten, vertelden ze me nog. Met een trechter. De marrollen van Bangkok, daar was het pas wreed leven. Voedsel was er vaak niet genoeg, als je het dan betalen kon. Maar ook hier hadden ze het wel moeilijk. Van elke drieduizend frank, hielden ze er elk maar vijfhonderd over. De rest was voor het huis. En van die vijfhonderd frank per klant moesten ze leven. Uitbuiting is van iedere wereld. Zeker van hun wereld, en evenzeer van de onze.

Ze bezorgden me momenten waar de wereld bij in het niets verzonk. Momenten waarop de hele wereld mij geen bal meer schelen kon. Ik was nog jonger toen, en nog niet wijs. Ik was onschuldiger toen, maar niet snel tevreden. Ik hield van vrouwen, voor wat ze met mij deden. Ik was jonger toen, maar ik dacht reeds als een oude man. Ik was zeker niet zo slim toen, en toch zo tevreden met mezelf. En ik ben nu slimmer geworden, en niet meer zo erg tevreden met mezelf. Denk ik. Het leven is niet gemakkelijk, en niet alleen voor Pon en Dan. Het leven kon iemand in vernieling achterlaten, en toen dacht ik, kijk maar naar Pon en Dan. Dacht ik. Ik dacht, ik profiteer maar van hun lijf en bevredig al mijn lusten. Ik verwachtte dat ze tevreden waren met mijn klandizie, wat wist ik beter. Ik was jonger toen. En meende de wereld te grijpen op zijn smalste deel. Wist ik veel, toen. Wist ik veel dat ze eigenlijk een uitweg zochten. Wist ik veel dat ze eigenlijk naar geluk zochten. Wist ik veel dat ze net hetzelfde zochten, als ieder ander mens, en zelfs net hetzelfde als ik toen. Wist ik veel, dat ze gewoon uit dat onverbiddelijk leven wensten te stappen. Maar ze kenden geen ander leven. Angst voor veranderingen, angst voor het vreemde, angst voor vrijheid. Ik was jonger toen. Ik wist, dat ik hen begreep, maar hoezeer begreep ik hen. Ik wist, dat ze mijn verslaving waren, voor maar tweeduizend frank. Ik wist, dat ik hen kocht. Ik wist, dat ze een koopje waren. Ik wist, dat ik hen gebruikte. Ik wist, dat ik mijn lusten op hen botvierde. Ik wist, dat ik van hen profiteerde. Wat wil je, ik wist toch dat ze hoeren waren ? En het ging om mijn zaad, dat ik kwijt wou, het was toen eender in welk gat. Ik wist, dat het me goed deed. Ik wist, dat ik ervan genoot. En ik wist, dat ze betaald waren. En ik wist, dat daarmee de deal rond was.
Wat zeg ik allemaal, ik wist zoveel.
Dacht ik.
Als ik op dat alles terugblik, ben ik verbaasd over mijn toenmalige naïviteit. Om mijn onverschilligheid, om het idee, dat ik toch om hen gaf. Ik weet wel beter, nu. Of ten minste, dat denk ik toch. Ik gaf niet om hen, ik gaf alleen om mezelf. De rest kon me gestolen worden. Dat besefte ik pas later, veel later. Ik kwam vaak bij Pon en Dan, bijna wekelijks. En ik had het goed bij Pon en Dan, zo herinner ik me het toch. Maar ik ben wijzer, nu. En ik denk wel een beetje anders, nu. Ik frequenteer dat milieu nu niet meer. Want ik weet wel beter, nu. Denk ik toch. Ik weet nu, dat ze, net als ik trouwens, de producten van hun tijd, hun milieu en hun origine waren. Dat het lot dat ze beschoren waren, het lot van miljoenen is. Toen, en zonder enig twijfel, nu ook nog. En dat ze menselijke wezens waren, net als ik. Ik had ze toch eens bij mij thuis kunnen uitnodigen, en hen ontvangen op een festijn. Waarom deed ik dat toch niet? Waarom gunde ik hen geen pleziertje ? Ik bekijk de wereld, en mijn herinnering aan hen, uit een meervoudig, en breder standpunt, nu. Zouden ze wel gekomen zijn, toen ? Zouden ze mogen komen zijn ? Zouden ze zich niet geschaamd hebben, zoals een gewone arbeider zich schaamt en zich verstoppen wil, op het feest van zijn baas ? Zou ik hen überhaupt uit hun leven kunnen halen hebben ? Zouden ze dat echt zelf gewenst hebben ? Zouden ze wel iets anders willen doen hebben ? Je kan vastgroeien in gewoonten. Ik weet dat ik de klok niet terug draaien kan, hoe zeer ik dat ook zou wensen. En ik weet dat ik de wereld niet eigenhandig veranderen zal, maar wat is er mis aan proberen ? Ik weet hoezeer ik de wereld zou willen veranderen, maar doe ik er geen poging toe, op deze manier ? Iedereen doet wat hij kan. Nietwaar ? Ook u. Of niet ?

Mijn wipjes met Pon en Dan, ze spreken tot de verbeelding. Die onderdanigheid van hen, was de ultieme fantasie van elke man, dus ook die van mij. Mannen zoeken die vervulling dagelijks bij alle vrouwen. En ik had die toen gevonden bij Pon en Dan. En dat streelde mijn ijdelheid, net als die het ego van anderen strelen zou. En ze bedienden je echt op hun wenken. Als je een tong in je kont wou, staken ze die van hen er schaamteloos in en likten ze je proper.

Op een avond stond ik weer voor de woning waar ze werkten. Alle licht waren uit, alle gordijnen waren gesloten, en het lampje naast de deur, dat je altijd welkom heette, was eveneens gedoofd. Op mijn bellen werd niet gereageerd. Niemand kwam opendoen. Toen ik voor de tweede keer belde, viel mijn oog op de zegels die op de voordeur kleefden en op een gele brief die naast de deur op de gevel geplakt was. Het was een geschrift van de gerechtelijke politie. Dat dit huis wegens onderzoek naar frauduleuze praktijken gesloten was, de bewoners gearresteerd en dat het onderzoek nog lopende was.
Toen ik van de eerste schrik bekomen was, en een beetje sip, beteutert, en een ook wel een beetje treurend, terug naar mijn wagen wat verderop stapte, dacht ik even aan een liedje van Jacques Brel:

Mourir pour mourir,
je veux mourire de ivresse,
car mourir d’amour
ce n’est que mourir a moité.

Mourir pour mourir,
je veux mourir sans tendresse,
car mourir d’enieu,
ce n’est que mourir pour la vie.

Je veux finire ma vie,
avant q’elle soit vielle,
entre les que des filles
et les queues de bouteilles !

Ik heb ze nooit meer gezien, mijn Pon en Dan.
Ik weet niet wat er van hen gekomen is, ik weet niet waar ze zijn, en ik weet eigenlijk ook helemaal niet of ze nog zijn. Soms is het leven erg. Soms krijgen we zo een schok van het leven. Soms trapt het leven ons wezenloos. En soms laat het leven ons volkomen onverschillig.
Ik weet niet wat er met Pon en Dan gebeurt is, toen. Zijn ze nog in ons land, of zijn ze naar het buitenland versast geweest ? We zijn nu twaalf jaar later, en ik zal het wel nooit te weten komen. En dat vind ik best jammer.
Heel erg jammer.
Of niet ?

De tandwieltrein van hovaardigheid

2008-09-04T00:23:00.003+02:00

Je kijkt wel eens terug op je leven.
Ik weet niet hoe dat met u zit.
Maar ik doe dat wel eens.
Dus, ik ga ervan uit, u dus ook.
En hoe ouder ik word, hoe vaker me dat gebeurt.
Je staat ergens in je leven, en je blikt terug.
Je wil weten hoe het nu eigenlijk kwam, hoe het komt dat je aanbeland bent, daar waar je nu bent. Hoe je van gisteren tot vandaag bent geraakt.
Je overloopt snel een paar jaren, of je overloopt al even snel een paar tientallen jaren.
En je houd een algemene indruk over.
Of niet.
Soms zie je alleen maar de fun en de leute die je gehad hebt.
Soms zie je alleen maar het verdriet en de ellende.
Soms zie je de up en downs.
En soms zie je de contrasten die eigen zijn aan jouw leven.
Gewoon, omdat contrasten, tegenstellingen, net als die ups en downs, des levens zijn.
Ze staan tegenover elkaar, ze zijn antipoden.
Net als succes tegenover tegenslag slaat, zo staat onze zelfwaardering tegenover de lange lijst fouten die we onszelf toeschrijven. Want die fouten, die hebben we allemaal wel is begaan, of we ze nu tegenover onszelf toegeven of niet. Ze zijn er wel. Ook al proberen we ons eruit te praten, of de schuld elders, of bij iemand anders te leggen. Ook al doen we dat hoffelijk, het blijven fouten waar we excuses voor proberen te verzinnen.
Ja, je kijkt dus wel eens even terug op je leven.
Je maakt een soort van balans op.
Je kijkt naar de baten en de lasten, zoals een perfecte boekhouder dat zou doen.
En wat heeft het je opgebracht ?, vraagt je jezelf dan af.
Wel, ik weet dat niet echt voor u.

Ik weet dat wel voor mezelf.
En , geloof me vrij, dat is niet bijster veel.
Ik overdrijf niet.
Om te beginnen heb ik nu wel mijn huisje.
Allez, ik wil zeggen, ik heb een deel van mijn huisje.
De rest is nog van de bank.
Maar al wat er in staat, ja, dat is al wel volledig betaald.
Dus dat is pas echt helemaal van mij.
En ik heb mijn vervoer.
Een oude berlingo, die al wat bejaard begint te worden als je zijn leeftijd weet, en eigenlijk al heel erg bejaard is, als je zijn kilometerteller eens bekijkt.
Ik heb mijn motorfiets, de grootste vreugde in mijn leven.
En ik heb mijn vrouw.
Al kan je moeilijk een vrouw door een bezittelijk voornaamwoord laten vooraf gaan, ondervind ik.
Met een vrouw is het net zo als met kinderen trouwens, ze zijn nooit van u.
En zeker niet van u alleen.
Maar dat gaat zo met mensen, dus dat gaat zeker zo met vrouwen.
Voor de rest, wel, ik heb nauwelijks vrienden.
Al mis ik dat niet.
Ik ben vrij extreem van opvattingen en ideeëngoed, en, het is alom bekend, dat helpt niet echt goed in het maken van vrienden. Maar dat geeft niet, ik zie mezelf al heel men leven vrij graag als een eenzame wolf. Zonder zijn spreekwoordelijke schapenvacht. En wél met scherpe tanden. Ook al zijn het valse. In die rol voel ik mij opperbest. Zonder dank. En ik vorm me dan ideeën en gedachten, en meningen en opinies over alles en nog wat, en ook wel mensen, maar steeds van op een comfortabele afstand. En soms ook van vrij dichtbij. Soms zelfs van te dicht bij. Ja, soms is het frustrerend je ongecultiveerde talenten niet aan de wereld te tonen, en soms is dat maar goed ook. Niet iedereen is opgezet met jouw mening over ditjes en datje. En zeker niet met je mening over henzelf. Onontgonnen talenten liggen aan de bron van menig grandioos idee. Maar niet iedereen is gebaat met ideeën. Alleen maar als ze der zelf munt uit kunnen slaan, of een andere vorm van profijt.
Wat ik merk rondom mij, is dat vele ambities stranden in frustraties.
Want ideeën monden niet steeds in realisaties uit. Alleen maar bij de happy few.
En frustraties regeren een groot stuk van de wereld.
Kijk maar eens naar uw baas.
Als je goed kijkt zal je het merken. Ook al ben je je eigen baas.
Want je werkt nooit voor jezelf he, wel voor het geld. Iedereen zoekt naar succes, of beter, naar de sleutel tot succes. En iedereen denkt dat hij of zij, zelf de aard en de inhoud van dat succes bepaald. Niets is echter minder waar, de maatschappij bepaald de inhoud ervan, of beter, wat dat die maatschappij en onze opvoeding in ons projecteert.
Het opmerkelijkste, en ook het meest frustrerende voor die “kijker op afstand”, is dat onze maatschappij beheerst word door concurrentie en competitie. En eigenlijk zijn beide woorden een beetje synoniemen van elkaar. Zeker als je er even over nadenkt. Of beter, ze lopen naadloos in mekaar over.
Want, zeg nu zelf, wat is competitie ??
Competitie is iets dat we meekregen toen we nog, een miljoen jaar geleden, als beginnende mensen, in onze grotten woonden of er probeerden in leven te blijven.
Toen was er de drang en de competitie de natuur te overwinnen, belangrijk voor het overleven van onze soort. De koers naar eten. Hij die het meeste beesten kon doden, had het meest te eten. Voor hem en zijn nageslacht. Zo simpel was het. Dat is de oorsprong van de competitie, de oorsprong van de drang naar succes, de oorsprong van de eerste te willen zijn, ligt hem in de drang om het voortbestaan van de soort veilig te stellen. Want alleen de eerste en de meest succesvolle is goed genoeg. Die heeft aanzien. Die krijgt nageslacht.
En de wereldbevolking denkt anno 2008 nog steeds in die termen.
Succes doet mensen opkijken, en er zich aan spiegelen.
Alleen gaat het gewoonweg niet meer om het aantal gedode beesten. Succes weerspiegelt zich, vandaag, bijna net als 20000 jaar geleden, in macht. Al was dat toen de macht van de stenen kei, de macht van de knots of de macht van speer en boog, nu gaat het om de macht van het geld, de macht van bezit en eigendom. En macht, vermoord al wat het aanraakt. Slagschepen, kanonnen, vliegtuigen en raketten, stuk voor stuk zijn ze de verlengstukken van de biceps van onze rechterarm geworden. Mooie vooruitgang, niet ? Technisch zitten we zeker en vast in de éénentwintigste eeuw, dat staat als een paal boven water, maar geloof me vrij, emotioneel zitten we nog steeds in onze grotten. Onze emoties volgen onze wetenschap niet, en ons gemoed onze technologie evenmin. Onze relationele ontwikkeling loopt eeuwen achter op onze technische. En daar zullen we als ras, vroeg of laat, grandioos, de onvermijdelijke dupe van worden. In zoverre dat we dat nog niet zijn.
Eigenlijk is alles in een mensenleven, en in extensie in de mensengeschiedenis, niets meer dan een zoeken naar evenwicht. Het is een grote wereld, en al word hij alle dagen kleiner, het is nog steeds een wereld waarin utopisch idealisme staat tegenover arrogante betweterij en flagrant machtsmisbruik. En waar zit het evenwicht, vraagt u zich met mij af ? Wel, om eerlijk te zijn, ik denk ook niet dat het er is. De balans slaat het ene moment in de ene richting uit, om het volgende moment helemaal van richting te veranderen. En steeds draait het om wisselende belangen. Dat was zo ten tijde van de eerste pyramidebouwers in Atlantis, later in Mesopotamie, nog later tijdens de Franse Revolutie en het paar wereldoorlogen dat we versleten hebben. En dat is vandaag nog het geval. Eigenbelang en de wet van de sterkste. Want er is niet één goede weg, er is niet één goede richting, net als er geen goede sleutel tot succes bestaat of er een eenduidige waarheid bestaat. Er is geen universeel antwoord op alle vragen. Net als er geen universele tragedie volgt uit alle onheil. Maar alle onheil veroorzaakt wel tragedies. Er bestaat immers niets als een universele tragedie, he, iedereen heeft immers de zijne. Alleen zij, die bij wijze van spreken samen met de moedermelk, zachtmoedigheid in zich hebben gekregen, vinden hun geluk in kunst. En die groep word gelukkig, steeds groter. Maar het overgrote deel van ons mensenras zoekt het elders. En meestal is dat in macht in al zijn vormen en aspecten, in de weelde, die vaak met die macht samengaat, of in wetenschap. En de groep die voor het laatste kiest, word al even gelukkig, ook steeds groter.

Het geluk is niet meer dan een heel bescheiden schim van al wat hierboven staat. Bovendien is het een waarheid als een koe, dat alle zoete dingen des levens een bittere nasmaak op de tong hebben. Iedere bloem verwelkt, en nog sneller als we ze plukken. Hooglopende emoties sterven vlug. En net als bij die bloem, vergeten we snel de doornen die ons prikten, toen we die mooie roos van zijn stam afsneden. Dit is een geweldige metafoor voor het leven. We vergeten graag onze kwetsuren uit het verleden, en verheerlijken dan onze mooie herinneringen. Het verleden hebben we beleeft en meegemaakt, van de toekomst kunnen we dromen. We hunkeren steeds naar wat we niet hebben, en zijn nooit tevreden met wat we in handen hebben. Dat geeft ons de aanzet om, wat we al hebben, te veranderen. En dat is de basis van al wat we evolutie zijn gaan beginnen noemen. Met geluk is het net als met bezit, het staat in de hoek naast ons, maar we kijken eraan voorbij, omdat het nooit genoeg is. Met macht is het overigens net als met geluk, je krijgt er nooit genoeg van, en je weet nooit welke dosis volstaat. Alleen dat ze alsmaar groter moet zijn en groeien moet. De basis van alle macht stinkt eigenlijk bijzonder veel naar egotisme. En aan elke hoeveelheid ervan zit een reukje. Want eerlijk is ze nooit. De duivel van deze verdorven mateloosheid noemt hovaardigheid. En hovaardigheid loopt steeds uit op verval. Kijk maar eens terug in de geschiedenis en zie hoeveel dictators door hun volk verkozen en of geëerd werden, voor de consequenties van hun beleid duidelijk worden. .
Het is deze hovaardigheid die van geschiedenis en toekomst, een terugval naar barbaarsheid maakt. En als ik links en rechts rondom mij kijk, zie ik die barbaarsheid stilaan de bovenhand krijgen. Stilaan zeg ik. Want dat zie je immers eerst in kleine dingen. Zo begint het. Buschauffeurs krijgen molotovcocktails op hun voorruit gesmeten. Naties dringen andere naties binnen om hun elementaire rijkdommen als de hunner op te eisen. Regimes worden veroordeelt omdat hun goden niet overeenstemmen met de meest gangbare. Zeg me, wat zijn de meest gangbare goden anders ? Door de toenemende welvaart begint de weelde van onze samenleving onze fysieke en morele grondvesten te verstoren. Levensvreugde vinden we niet meer zoals eertijds in het werk dat we met onze handen verrichten, we zoeken naar fysieke bevredigingen. Naar de bevrediging van onze lusten. Zijn die misschien anders geworden dan vroeger. Wel, neen. Maar in vergelijking met die mooie oude tijd, zien we dat onze grenzen vervagen, onze morele grenzen verschuiven steeds verder naar extremere horizonten. In deze steeds kleiner wordende wereld, vervaagt het gevoel van het gemeenschappelijk belang, we zijn geen maatschappij meer, maar een wereld vol egoïsten die naast elkaar leven. Daarom is, in een wereld met ongezien communicatiemiddelen, de eenzaamheid nog nooit in de geschiedenis van het mensenras, zo groot geweest.
U ziet het, veel aspecten van het leven passen in mekaar, net als de tandwielen van een versnellingsbak.
Maar zonder de gepaste olie, en zonder degelijke roulementen, loopt de beste versnellingsbak vast.
En dan is hij stuk.
Onherroepelijk.

Souvenirs

2008-08-26T00:50:00.000+02:00

Ik herinner me het goed.
Het gebeurde in mijn jeugd.
Mijn vervlogen jeugd.
Toen is het eigenlijk allemaal begonnen.
Maar soms vraag ik me af of het wel echte herinneringen zijn. Of het misschien verweven fantasie is met een gedeelte realiteit. Het lijkt soms of delen van de realiteit vermengd zijn met delen uit dromen. En dan weet je niet meer waar de realiteit eindigt en de droom begonnen is. Het is me zelf niet echt duidelijk. Wat me wel duidelijk is, is dat mijn dromen meestal nachtmerries zijn.
Het is raar. Echt.
Ik herinner me niet wanneer ik voor het eerst chocolade gegeten heb.
Ik weet niet meer wanneer ik leerde met de fiets rijden.
Ik zou niet meer kunnen zeggen wanneer ik de eerste keer op een vrouw verliefd werd.
Ik herinner me niet wanneer ik mijn eerste foef gevuld heb, en ze vol gespoten.
Verdomme, ik weet zelfs niet meer of ik ze wel vol gespoten héb !
En ik weet zelfs niet meer welk gezicht op die eerste foef plakte.
Mijn logica zegt me dat het dan wel de foef van een hoer zal zijn geweest.
Net als bij negentig percent van de rest van de mannelijke wereldbevolking.
Maar de waarheid is, ik weet het niet meer.
Ik herinner het me niet meer.
Het is eigenaardig.
Ik herinner me elke naald die ze vanzeleven in mijn vel gestoken hebben.
Ik herinner me elke naald die ik zelf in mijn lijf gestoken heb.
Ik herinner me, de dag dat mijn leven op aarde een hel werd.
Als was het gisteren.
Ik zie mezelf nog zitten op de schoot van mijn vader.
Ik was negen, of tien misschien.
En ik kreeg achtenzestig naalden in mijn boven en onderarmen gestoken.
Allergie testen noemden ze dat, geloof ik.
Achtenzestig.
Geloof me.
Ik weet dat.
Want, ik heb ze elke keer zelf geteld.
De aangename dingen vergeet je snel.
Alsof ze voorbij vliegen op wolken, een eind boven je hoofd.
Een heel eind boven je hoofd.
De nare dingen vergeet je niet, ze vormen je eigen en persoonlijk stukje hel.
Jouw hel. En je leeft er midden in, want ze is een stuk van je.
Tussen de tests, tussen de elektroden, tussen de naalden en tussen de witte frakken.
Witte frakken zijn geen mensen, het zijn dingen die het op je gemunt hebben. Op je vel als je nog kind bent, op je vel én op je portemonnee, als je groter word. Jouw welzijn is big bussiness. Geloof me. Zij teren op jouw leed. En ze leven van jouw zweet. Jouw zweet, en elke cent die je verdient.
Soms kom je er wel eens één tegen die het wél goed meent hoor. Das waar. Ne witte frak die je echt wilt helpen. Omdat hij of zij nog mens is en met je meevoelt. Maar dat duurt meestal niet echt lang. De job word snel te groot voor één witte frak alleen, en dan is het om zeep. Je word van her naar der gestuurd, ze beginnen zich als vampieren te gedragen die op je bloed uit zijn, én op al wat je nog rest. Je lijf is van hen, en met je leed hebben ze geen zaken. Het weerhoud hun interesse niet. Dat je hen daarmee zeker niet lastig valt, want das werk voor ne zielenknijper meneer. Het lijkt wel, dat je lijf de witte frakken behoort, je arbeid en je zweet je baas, je geld op de bank om je spullen af te betalen, en je sperma op de keukenrol.
Soms hoor je wel eens iets in de media over agressie tegen witte frakken. Dat doet me dan uitbundig lachen. En daar drink ik dan een goed glas op.
Geloof me, ze verdienen het. Ze verdienen het echt.
Want ze hebben die agressie zelf het leven gegeven.
Agressie.
Agressie gaat hand in hand met ellende.
Ze zijn mekaars broers, ellende en agressie.
En de haat is hun tweelingzuster.
Het sleutelwoord is zelfbeheersing.
Zegt men me.
Maar met sleutelwoorden is het net als met sleutels zelf.
Je raakt ze wel eens kwijt.
Dus nog meer witte frakken.
Wat jij denkt en weet speelt geen rol.
Hun wil is de enige waarheid, en de wet.
Net als bij de belastingen van vadertje staat.
Ja, voor velen is hun jeugd een gouden tijd vol plezierige herinneringen en fun.
Wat is het leuk leven met een perfect lijf, niet ?
En een geest bezitten die de doorsnee is van wat de maatschappij dicteert.
Het leven is hard. Of wat dacht je nu ?
Zeker als je, net als ik, niet op die gedicteerde lijn wilt lopen.
Wat wil je, ik ben geen kuddebeest, en ik zal het nooit worden ook.
Maar ook een eenzame wolf verliest wel is het noorden.
Zeker als hij dorstig is, en hij honger heeft.
Dan moet dat beest gevoed en gelaafd worden.
Anders word hij gevaarlijk voor zijn omgeving.
Dat is nu eenmaal zo met beesten.
De metafoor die hier om verklaring schreeuwt, is dat de witte frakken van ons beesten kunnen maken. En ik verdenk ze ervan dat ze dat met plezier doen. Ze zorgen ervoor dat je hen morgen ook nog nodig hebt, en overmorgen, en volgende maand, tot aan het einde van je kreupel leven. Zo verzekeren ze zichzelf en de klinieken waar ze werken, van hun inkomen. Ze zijn de kaartjesknipper, in een wagon van een lange trein, die ziekenzorg noemt.
Ook al pretenderen ze zelf het tegengestelde.
Want pretentie en arrogantie, dat hebben ze met hopen.
Die groeit immers gelijk met hun studieniveau en het aantal patiënten.
Hopeloze toestanden. Als patiënt ben je de pingpongbal tussen witte frakken.
En je mag niet wanhopen.
Maar wanhoop heerst.
Zeker als ze je herinneringen vult.
Al is er voor dit soort herinneringen, geen plaats in de souvenierskast van je living he.
Niet ?
Of wel ?

...
..
.

Zwoele nacht

2008-08-16T23:48:00.000+02:00

Dinsdag vorige week was het al vrij laat toen ik naar bed ging. Ik ga vaak laat slapen. Dat komt omdat ik s' avonds het meest inspiratie heb om wat te schrijven. Ik overloop de belevenissen van de gepasseerde dag, en spin er een verhaaltje uit, al dan niet gespekt met een kleine of grotere dosis fantasie. Ik doe dat al jaren zo, en dat werkt mede omdat ik een slechte slaper ben. Ik val erg slecht in slaap, behalve dan na het eten, maar dat is dan niet de bedoeling.
Maar dinsdagnacht kon ik maar niet in slaap geraken, een onaf verhaal spookte door mijn hoofd, vergezelt door die rondborstige donkerharige dame die me eerder op de dag mijn koffie bracht in een koffiebar van het winkelcentrum van Sint Niklaas, waar ik vaker kom als ik boodschappen doe. Ze was onverwacht kortaf tegen mij, en ik vroeg me al heel de dag af, of ik dat bij haar veroorzaakt had, of het gewoon haar inborst was.

Ik geraakte maar niet in slaap. En om gewoel te vermijden in een bed waar ook mijn geliefde sliep, stond ik opnieuw op. Ik besloot een kleine wandeling te maken. Dat doe ik meer als ik slecht slapen kan. Vroeger deed ik dat samen met mijn hond, maar sinds die is heengegaan, doe ik dat alleen maar met mijn fantasie en geweten. Ik sloot de voordeur achter mij, en stelde vast dat het een kalme, warme en haast zwoele nacht was. Ik nam mij voor van deze rust en kalmte te profiteren, en stapte door. Meestal wandel ik tot aan het kleine kerkhof van mijn dorp. Dat is net niet te ver, en net ver genoeg om voldoende verzet gehad te hebben om de slaap daarna te kunnen vatten. Ik wandelde met vaste schreden over het voetpad. Ik hoorde alleen de echo van mijn eigen voetstappen, zo stil was het. De poort van dat kerkhof was gesloten, zoals het hoort. Maar de muur waarvan hij deel uitmaakte, hield even na de hoek gewoon op om een goede meter verder vervangen te worden door een slecht bijgeknipte haag. Deze doorgang was zeer goed gekend bij het plaatselijke kerkhof-bezoekende publiek. Het was zelfs zo, dat er wel eens gegrapt werd dat door deze tweede ingang meer levend volk passeerde, dan door de officiële poort. Die officiële poort word dan ook wel eens de dodenpoort genoemd.

Ik begaf me naar het kerkhof , omdat ik daar achterin een bankje wist staat. Nou neen, der staan verschillende bankjes rondom het stukje graszoden waar de as-verstrooiingen gebeuren. Ik doe dat wel meer. Ik zet me daar vaak in gedachten verzonken op een bankje. En dan komt de inspiratie meestal wel hoor. Of niet. Van kerkhoven gaat meestal rust uit. Je zit daar op een bankje, helemaal alleen, en al wat je ziet zijn grijze grafzerken, plantjes, bloemen en wat gras. En af en toe een vogeltje. Of een knaagdiertje. En ja, ik heb daar al wat afgebabbeld, met mijn gevleugelde vrienden ! En met anderen. Dus nu begaf ik me op deze zwoele nacht opnieuw naar dat bankje, links van het aanpalend bosje struiken, die de strooiweide omringde.
Groot was mijn verbazing. Ik was er duidelijk niet alleen. Nu weet ik uit ondervinding dat nogal wat jonge mensen uit de buurt de nachtelijke uren wel eens durven doorbrengen op een van deze bankjes. Inderdaad , ik heb al gemerkt dat deze banken wel eens gebruikt werden door jonge, en soms ook door minder jonge, stellen, die eigenlijk nergens anders heen konden om te voldoen aan hun wederzijdse behoeften aan affectie en seksuele genoegens. Ja, er word wat afgevreeën op die banken na de sluitingstijd van het kerkhof. Een beetje luguber vind u ook niet ? Maar ja, sommige jonge mensen houden ook van vampieren en dergelijke wangedrochten, dus ik denk maar dat dit het privilege van hun jeugd is.
Maar dit keer zaten er geen jonge mensen te frutselen. Er zat blijkbaar een erg oude man op de bank waar ik mij naar toe wou begeven. In het maanlicht zag ik de diepe groeven die de rimpels doorheen zijn gelaat baanden. Hij droeg een oude hoed en een opvallend gedateerd pak. Zijn snor herinnerde aan een periode voor de tweede wereldoorlog, en de sigaar die hij traag inhalerend, langzaam oprookte, had helemaal geen geur. Hij bewoog heel traag, zoals je dat zou zien in een vertraagde film, toen ik, ietwat twijfelend op hem toestapte. Maar hij zat dan ook wel op mijn bank. Hij verhief zijn hoofd, haalde langzaam zijn sigaar vanonder zijn besnorde lippen.
Dag jongen, zei hij me met een schorre en krakende stem, hoe gaat het met jou Tejo ?
Ik keek hem erg verbaasd aan. Ik had deze mens nog nooit in mijn leven gezien. Ik geef toe , hij leek op iedere oude man die je wel op extreem oude familieportretten tegenkwam. Die had ik in mijn jeugd ook wel bij mijn familie en ouders gezien. Maar allez, alle gebruinde foto's uit die tijd lijken op mekaar. Straattaferelen, tuintaferelen ..., tableaux vivantes noemde ze dat destijds geloof ik, allemaal oude mensen in pakken en hoeden die er poëtisch gelukkig uit zien. Niet alleen de foto's uit die tijd lijken op mekaar, ook nog eens de personages die erop staan, dat het nu mannen zijn of vertegenwoordigsters van het vrouwelijke geslacht.
Dag meneer, sprak ik bescheiden en met onderdrukte stem zoals betaamd op een kerkhof, ken ik u van ergens misschienst ?
Ik ging aan de andere kant van de bank zitten, en keek hem wat verdwaasd aan. Hij kende immers mijn naam, en ik wist niets van hem. Hij was voor mij een vreemde, ik was voor hem een bekende. Dus wat zou er mis kunnen wezen aan die vraag ?
Ik denk niet dat je me gekend hebt, al zou je me wel kunnen kennen, antwoordde hij in raadsels, en hij legde duidelijk en met een haast krakende stem, de nadruk op het woordje “zou”.
O, ja, antwoordde ik met een onverhulbare glimlach van geboren scepticus, waarom zou ik dat dan ?
Hij keek me langzaam aan, en met een schuifelend gebaar duwde hij zij hoed wat verder omhoog. Zijn gitzwarte ogen werden beter zichtbaar in de maneschijn. Zijn blik ging haast door merg en been. En ik voelde een rilling over mij, een koude rilling, een rilling van herkenning. Ik kon hem niet thuisbrengen, maar ik kende die oude man ergens van. Die man met priemende ogen van koude en kille kool, die kende ik. Ik wist niet van waar of wanneer, maar ik kende hem. Er overheerste me een gevoel van herkenning én een gevoel van verbazing. Ik weet niet waarom, maar het gevoel van verbazing overheerste me, en iets zei me dat ik ooit in relatie tot deze stokoude man moest gestaan hebben. En tegelijk overviel me iets vertrouwds. Ik kan ook niet zeggen waarom, maar ik wist dat deze ontmoeting geregeld was. Geregeld en besproken, nog voor ik er van wist.

Weet je Tejo, zei de grauw bruine man me krakend, heel veel mensen lijden een leven van tien centiemen, terwijl hun leven nen hele frank waard is.
Wel, antwoordde ik met een beetje arrogantie, we leven nu toch al wat jaren van de euro weet u.
Hij reageerde daar niet op.
Jij, jij leid het leven van tien cent., zei hij me droogjes.
Ik voelde me wat geërgerd. Hoe kon hij in godsnaam weten hoeveel mijn leven waard was ?
Bekijk me niet zo kwaad, vervolgde hij tergend langzaam, ik weet wat je denkt.
En, hij zuchtte hoorbaar, ik weet wat je waard bent., vervolgde hij even traag.
In onze tijd, mochten we niet leven zoals we wilden, nu willen jullie niet leven zoals jullie mogen. Jullie draaien het leven op zijn kop. En dat, terwijl er niemand een goede reden heeft om dat te willen doen. Jullie denken alleen maar aan bezit, aan geld, aan roem. Maar niet aan erkentelijkheid en niet aan mededogen, niet aan begrip en niet aan verantwoordelijkheden. De wereld is een harde plaats geworden. Der is geen plaats voor mensen meer, alleen maar voor hun prestaties en bezit. Der is alleen maar plaats voor genieën, niet meer voor gewone mensen. Jij, jij hebt gestudeerd, cum lauda aan de universiteit. En wat doe jij ? Niet bijster veel van wat je geleerd hebt, naar mijn mening.
Bij dat laatste woord probeerde hij zijn stem te verheffen, maar dat lukte hem
Ik schrijf, antwoordde ik droogjes.
Jij schrijft gedichtjes !, reageerde hij op een honende toon.
Denk je daar je leven mee te vullen ? , toornde hij verder.
Ja, dat denk ik wel, antwoordde ik wat geschrokken, ik ben daar goed in.
Maar, reageerde ik even gevat, kunnen we ons even aan mekaar voorstellen misschien ? Ik ben Tejo...
Verbist !, antwoordde hij luid en met het nodige timbre ,ik ken je wel, je draagt immers dezelfde naam als ik !
Pardon, aarzelde ik, zijn wij misschien bekenden ?
Hij berustte even en werd een stuk kalmer.
Ik ben de overgrootvader van je overgrootvader, zei hij, het hoofd buigend, Theodoor Verbist.
Een vonk van herkenning schoot door mijn hoofd.
Ik herkende dus de trekken in zijn gelaat.
Ik herkende zijn krakende stem.
Ik herkende zelfs al de rimpels in zijn gezicht.
En ik herkende zijn trage manier van spreken.
Het waren die van mijn grootvader en mijn vader. En ook die van mij.
Jij zou beter iets doen met dat universitair diploma, schampte hij me na.
In mijn tijd gingen alle ingenieurs werken dirigeren in de Kongo, en ze kwamen rijk terug, geloof me maar ! Blies hij onder zijn snor door. Zijn adem rook naar zijn sigaar, duffig en met weinig smaak. Of rook hij gewoon naar ouderdom ?
Tja, antwoordde ik op mijn gemak gesteld, de Kongo is ook de Kongo niet meer dat het geweest is hoor. De Congo is in volle evolutie tegenwoordig !, merkte ik schamper op, en voegde er schertsend aan toe, maar dat was in uw tijd nog niet het geval zeker ?
In mijn tijd, en in de tijd van mijn kinderen, werkten de mensen, en in de tijd van jouw ouders ook., diende hij mij van repliek, nu tokkelen ze op plastieken toetsenbordjes voorzien van veren, omdat ze anders hun vingers pijn zouden kunnen doen !, hij ging hier duidelijk erg in op.
Dat noemen we nu ergonomie, grapte ik langs mijn neus weg, in een poging het gesprek een andere wending te geven..
Ik noem dat luiheid, kwam hij kordaat terug, luiheid en profiteren van anderen, en bovenal profiteren van de maatschappij. Jij zou het een plicht moeten vinden om je geweten en opgedane kennis samen te brengen, en de wereld te helpen verbeteren door de vruchten van de samenwerking van je kennis en gevoelens voor techniek en communicatie. Daarvoor ben je op de wereld gezet ,en niet om proza te schrijven !
Ik voelde me geschokt door die stormvloed van woorden. Een vraag borrelde even door mijn hoofd. Het was me niet direct duidelijk waar de duiding van die vraag zat, maar hier en daar begon er me toch ergens een klein belletje te rinkelen.
Hij was de overgrootvader van mijn overgrootvader, zei hij daarnet. Met een snelle berekening, kwam ik erop uit, dat hij dan zeker van voor de eeuw-wisseling moest geboren zijn. Niet deze eeuwwisseling welteverstaan, maar zelfs van voor de vorige. Hij dateerde dus van een flink stuk voor de eerste wereldoorlog. Van in de jaren achttienhonderd en nog wat ... Maar , en het gedeelte van mijn hersenen, waar mijn elementairste logica huisde, begon een beetje te protesteren, als hij zo oud was.... De oudste mens waar ik in mijn bescheiden mensenleven van gehoord had was 112 jaar oud ! En naar onze huidige normen zag zij er toen wel stokoud uit in het televisiejournaal. Mijn zoveelste bed-over-grootvader hier, had verdorie nog al zijn tanden. Al waren die nu niet echt meer in onberispelijke staat. Wat ik nu meemaakte paste dus niet in dat plaatje, en evenmin in dat rekensommetje. Een oude man van bijna tweehonderdvijftig jaar zat mij hier dus op te wachten, om mij, op dramatische wijze, danig de les des levens te lezen. Dit kon dus gewoon niet, realiseerde ik me plots. Dit was een macabere illusie,een flauwe grap, of gewoon fantasie. En ook al herkende ik alle trekken in hem van een mogelijk familielid in rechte lijn, ik begon toch een zweem van nattigheid gewaar te voelen betreffende zijn aanwezigheid, en enige argwaan en wantrouwen begon enigszins langzaam in mij te groeien. Want als hij de overgrootvader van mijn overgrootvader was, dan kon hij nu, anno 2008, toch niet meer leven ? Of wat denkt u ? Het plaatje van zijn uiterlijk klopte echter wel. Het pak was gedateerd, en de snor was van een pre-Hitlers model. Het design van zijn schoen met slobkousen en zijn hoed, pasten perfect bij de rest van zijn verschijning, hij kon zo uit een slechte b-film over die periode weggelopen zijn. Maar hoe kende hij mij dan bij naam ?
Mag ik u misschien even vragen, vroeg ik hem een beetje geërgerd , mijn rechterhand omhoog stekend alsof hij de schoolmeester was, maar van waar komt u eigenlijk ? .
Hij keek mij wezenloos aan.
Het leek wel of hij dwars door mij heen keek.

Zijn zwarte blik, recht in mijn ogen, veroorzaakten geen irritatie meer, maar nu wel ijskoude rillingen, veroorzaakt door een besef dat ik op dat ogenblik nog niet helemaal door had. Het was dat, een besef waar ik nog geen notie van had, en alleen maar vage voorgevoelens, wat de oorzaak van deze ijskoude rillingen was. Rillingen die doorheen gans mijn ruggengraat, van boven naar beneden bliksemden en mij van kop tot teen poogden te elektrocuteren. En ik wist eigenlijk op dat moment helemaal nog niet waarom, want ik zag de essentie nog niet.
Ik kom van op en al- tien meter van hier., antwoordde hij schor en kort, een beetje lachend.
Ik keek in het rond. In dit maanlicht, zag ik alleen maar struiken en graven in de directe omgeving. Wat wil je, dit was immers een kerkhof.
Tien meter .... , repliceerde ik hem nog rondkijkend.
Ik keek terug naar hem. Maar hij zat al niet meer op mijn bankje. Hij liep er al een paar meter van weg, richting graven. Ik wou hem, geërgerd als ik me voelde, toch nog even van repliek dienen en achter meer details vragen. Dus ik stond op en ik liep even achter hem aan.
Een stap of acht verder stopte hij.
Ik hoorde hem een zuchtend lachje tussen zijn dunne lippen uitpersen. Hij keek wat schuin naar mij toe.
Honend wees hij met zijn wandelstok, en met zijn andere hand op de rug, naar een vrij rijkelijk arduinen praalgraf, dat wel al betere tijden gekend had.
Ik volgde zijn wenk en keek naar het graf.
Wel, het was vrij groot, maar niet echt zo groot om het impressionant te noemen.
Mijn blik dwaalde over het graf, dat beschenen werd door een behoorlijk helder maanlicht. Ik zag mos en grassprieten tussen de groeven groeien. Mijn blik gleed verder over het geribbelde graniet dat heel het graf bekleedde. Verdorde bloemen staken in de al even arduinen vazen. Het leek wel of er al eeuwen geen mens meer dat graf opgekuist had. Ik bekeek het graf verder, en met meer aandacht dan ik zou verwacht hebben. Net op het moment dat ik cijfers en letters op de grafsteen ontwaarde, hoorde ik hem uit de verte roepen : Kijk goed uit uw ogen !
Net op dat moment viel mij ook op de samenspel van letters en cijfers.
Bovenaan stond er : Theodoor Verbist , 1808 - 1879
Ik voelde opnieuw die ijzige rilling door mij heen lopen.
Ik keek rond.
Hij was nergens te bespeuren.
Ik keek terug naar de grafzerk, dit was een familiegraf.
Er lagen nog vier andere Verbisten.
Inclusief mijn grootvader, die ik nooit persoonlijk gekend heb.
Waar zat ik nu, ik die niet eens wist dat er “Verbist”-en op dit eigenste kerkhof lagen. Ik was hier immers een inwijkeling.
Op dit kerkhof, waar ik zo vaak kwam.
Ik had er met de vogeltjes gesproken.
Ik heb er soms met mensen gesproken.
Nu, .... nu heb ik er zelfs met de doden gesproken.

Toen ik 's anderendaags wakker werd, samen met mijn geliefde, had ze niet eens gemerkt dat ik een deel van de nacht op het kerkhof doorgebracht had. Na die heldere nacht, leek de dag zwaar bewolkt. Het verhaal dat ik gisteren niet geschreven kreeg, vloeide nu als het ware vanzelf uit mijn pen. En ik voelde mij, onbegrijpelijk, gewoon een heel stuk rijker.
Ik weet niet of ik die heldere nacht, een spook uit het verleden bejegend ben, of alles gewoon een droom was, die ik, half ingedut, op die bank achter op dat kerkhof, gehad heb.
Ik heb mij voorgenomen om toch maar eens naar die vacante betrekking van assistent buitenlandse betrekkingen van het rode kruis te solliciteren, waar een goede vriend in de Limburg mij onlangs attent op maakte, nog voor ze in de media kwam. Misschien zie ik zo wel een stuk van de wereld. Misschien ziet een stuk van de wereld mij wel zitten ?
Ik weet het niet.
Ik zal het nooit weten.
Wat ik wel weet , is dat ik nu, al is het maar een paar keer per jaar, het graf van de Verbisten van ons dorp, waar trouwens nog één plaatsje onbezet bleek te zijn, een beetje onderhoud en opkuis. En het, af en toe, ook al is het s' nachts, een respectvol bezoekje breng.
Want je weet immers maar nooit, hé ?

Heuveltjes

2008-08-11T20:30:00.000+02:00

De heuveltjes van Jessica glooiden voor mijn neus.
Haar blanke borstjes tekenden mooi al tegen de donkerblauwe lakens, en haar perfect ronde tepeltjes priemden recht omhoog in de lucht. Ze lag daar met een smachtende blik en half gesloten ogen omhoog te staren, met haar hoofd op een stuk of drie kussens, alsof ze droomde. Een stille zucht ontsnapte aan haar bloedrode en bloedmooie lippen. Haar gouden lokken golfden zachtjes naar haar schouders, en de rode roos, die ik haar achter de oren had geschoven, contrasteerde op een schitterend manier met haar kapsel en de roze kleur van de kussenslopen. Ik zocht het juiste kader in mijn zoeker en drukte verschillende keren achter elkaar af. Weer een mooi geslaagde serie naaktfoto's.

Jessica was het gedroomde model voor elke fotograaf.
Ze had de gedroomde présence, het gedroomde figuur en de juiste proporties.
Bovendien bezat ze de ingenieuziteit en het inzicht om elke foto, tot een geslaagde foto om te toveren. Ze begreep wat de fotograaf wou, ik dus, en ze had voldoende inzet om ook ideeën van haarzelf naar voor te brengen, en creatief mee te werken in elke fotoshoot. Ook als deze buiten in oude gebouwen of in open lucht plaats greep. Ook als er leder, zweepjes en handboeien bij te pas kwamen. Of exotischer hardware. Jessica was een heel erg slimme vrouw, en bovendien een vrouw met fantasie. En de ambitie om, in de mate van het mogelijke, die fantasieën te verwezenlijken. Het wezenloze aan haar was, dat ze er uitzag als de levend geworden droom van elke man, en ze bovendien nog ontzettend intelligent én ruimdenkend was. En net daardoor, was ze misschien ook een beetje de ultieme vrees van elke man. Al moet ik zeggen, ik had daar nooit geen last van gehad. Integendeel.
Ik genoot van elke ontmoeting met haar. Ze was echt bijzonder intelligent. Je kon mateloos met haar filosoferen over hedendaags politiek, over sociale vraagstukken van gedachten wisselen, en de werken van Chopin vergelijken met de stukken van Beethoven en doordrammen over jazz en hedendaagse muziek. Ze kende hele stukken van Shakespeare, en kon uren doordrammen over de werken van Picasso. En vermits Picasso mij ook boeide, en ik ook van grote klassiekers hou, hadden we heel wat om over van gedachten te wisselen. Bovendien, Jessica reed ook motor. Net als ik. Al was het niet zo lang. Ik reed al ruim dertig jaar met de motorfiets, toen zij nog dertig moest worden. Ik reed al bijna dertig jaar met het fameuze Duitse merk, zij met een Japanse viercilinder racer. En toch verstonden we mekaar. En de reden waarom we mekaar verstonden, noemt ambitieuze fijngevoeligheid. Hoe erg ik dat ook vond. Zij had de ambitie om via mij, bij grotere fotografen binnen te geraken, en op dat moment al voorzien te zijn van een mooie serie foto's in haar portfolio. En ook had ze de ambitie om plezier te hebben. Ze had dertig jaar eerder dan ik, begrepen, dat het leven kort is. En ze wou plezier hebben, elke dag als het kon. Tis eender welk plezier. Want je kan plezier hebben in heel fijn gevoelige dingen, in alle dingen die we als kunst omschrijven, en in een brede waaier van zowel culturele, als fysieke, sportieve aspecten van het leven. Ze wou leute in het leven, eender welke leute, en ze wou vooruit. Dat was haar ambitie.
En wat was mijn ambitie, vraagt u zich af ? Als u zich dat afvraagt, dan kent u mannen niet goed. Natuurlijk wou ik haar. Natuurlijk wou ik haar in mijn bed. Natuurlijk wou ik mijn paal in haar rammen. Zo vaak ik kon. Natuurlijk wou ik haar telkens weer volspuiten met het vocht dat uit mijn kloten gespoten zou komen, en tijdens mijn orgasme mijn fluit zou verlaten. Natuurlijk wou ik mateloze sex met haar ! Ik ben immers ook maar een man van vlees en bloed ! En zij was dus ook een heel lekker wijf. Maar ja, natuurlijk wou ik ook wel mooie foto's van haar maken. Want in elke foto zit een stukje van je eigen ziel. En een stukje ziel van je model. Zo is elke foto, dus eigenlijk een kindje. En kindje van de fotograaf, en zijn model. En fotograferen is dus kleine kindjes maken.
Het spreekt voor zich. Jessica en ik, wij vonden het goed met mekaar. En ja,natuurlijk neukten we samen. Vaak tot het al terug licht werd. Het waren sprookjesachtige nachten. Telkens als ik mijn lading in haar lossen kon. En zien hoe ze genoot. Merken hoe nat ze werd. En voelen hoe ze haar vocht verloor, wanneer ze zelf de controle over de omvang van haar orgasme verloor. Eigenlijk is het heel bizaar. Op de moment dat je volledig in iemand wil opgaan, word je pas eindeloos egoïstisch. En dan heb je de mooiste orgasmen. Ook Jessica. Ook ik.
Ik was steeds erg blij als ik haar voor mijn camera kreeg. En steeds had ik ideeën die ik met haar wou uitwerken. Zo maakte ik eens een erotische fotoreportage van haar in de rozentuin van het Mechelse park. Der zijn zeker mensen die ons bezig gezien hebben, maar het zullen er niet veel zijn geweest. Vooreerst is die rozentuin erg groot, het zijn er zelfs twee. Maar bovendien is die gesegmenteerd in aparte vakken, die een soort van onderverdeling in de rozensoorten voorstelt. En Jessica harmonieerde steeds zo mooi met al wat rond haar bestaat. Dat het nu een roos of een cactus is, een fluwelen laken of een jutte zak is, en lederen salon of een rieten stoeltje is, of ze nu in een Ferrari of in een Dafke zit, en of ze nu in een rozentuin stond te pronken of in een bouwvallige ruïne van een of ander slot.
Elke foto van haar was een belevenis. Elke fotoserie een avontuur. Nachten met haar een openbaring. Zeker als er speelgoed bij kwam kijken. Een tijd met haar doorbrengen, hoe kort die tijd ook was, was steeds zeer intens leven. En dat is het nog steeds. Al maak ik nu al bijna drie jaar foto's van haar, steeds vliegt de tijd. Een avond is zo om. En of het nu om foto's te maken was, om te neuken, of gewoon om het gezelschap, met haar vliegt de tijd. En dan pas merk ik pas hoe oud ik word. En dan zeg ik haar dat ze haar tijd beter met een jonge dekhengst kan verdoen, dan met een oude geile zak als ik. En dan lacht ze. In heel wat dingen ben ik dan toch beter dan heel wat andere jonge geile gasten, zegt ze me dan. En ze meent dat dan. Zelf voel ik me vaak als een echte verdoemde don Don Quichote, die vecht tegen de windmolens van het leven en een begriploze, egoïstische en overdreven commerciële samenleving. Maar zij doet me dat telkens even vergeten. Waar Don Quichote’s waandenkbeelden, de imaginaire reuzen waren, die hij in windmolens zag, zo is mijn waandenkbeeld een leven zonder haar weer te zien. Want aan Jessica trek ik mij op. Het zijn die zeldzame mooie momenten, die het leven draaglijk maken. Die gedachte schiet vaak door mijn hoofd, en meestal is dat op het moment dat ik een shot insuline in mijn lijf schiet. Want dan explodeert alle agressie in mijn hoofd. Wat baat het alles, denk ik dan.
Maar dan bezie ik een foto van haar, die op mijn computer, als achtergrond fungeert.
En dan licht alles op.
Even toch.
Door een foto.

Vogelen maar ...

2008-08-08T01:38:00.000+02:00

of hoe ik op een kerkhof met vogeltjes sprak

Ik ga wel eens een wandelingetje doen.
In de stad, in een park, gewoon wat rondkijken.
Naar het schijnt is dat bovendien goed voor je fysiek.
Dus das mooi meegenomen.
Maar ik speel graag een beetje vals.
Een aantal jaar geleden zijn we immers verhuisd.
We wonen nu ergens buiten de stad.
En das een flink eind.
Dus ik ga nog wel eens wandelen in de stad, of in het park.
Maar ik speel dan een beetje vals.
Ik durf wel is de wagen nemen.
Of zoals vandaag, het openbare vervoer in de vorm van de bus.
Dat scheelt.
En ik neem graag het openbaar vervoer tot in de stad.
Je komt daar is mensen tegen.
En ik ontmoet graag mensen.
Niet echt om er lange filosofische babbels mee te doen, al heb ik graag een al dan niet vluchtig gesprek met ze. Soms wissel ik wel eens enkele woorden met een mede passagier, soms zelf hele zinnen. Vaak is dat dan over alledaagse en banale dingen. U weet wel, het weer en het nieuws. Neen, niet alleen daarom neem ik graag het openbaar vervoer, ook omdat ik graag mensen gadesla. U weet wel, mensjes kijken.
Dus, ik rij wel eens bus.
De bushalte is op wandel afstand van mij thuis, dus doe ik al even een kleine wandeling tot daar. U weet het nog wel, das goed voor onze fysiek. Naar het schijnt.
Maar vandaag had ik een beetje pech.
Het zat me even tegen.
Dat heeft iedereen wel eens voor.
Toen ik de halte op minder dan honderd meter genaderd was, zag ik de bus wegrijden.
Even twijfelde ik, zou ik toch naar de halte gaan, of rechtsomkeer maken ?
Ik vertraagde even, en besloot dan resoluut voor het eerste te kiezen, ik was nu toch onderweg met het voornemen een tijd het huis aan mijn vrouw te laten, dit voorval was niet van dien aard om op dat voornemen terug te komen. Dus ik begaf me naar de bushalte. En ik bekeek even de uur regeling. Twee maal per uur een bus. Een snelle rekensom leerde me dat er dus over een kleine dertig minuten een volgende lijn bus zou passeren. Nu was ik niet direct zinnes om een half uur bij dat paaltje te blijven staan. En als een ijsbeer over en weer lopen zit eigenlijk niet in mij. Ik ben immers eerder een brombeer.
Zei ik u al dat de bushalte zich naast een kerkhof bevind ? Wel, dat is dus zo. Het leek me een kleiner kerkhof, echt onze kleinere deelgemeente als de onze waardig. Ik had er nog nooit een voet binnen (of is het op) gezet, en deze kleine tegenslag gaf me plots kans en tijd om aan deze tekortkoming te voldoen. Dus ik stapte op dat kerkhofje af. Ik merkte dat er een gemetste ommuring rond gebouwd was in oude donkerrode bakstenen. Aan de ingang was dat muurtje hoger. Een grote stalen poort verschafte toegang tot het kerkhof. Mooi smeedijzer en goed onderhouden. Ze had duidelijk dit voorjaar een schilder beurt gehad. Ik opende dat poortje en stapte de gewijde grond op.
Ik wou dat ik iets kon zeggen als “Gewijde stilte viel over mij” of zo, maar neen, dat gebeurde niet. Echt niet. Ik was er haast een beetje door teleurgesteld. Het geluid dat van voorbijsnellend verkeer en de verder weg gelegen spoorweg kwam, werd helemaal niet gedempt. Dus helemaal geen stilte te bekennen. Ik slenterde over het kerkhof. Van de ene hoek naar de andere. Tussen de graven door, soms over kleine verharde wegjes, soms over aarden paadjes. Een eindje verder merkte ik op dat, aan de achterste rand van het kerkhofje, een partijtje struiken met een paar bomen stond, en dat dezen geflankeerd werden door een klein stukje gras met een bank of drie op. Vermits ik nog ruim twintig minuten had, en me best even wou zetten voor korte periode, besloot ik die richting uit te wandelen. Ik doorkruiste dus het kerkhofje en nam een paar namen opnieuw in me op. Wel wel. Erg veel Jakobussen lagen er hier. Sommigen onder de groen zoden, sommigen onder eenvoudige zerkjes, maar enkelen zelfs onder een heus praalgraf, die eigenlijk mini-kapelletjes waren. Duidelijk een grote familie die zich ooit in betere tijden, aan beide kanten van de maatschappij bevonden had. Armer en rijker. Wat waren deze rijkeren dan hier meer dan de armeren, vroeg ik me mijmerend af ? Ik verliet het kleine paadje om een groter wegeltje in te slaan, richting rustplek. En ja hoor ook hier lagen een paar Jakobussen's op hun laatste plekje. Voorwaar een grote familie.
Er vlogen vrij veel kleinere vogeltjes kwetterend over het kerkhof. Dat merkte ik al eerder op. Ze fladderden er op los dat het een lieve lust was. En hoe dichter ik bij het parkje kwam, hoe meer het me opviel. Ze hadden er duidelijk zin in. Nu ken ik echt niks van ornithologie en aanverwante leren hoor, ik ben echt geen vogelkenner. Maar ik dacht nu echt niet dat het ordinaire stads mussen waren. Alhoewel, ik zei reeds, ik ken niks van vogels. Ik kwam aan in het parkje en merkte dat het zeer goed onderhouden was. Overal was de zoom van het grasperkje mooi bijgesneden, het gras kort getrimd en de borduren mooi geschoffeld. In het geschoffelde gedeelte hielden de vogeltjes vrij spel. Ik vermoedde dat er, net door dat schoffelen, flink wat kleine insecten en ander ongedierte boven gekomen was,en ze zich er luidkeels aan te goed deden. Ik aanschouwde dat schouwspel op een kinderlijke wijze, en zette me neer op de tweede bank. Het leek me evident niet op de eerste bank te gaan zitten, vermits net die vogeltjes er een en ander op gedeponeerd hadden, waarmee ik nu niet echt nader kennis wilde maken.
Ik vleide me dus neer op de middelste bank en liet een bedeesde zucht. Ik aanschouwde het tafereel. Ik zat in een mooi perkje, goed onderhouden en op dit moment een paradijs voor vogeltjes. Een dartel gefladder omringde me en een ijverig getsjilpt omringde mij tegelijkertijd. Verschillende vogeltjes omringden me. Sommige waren kleiner, en hadden een veelvoud van bruine schakeringen, anderen waren iets groter en droegen een eenkleurig zwart uniform. Sommigen hadden zelfs een gele bek. Maar allen hadden ze gemeen dat ze ijverig bezig waren met het vergaren van alles en nog wat. Op nog geen drie meter van mij zat een kleiner vogeltje dat aan een takje aan het trekken was. Het trok en sleurde er maar aan, maar het had zich duidelijk mispakt in zijn werktuig. Vergeleken met hem was het takje enorm, en in mijn ogen duidelijk te groot voor zijn formaat. Het trok en rukte eraan, probeerde ermee weg te fladderen, maar het lukte hem maar niet. En hoe meer moeite hij deed, hoe zenuwachtiger hij werd. Ja, viel me op, ook vogeltjes kunnen zich duidelijk ergens kwaad in maken. Nog thans was er aan kleinere stukjes takjes geen gebrek. Onder het struikgewas lag er legio kleine en grotere takjes,het resultaat van een duidelijke snoei. Maar dat gevleugeld vriendje daar, dat trok en sleurde maar dat het een lieve lust was. Aan een takje dat niet wijken kon en wou. Ik had er medelijden mee, en tegelijk eerbied en respect voor de inspanningen die hij deed. Hij zou het niet gouw opgeven.
Probeer het eens met een kleiner takje, zei ik hem stilletjes.
Het vogeltje hield even op met trekken. Het keek me even aan, je zag hem gewoon denken, en begon dan terug met volle overtuiging aan dat stokje te trekken.
Er liggen daar toch wat kleinere takjes, probeerde ik opnieuw, die kan je zeker beter meester dan deze.
Opnieuw stopte het vogeltje even met zijn activiteiten.
Het keek me even doordacht aan met een onderzoekende blik.
O, zei hij, meneer weet het beter.
Excuseer, zei ik even geschrokken.
Ik wist niet dat u kon spreken, voegde ik er schoorvoetend aan toe.
Ah zo, gaf het diertje me van repliek, u weet niet dat vogels kunnen spreken, maar u veronderstelt wel zomaar dat deze twijg niet voor mij geschikt is?
Oei, excuseer, was al wat ik er kon uitbrengen. De dierenwereld zit ook raar in mekaar, dacht ik plots.
Ja ja, antwoordde het vogeltje dat nu pas goed op dreef leek geraakt, zoals mijn oude vader vroeg zei, drek en excuses, dat hebben we allemaal, maar met het verstand is dat wat anders !
Dat gaat op voor vogels én voor alle beesten, voegde hij er nog aan toe.
Ik was even op mijn tenen getrapt, dat beest noemde mij dus een dommerik !
Ja maar, probeerde ik opnieuw, je hoeft toch niet veel verstand te hebben om te zien dat dat takje veel te zwaar voor je is. Je gaat dat nooit kunnen tillen beste vriend !, herpakte ik me met een glimlach.
Kijk maar is aan !, riep mijn gevleugelde vriend uit, Weer een mooi voorbeeld van verkeerde deductie !
U denkt gewoon van “zie de Feltie zit eraan te rekken, dus wil hij ermee gaan vliegen”, maar u zit mooi fout meneer ! Ik wil der helemaal niet mee gaan vliegen ! Toch niet met heel die stok ! Zo dom ben ik helemaal niet ! Maar neen, das weer een treffend voorbeeld van hoe eigenwijs mensen kunnen zijn ! En hoe bijziend ! Ik wil gewoon een stukje schors van dat takje trekken omdat daar een dikke larve onder zit, die ik toevallig lekker vind ! Mag ik misschien ! Maar neen ! U moet u er zo nodig mee moeien ! Wie denkt u wel dat u bent ? Meneer allesweter misschien ? Meneer niksweter, dat zal het eerder zijn !
Hij moest even adem halen achter deze litanie.
Ik viel echt in verbazing na deze scheldpartij.
Uw vader heeft u duidelijk geen beleefdheid bijgebracht, bracht ik er schamper een beetje kwaad uit.
Meneer is duidelijk niet geïnformeerd hé, reageerde Feltie duidelijk geërgerd, bij vogels brengt de moeder de kuikens beleefdheid bij meneer, niet de vader ! Maar mijn moeder is vroeg moeten gaan meneer, omdat ze door een flippende mens geschoten en de nek omgewrongen werd. Zo ben ik groot geworden zonder moeder en dus zonder beleefdheid ! Tevreden met dat antwoord ?, schold hij me in een teug mijn huid vol.
Nou, zei ik nog een beetje meer geërgerd, dan heb ik mij vergist.
En het spijt me oprecht., zei ik hem, ik ken misschien niks van vogels af, maar wel iets van fysica. En dat zei me al dat dat stokje te zwaar voor u was. Sorry hoor. Ik wens u nog smakelijk eten verder !
Mijn gevederde praat gast keek me even met een schuin hoofdje aan. Hij leek me even diep na te denken. Of binnensmonds te zitten mompelen.
Meneer weet ook wel niet wat honger hebben is hé !, floepte hij der uit.
Ik heb overdreven zin in die made, ok !, en ik zal ze hebben ook !., zei hij me met de nodige allure.
Ga vooral uw gang, zei ik een beetje grinnikend, ik lust geen rupsen !
Het vogeltje keek even schuin naar zijn takje.
Blijkbaar merkte hij dingen op die ik niet zag, of vanuit mijn zitpositie gewoon niet zien kon.
In een flits stond hij terug bij het stokje, sprong er gezwind bovenop, en met een knik van zijn bovenlichaam had hij een grote bleke vaalgroen made vast.
Ze kronkelde met angst voor lijf en lede in zijn ranke snavel. Help ! Help !, riep ze luid, terwijl ze geplet werd door de scherpe bek op Feltie's kop.
Hij sloeg zijn hoofd helemaal naar achter en hoepla, de made verdween in een keer naar binnen.
Hij smakte luid en schudde even het hoofd.
Nou, zei ik, dat smaakte, het zag er zelfs voor mij een lekkere rups uit ! , ik probeerde zijn sympathie een beetje terug te winnen, en het gesprek, na die maaltijd, terug op gang te krijgen.
Maar in plaats daarvan vloog hij op en landde, haast direct daarna, op de rugleuning van de bank naast mij.
Meneer niksweet leer het niet he !, schold hij plots terug, Ik zei reeds dat het een larve was, een larve van een zilvermot om precies te zijn, die zijn pas echt lekker ! Maar neen, meneer ziet nog niet het verschil tussen een rups en een made ! Tis erg gesteld met de kennis van de tweevoeters ! Waar moet dat nog allemaal naartoe ?
Uit blik op mijn horloge merkte ik plots dat mijn bus ver komen moest.
Ik stond op, en groette hem beleefd, Ik wens je nog een goede dag meneer de vogel, zei ik hem, maar ik heb nog een bus te nemen.
Terwijl ik van hem weg begon te stappen, hoorde ik hem roepen.
Maar ik ben verdomme helemaal geen meneer ! Ik ben een dame !
Stommerik !, voegde zij er snauwend aan toe.
Zij liet, in zijn volle woedeaanval, een groot pak stront op de bank vallen.
En ja, plots snapte ik waarom er steeds minder vogels, in onze wereld, hun plaatsje vinden.

Over naaldjes en prikjes ...

2008-08-05T11:00:00.001+02:00

De prik deed gotverdomme pijn.
Ze doen altijd pijn, die smerige prikken.
Hij, of zij die zegt dat ze het niet voelen, geloof me vrij, die liegen.
Liegen is op dat moment al hun tweede natuur geworden.
Ze liegen erover, omdat ze zelf hun hele leven al voorgelogen zijn.
Dus waarom zouden ze zelf ook niet lhun eigen leugens als waarheid verkopen ?
De wereld hangt immers aan elkaar van de leugenaars, dus waarom zou je zelf nog de waarheid willen spreken ? Je bent immers niet meer dan het zoveelste kuddedier, dus lieg je gewoon gezellig mee met de anderen, je ganse leven aaneen. Niet ?
Wel, ik denk er wel even anders over, maar dat gebeurt me wel vaker.
Neen, de prik deed verdomme pijn.
De naald dreef zich een weg in mijn vlees, en er ontploftte een kleine kernbom in mijn hersenen. Een vlammende superhete tong van vuur, likte aan agressie, haat en aan de meest destructieve gevoelens die ik in mijn hoofd en in de rest van mijn lijf had.
Ik hoefde zelfs niet op mijn vinger te drukken, om een grote bloeddruppel te voorschijn te toveren. “Toveren”, die is goed zeg ! De trukkendoos van de diabeet ligt nu in de winkel ! Kortingsbon binnenkort in uw Flair !
Zoals steeds weer, vond de druppel haar weg naar de teststrook.
“Piep” zei het blauwe ding.
Ja, in de wereld van de diabetespatienten kunnen toestellen praten.
Ik weet het, het lijkt u misschien science fiction, maar het is zo hoor.
Dat toestel zei nu dus voor de tweede keer “piep” , en kijk, nu vertelde het me zelfs op de display dat mijn glycemiewaarde 154 was. De techniek staat waarlijk voor niets. Ja, het leven van een diabeet heeft iets van een ondraaglijke lichtheid en mateloze luciditeit in zich. Het speelt zich volledig af tussen twee piepen. Al is de afstand tussen twee piepen niet steeds al even groot. En al is die luciditeit niet steeds iets om opgetogen over te worden
Nu, die waarde vertelde me, als ik in mijn tabel keek, dat ik een bepaalde hoeveelheid insuline moest inspuiten. Nu waren dat twaalf eenheden. Na deze hoeveelheid afgesteld te hebben op de pen, dreef ik dus weer opnieuw, en met de nodige doodsverachting, een naald in mijn lijf. Deze keer wel niet in mijn vinger, maar wel in mijn onderbuik. En opnieuw voelde ik die tong van vuur her en der de binnekant van mijn hoofd aflikken na een oorverdovende detonatie. Ja, diabeten moeten wel verdomde sm-freaken zijn. Anders maak je toch geen speldenkussen van jezelf ? Tik, deed de pen. Dat betekende dat de afgestelde hoeveelheid geinjekteerd was.
De seremonie van elke diabeet was hiermee gedaan.
Of toch niet. Ik moet nog snel mijn waarde noteren in een dagboekske.
Snel is hioer het sleutelwoord, snel, voor je het vergeet.
Want je vergeet het liefst snel.
Iedere diabeet herkent dit wel; of toch, iedere diabeet die zich inspuiten moet.
En ik denk weeral foert.
Ik denk foert, elke keer als ik mijn pennen terug in de kast leg.
En vier keer per dag haal ik ze opnieuw uit die kast.
Want een mens moet verder.
Zegt men me.
En doe ik dan maar.
Al is dat niet steeds met even veel goesting.
Moest ik zo vaak neuken als ik naalden in mij drijf, dan zou mijn fluit een wereldwonder zijn.
En ik een ster.
Een neuk-ster.
Ze noemen dat pornoster, denk ik.
Al heb ik daar geen ondervinding in.
De Humo ligt voor mij op tafel.
Hij ligt open op pagina 135.
Mijn oog valt op Goedele Liekens haar vaginavoordeel.
Je krijgt haar boekje voor een prikje.
Bij de Standaardboekhandel.
Juist, ja.
Voor een prikje....

Om den brode

2008-08-04T23:47:00.000+02:00

Frieda zong in een groepje.
Niks speciaals zult u zeggen.
Twee van de vier gasten die haar begeleidden kwamen uit Tremelo.
Daarom noemden ze zich, Frieda en de Tremeloos.
Ik beken, weinig origineels in die naam.
Van die andere twee gasten, was er een van Booischot en de andere van Muizen.
Dacht ik.
Der werd vertelt dat Frieda ze alle drie had binnen gedaan.
Alle drie, behalve die gast uit Muizen.
Nu zult u opnieuw zeggen, das niks speciaals.
En dat is ook zo.

Zeker als u weet dat dit alles zich situeerde in begin jaren zeventig. De goddelijke flower power was in, destijds. De tijd van het gelukzalig leven. De tijd van make love not war. De tijd van de Beatles en de Stones. De tijd van ongebreidelde sex. De tijd van onze revolutie. De tijd waarin je nog ongelimiteerd kon experimenteren met alle drugs. De tijds toen ze nog voor geen aids gehoord hadden.
Frieda is me eens op een blauwe Maandag destijds, komen vragen of ik niet wat teksten voor hun muziek zou willen schrijven. Ja, lawaai en luide klanken konden ze wel produceren. Maar daar dan nog eens woorden aan toevoegen, neen, dat ging hun petje wat te boven. Zeker als ze eigen nummers zouden willen schrijven. Met de lyrics van covers hadden ze het duidelijk minder moeilijk.
En, gezien Frieda’s bevallige verschijning in die korte en fleurige mode van toen, en gezien het feit dat ik haar zeker ook wel eens wou binnen doen, kon ik natuurlijk ook geen neen tegen dat kind zeggen. Dus zo kwam het, dat ik ook voor een stukje dan, lid werd van Frieda en de Tremeloos. Al was ik toen nog van Mechelen. Nu ja, Frieda wist dat ik wel eens stukskes schreef, en dat ik af en toe in een romantische bui wel eens een gedichtje durfde neerpennen. Ze had er eens een van gelezen, en ze wist dat dus nog. Dan mocht een stroofje en een refreintje schrijven toch geen probleem wezen. En natuurlijk hapte ik toe. Dus ik vroeg grijnzend aan Frieda hoe ze dacht me te vergoeden voor bewezen diensten. Wat er tegenover mijn breinbrekend werk zou staan. En zo simpel was het toen dus, want zo deed ik Frieda binnen. Voor de eerste keer. Voor mij dan. En er zouden nog meerdere keren volgen. Voor iedereen van de band.
Dus zo begon ik voor de Tremeloos te werken. En mijn paal in Frieda te steken. Want Frieda was een heel lekker wijf. Met een wreed lekker lijf. En nog meer goesting als ik. Wat zeg ik, meer goesting als alle gasten in de band samen. Behalve die gast van Muizen dan. Want die was niet in Frieda geintresseerd. Alleen in het zuipen achteraf. Hij hield meer van de fles dan van zijn fluit. Eerst bier, net als iedereen, dan sterke drank. Bij ons noemen ze dat korte drank. En tis inderdaad korte drank. Ik weet dat ik hem eens een fles Ricard op iets meer dan een half uur soldaat weten maken heb. Das kort. En eigenlijk denk ik, dat op een bepaalde manier, daar de miserie begonnen is. Er zat een buitenbeentje bij de band. Eentje die je eigenlijk niet vertrouwen mocht in een tijd van flower en power. Jannetje miste wel geen kutje, maar wel de aandacht die de kut aan anderen gaf. En telkens hij de kut miste, deed hij een nieuwe fles open. Om alle misverstanden uit te sluiten, ik heb het dus over de kut van Frieda. En over Janneke uit Muizen. Hij drumde. Met stokken kloppen kon hij goed.
Dus ja, Frieda neukte dus iedereen. Met goede vrienden mag je neuken, zei ze me eens, zo houd je ze als goede vrienden. Ze dacht er eigenlijk helemaal niet genuanceeerd bij na. Ze vond het gewoon leuk. Niets zo leuk als klaarkomen, zei ze me. Niets zo intens ! En das waar, Frieda kon klaarkomen. Als een fontein. En dat zie je niet vaak, een vrouw die spuiten kan als een man. Schrijf daar is een liedje over, commandeerde ze me met hij wijsvinger in de lucht, en een brede glimlach. En dat deed ik. Met heel veel plezier. Het nummertje noemde “schuim op men lippen”, en de bas en de drumpartijen die erin zaten, deden vensterglas springen. Ik weet de tekst al lang niet meer, maar ik herinner me de discuties nog wel een beetje. Frieda vond dat er kut had moeten staan in plaats van lippen. Ik dacht bij het schrijven van het nummer aan een schoon gevuld pintje, Frieda aan haar schuimende kut. Ja, Frieda is er nooit vies van geweest. Onnodig te zeggen dat deze song nooit een hit is geweest. Wat wel van “de pater zijn kont” kon gezegd worden. Het is welgeteld drie keer op de radio gedraaid, en er zijn geloof ik achthonderd exemplaren van verkocht. Maar dat kwam alleen maar omdat Frieda toen ook nog eens de manager van een andere groep neukte, die iets voor haar wou terug doen. Het werd een 68 toeren plaatje, met twee a-kanten. Er stond twee keer hetzelfde liedje op, omdat de rest van het repertoire niet geschikt voor distributie gevonden werd. Maar een manager neuken kan dus opbrengen. Zeker als je een mooie vrouw bent en er pap van lust. En daarna was er van de Tremelooos al geen sprake meer. Al wisten ze het zelf niet.
Maar de onenigheid begon eigenlijk veel vroeger.
Vanop dat na-de-repetietie-feestje van de 21ste juni. Ik weet het jaar niet meer, maar twas ergens achteraan in de zeventiger jaren. Zoals gewoonlijk bracht ik niet meer als een schrift mee naar de repetitie, een schrift en een pen. Soms ook twee pennen, voor het geval ik er een zou kwijt spelen. Gilbert, de toetsenman, had steeds een bak bier bij. En janneman een stuk of drie flessen straffer spul. Erik bracht steeds genoeg sigaretten voor iedereen mee. Zijn ouders hielden een tabacszaak open, vandaar. En daar is de zever begonnen. Ik zat in mijn schrift wat met woorden en rijmen te spelen, dus ik heb het niet echt zien beginnen. Ik lette niet op, omdat Frieda op een moment Gilbert zat te pijpen, terwijl die een flesje bier naar binnen aan het gieten was. Ik hoorde haar duidelijk zuigen en mompelen. En tussen twee luide boeren door, hoorde ik Gilbert ver zijn hoogtepunt bereiken. Plots zat de Jan er boven op. Hij sloeg een fles likeur stuk op Gilberts gezicht. Het werd een handgemeen van jewelste, terwijl Frieda de lul van Gilbert in haar mond hield. En het ongelofelijke was, dat ze steeds maar blijven beweren is, dat, ondanks de slagen en de verwondingen, Gilbert nog in haar mond geschoten had ook. Hoedanook, we hebben ze alle twee van mekaar moeten sleuren. En maanden lang was er geen repetitie. Maar toch wist Frieda het groepje bijeen te houden. Met haar kut. Maar de eerste barsten zijn toen ontstaan.
In die paar weken zonder repetitie heb ik vele dagen met Frieda doorgebracht. En vele nachten. Ik merkte toen heel goed dat het niet ging blijven duiren. Maar zij dacht er anders over. Frieda dacht echt dat je alles met neuken kon oplossen. Van de kleinste meningsverschillen, tot huizenhoge problemenen. Van een d-t fout, tot uitgeslagen tanden. Bij Frieda was alles zeer eenvoudig, plezier maken was de essentie voor haar, en als het even tegen zat, neuken, totdat er terug plezier kon gemaakt worden. Ik heb in die periode veel met haar gepraat. Maar misschien net niet genoeg. Verdomme, ik heb veel met haar geneukt. Als ik de derde keer op een uur niet meer kon, nam ze mijn lul vast en sprak ze er tegen. Als jij niet overeind komt, dan ga ik op een ander. Toen was ik jong, dus hij kwam overeind. Maar ja, ze ging dus evengoed op een ander. En het bleef niet bij ene keer. Het klonk eigenaardig, zij hield de groep bijeen, maar zij was eigenlijk ook de katalysator van de onvermijdelijke breuk ervan. Ik denk wel niet, dat ze dat ooit begrepen heeft. Maar godverdomme toch, neuken kon ze als geen ander. Ze kon je lul behandelen met haar mond, tong en vingers, en hem tot bedaren brengen door er op te knijpen, net onder zijn eikeltje. Om hem daarna tegelijk met je prostaat te bewerken, zodat je tot tegen het plafond schoot. Er is geen enkele vrouw wiens kut zo nat kon worden als die van Frieda. Dan toch niet in de rij vrouwen die ik gekend heb. En der is geen één vrouw wiens kont zo graag door lul opgevuld werd al die van Frieda. Wat een kont ! Wat een kut ! Allemensen ! Wat een vrouw !
Het groepje floptte.
Afgunst en nijd hebben nooit lang samen muziek gemaakt.
Alleen maar kort, en erg luid.
Net als de Tremeloos.
Het werd even stil rond Frieda.
Zelf verhuisde ik, en kwam in andere milieu’s terecht.
Frieda geraakte aan de drugs.
En Frieda raakte ook nog eens in de prostitutie.
Je moest toch iets doen om aan je dagelijks brood te geraken.
Ik heb ze daarna nog een enkele keer gezien.
In het gasthuis.
Ze was daar gebracht met de negenhonderd.
Een klant had haar een snee met een mes verkocht, die liep van achter haar rechteroor tot op haar linkerbil. En het moest genaaid. Ze moest enkele dagen blijven. En toen ben ik haar gaan bezoeken. For old time sake, zeggen ze. Het was een deprimerende ervaring. Erg deprimerend. Nog geen twintig jaar na “de pater zijn kont”, zou je haar niet meer herkend hebben. Haar haar was gekleurd, maar je zag het grijs er heel goed doorkomen. En rimpels dat ze gekregen had. Haar tieten waren een flink eind naar beneden gezakt, en ze had een duidelijk buikje gekweekt. Slank was ze dus evenmin gebleven. Neen hoor, ze spoot niet meer. Alleen af en toe eens snuiven en een jointje roken. Das alles, meer deed ze niet meer. Ze had geen vaste relatie. Alleen een kerel die haar wekelijks haar geld afhandig kwam maken.
We haalden wat herinneringen op. Dat ze zo schoon zingen kon. En dat ze er wel pap van lustte. Maar dat was serjeus gemindert, die pap lusten dan. Nu deed ze het gewoon voor den brode. Een mens moet toch iets doen. En liefst iets wat je graag doet. Dus welk beroep had ze nu beter kunnen kiezen ? Maar ze zou er wel mee stoppen hoor. Nog voor haar veertigste. Beloofd ! Het was best een leuke babbel met haar hoor, en zij voerde, zoals steeds in het verleden, de hoogste toon in dat gesprek, maar weet u, het hart was er niet bij. Heel haar gesprek, was eigenlijk een lang uitgerokken excuus. Het leek eigenlijk een heel oppervlakkige babbel, maar eigenlijk probeerde ze heel haar verleden goed te praten.. In scherp contrast met de dingen waar we vroeger samen over spraken. Ik was blij dat ik haar nog eens gezien had, en heel even was ik zelfs blij dat ik nooit een echte relatie met haar begonnen was. Want dan had mijn leven er beduidend anders uit gezien.
Ik nam die dag afscheid van haar in het gasthuis. En ik ging met een vervrongen gevoel naar huis terug. Ik voelde me er niet goed bij. Ze was een monument uit mijn verleden, dat wel. Maar ze zou nooit het monument kunnen zijn, dat de moeder van mijn kinderen zou kunnen geworden zijn. Ik had het leuk met haar gehad, ruige en diepgaande, brute en hete seks met haar beleefd, maar het was een stuk uit mijn verleden. Een verleden dat nu, al wel even, achter mij ligt. Al duikt het wel eens terug op, in mijn dromen. En niet alleen in mijn dromen.
Zeker vandaag.
Frieda’s doodsbrief ligt voor mij.
Onder haar naam, op de eerste lijn, staan er slechts twee lijnen met familie op.
Op een enkele na, allen reeds langer overleden.
Ik denk dat ik toch maar naar haar begrafenis ga, ook al woon ik lang niet meer in de buurt.
En ik denk ook dat ik alleen ga, mijn vrouw blijft ongetwijfeld thuis.
Ze haat Frieda.
Frieda. Ze werd eenenveertig.

Welkom

2008-08-04T23:43:00.000+02:00

Van harte welkom op Tejoo's verhalen pagina.
Hier zal Den Tejo af en toe een van zijn verhalen publiceren.
Let wel op, vraag de auteur eerst toelating als u deze verhalen wenst te gebruiken.

Veel leesgenot !
Tejo